Æskan - 01.09.1969, Qupperneq 21

Klukkustund sitSar yfirgaf Rjörg litla liúsiö með stráþakinu og
''élt af stað til skólans. Hún hafði sannarlega uin nóg að hugsa,
svo margt nýtt hafði nú borizt henni til eyrna. I>að var líkt
°K nýr heimur hefði opnazt henni. Hún hafði nú kynnzt svo
"-‘gilegum mánnlegum örlögum, að siíkri siigu mundi hún aldrei
Iramar gleyma. Nú fannst lienni gamla konan og sonur hennar
Vera sér tcngdari, liótt hún hefði k.vnnzt þeim af tilviljun.
Ramla konan virtist hafa þört' fyrir að ljúka upp lijarta sínu
fyrir einhverjum og hún átti erfitt með að hætta frásögn
sinni, eftir að liún á annað borð var komin af stað.
Nú sá Björg betur, hvað bjó bak við hið glaðværa og aðlað-
andi yfirbragð Birgis Bentsons. Sú sorgarsaga snart Björgu
djúpt. I>etta var eins og skáldsaga:
>,Birgir hafði lokið læknisprófi með glæsibrag og fékk síðan
sfarf á sjúkrahúsi. I>ar hlotnaðist honum mikil viðurkenning frá
sjúklingum, hjúkrunarkonum og læknum. Siðan kynntist hann
konu sinni, Helgu, varð mjög ástfanginn og von liráðar trúlof-
"óust þau og giftust. Gæfan brosti við honum. T>annig liðu tvö
ár.
Björg var gestkomandi í litlu húsi með strábaki. Þar býr tón-
skáidið Birgir Bentson ásamt móður sinni aldraðri. I rauninni
er hann Iæknir, en harmsögulegir atburðir hafa hrakið hann
af beirri braut. Gamla frú Bentson segir Björgu alla sögu son-
ar síns og Björg hlustar á með athygli.
Svo varð örlagaatburðurinn. Hinn frægi pianóleikari, Ben
Elkin, var i hljómleikaför, kom til Kaupmannahafnar og liélt þar
eina hljómleika. Birgir og kona lians höfðu mikið yndi af
hljómlist og huðu mér með sér til að hlusta á hann leika. Ég
hlakkaði ákal’lega mikið til að fara með þeim og þarna var
vissulega skemmtilegt að vera, því hljómlistin var ágæt. Ég
sat og gladdist yfir, hversu ánægð þau voru. Augu þeirra mætt-
ust oft i geislandi Iirosi. Svo hófsl aðalatriði dagskrárinnar. Ben
Elkin gekk inn á sviðið, glæsilegur og hrífandi. Allir .urðu snortn-
ir af framkomu hans og þegar liann settist við flygilinn og jék
Appasionata eftir Beethoven, var sem fólkinu opnaðist nýr heim-
ur fegurðar og glæsileika. Ég var mjög hrifin, en skyndilega var
sem óljós rödd hvislaði í eyra mér, að einhver liætta væri á
ferðum. Ég hrinti jiessu hugboði frá mér, því lifið er nú einu
sinni til þess að njóta þess, og sízt til að láta háskaorma
grunsemda naga rætur Jiess. Ég er ekki lijátrúarfull og trúi hvorki
á spádóma né iiughoð. Ég gerði mitt bezta til að fyigjast með
hinni góðu hljómlist og ánægja mín varð fullkomin við það,
að í hvert sinn, er ég leit til sonar míns, sá ég greinilega, liversu
hamingjusamur hann var.
Við skildum eftir tónleikana. Ungu hjónin fóru hcim en buðu
mér i hádegisverð næsta dag, og var mér slikt að sjálfsögðu
gleðiefni. En morguninn eftir hringdi síminn heima hjá mér.
Birgir var í símanum og sagði, að þau vrðu að hætta við )iá-
degisverðarboðið, vegna þess að sin hiði mikið annriki á sjúkra-
húsinu. l>á kom þessi undarlegi grunur frá kvöldinu áður aftur
fram í huga mér. Mér virtist einhver ógn vofa yflr honum, en
hverntg átti mig að gruna, hvað skeð hafði“.
„Og hvað hafði skeð?“ spurði Björg og var spennt að heyra
framhaldið.
hann þó á allri sinni karlmennsku. Ég fékk þeim og vasaúr mitt og
Þótti hans hátign þaS mjög merkileg skepna, og bauð tveimur
hinum hæstu mönnum af llfverði sínum að bera það á stöng á
oxlunum, eins og ölburðarmenn á Englandi bera oft anker sín.
Sverð mitt, vasabyssur og kúlupungur voru færð á vagni til forða-
búrs hans hátignar, en hitt dót mitt var mér fengið aftur.
Smám saman rénaði hjá landsmönnum óttinn við mig. Ég lá
stundum endilangur og lét 5 eða 6 af þeim dansa á lófa mínum. Og
að slðustu voru börnin farin að koma til mín og leika feluleik í
húrinu á mér.
Svo hættu og hestar keisarans og hersins að fælast mig, eftir
a3 þeim hafði verið gefið daglega frammi fyrir mér, og fóru að
koma fast að fótunum á mér án þess að bregða við. Svo fóru ridd-
starnir að hleypa þeim yfir höndina á mér, þegar ég lagði hana flata
^ jörðina, og einn af veiðimönnum keisarans hleypti á stórum og
bráðvitlausum verðlaunahesti yfir framleistinn á mér með skó á
°9 öllu saman, og var það ærið háskahlaup. Ég var svo lánsamur
a® 9eta skemmt keisaranum með því einn dag að láta flokk af
öddaraliði hans, 24 menn, hafa hersýningu á snýtuklút mínum, sem
®9 þandi út milli prika alin frá jörð. En svo vildi tii, að hestur fyrir-
liðans, fjörugur, steig illilega niður einum fætinum og rak gat á
^iútinn með hófunum. Honum varð þá fótaskortur, svo að hann koll-
steyptist og þeir báðir, en ég kom þá fljótlega til hjálpar, hélt ann-
arr' hendinni fyrir gatið, en setti liðið niður með hinni á sama veg,
sem ég hafði lyft því upp. Hesturinn, sem datt, reyndist meiddur I
hægra bógi, en riddarann hafði ekki sakað, og gerði ég við klútinn
eftir því sem ég gat. Ég vildi þó ekki hætta klútnum oftar I þess
háttar háskatiltæki.