Æskan

Árgangur

Æskan - 01.04.1984, Blaðsíða 36

Æskan - 01.04.1984, Blaðsíða 36
( w HJA OMMU Það er gaman aö heimsækja ömmu, hún kann svo margar sög- ur, og hún kann líka mikið af Jesú- sögum. Tommi og Lína komu inn til ömmu, þau höföu veriö að leika sér úti í snjónum og nú var þeim farið að verða kalt. „Ó, ó," sagði amma, „ósköp er ykkur kalt." Hún færði þau úr snjógallanum og dreif þau inn í eldhús. „Nú skal ég gefa ykkur heitt kakó og bollur, sem ég er ný- búin að baka." Það hlakkaði í börn- unum. „UMM, umm, hvað amma er góð," sagði Lína. Tommi tók undir það. Síðan var sest að borðum og tekið til matar síns. „Namm, namm," sagði Tommi,,, það er gott að eiga ömmu sem gefur manni kakó og kökur, þegar manni er kalt." „Kannski segir hún okkur sögu," sagði Lína. Þegar þau voru búin að borða, kysstu þau ömmu sína fyrir, tóku af borðinu og létu ílátin í vaskinn. „En myndarskapur- inn," sagði amma, „svona á það að vera." Börnin biðu, en amma fór sér að engu óðslega, en það var ekki hægt að leyna því, eftir hverju var beðið. Næstum því samtímis kom það frá báðum börnunum: „Amma, segðu okkur sögu." „Já, grunaði mig ekki," sagði amma, sem þótti vænt um börnin og það, hve þau voru sögufús. Sagan hennar ömmu: Ég ætla að segja ykkur frá drengnum, sem gleymdi ekki að þakka fyrir sig, en því miður vill það oft gleymast að þakka. Bekkjarkennarinn hafði undirbúið heimsókn í kirkjuna með það fyrir augum, að börnin frædd- ust um allt í kirkjunni, eins og t. d. altarið - prédikunarstólinn - skírn- arfontinn -Ijósin - lití kirkjuársins - klukkurnar, já allt sem einkenndi þessa byggingu sem kirkju. Þetta var ákaflega spennandi, þau fengu að ganga í skrúðgöngu að kirkj- unni, klukkunum var hringt og þarna stóð sjálfur presturinn og kirkjuvörðurinn og tóku á móti þeim og buðu þau velkomin. Síðan var farið með þau um allt, og presturinn útskýrði og sagði frá svo börnin gleymdu sér alveg. Seinast var far- ið með þau upp í turn og þau fengu að hringja klukkunum, og í leiðinni fengu þau að skoða orgelið og heyra í því. Það var komið framund- ir hádegi, þetta hafði verið mjög skemmtileg og lærdómsrík stund, svo nú skyldi fara heim. Börnin komu hlaupandi niður stigana og beint út í sólskinið. Kennarinn stóð hjá prestinum og var að þakka hon- um fyrir þennan indæla morgun. Þegar síðasti krakkinn var hlaupinn út fór kennaranum að líða ónota- lega. Ætlaði enginn að koma og taka í höndina á þessum góðu mönnum, sem höfðu veitt þeim alla þessa fræðslu? Hann stamaði ein- hverju hálfóskiljanlegu út úr sér, baðst afsökunar á framferði krakk- anna, skildi ekkert í þessu, að eng- um hefði dottið í hug að þakka. Presturinn reyndi að hughreysta hann með því að þetta væri nú svo alvanalegt, fullorðið fólk gleyrrtdi meira að segja að þakka og kveðja. En þá birtist skyndilega drengur í dyrunum. Það var Sveinn litli. Hann gekk til prestsins, tók í hönd honum og þakkaði innilega fyrir þennan skemmtilega morgun, síðan kvaddi hann kirkjuvörðinn og kennarann og fór út. Það hafði hýrnað yfir þessum þremurfullorðnu mönnum. Það var þá í það minnsta einn, sem hafði fundið sig knúðan að þakka. „Það endurtekur sig sagan," sagði presturinn, „einn sneri aftur og gaf Guði dýrðina. Var það ekki svo í sögunni um hina 10 líkþráu?" „Gleymið aldrei að þakka, krakkar mínir," sagði amma. „Við höfum ástæðu til að þakka fyrir svo ótal margt, en það er oft eins og fólki finnist allt svo sjálfsagt, að það þuríi ekki að þakka fyrir neitt". Verum þakklát öllu því góða sem að okkur er rétt hvort heldur það er til andlegra eða líkamlegra þaría. Hrefna LEIÐRETTING í febrúarblaði Æskunnar er á bls. 10 rangt með farið. Friðrik A Frið- riksson var prestur á Húsavík. En Friðrik Friðriksson stofnandi KFUM og K. var þegar hann stofnaði KFUM 2. jan. 1899, ekki orðinn guðfræðingur, hann varð það 16. júní 1900. Hann var áður við nám í Kaupmannahöfn. Þar kynntist hann félagsskapnum og gerðist því æskulýðsleiðtogi hér, sá merkasti sem við höfum átt, vígður prestur 14. okt. 1900, þáað Laugamesspít- ala og gegndi því í nokkur ár. En sökum anna við félagsstöríin tók hann ekki aftur fast prestsembætti en greip oft inn í ef þörí var, bæði í Reykjavík og Akranesi og víðar. Læt þetta nægja, ég vænti þess að blaðið vilji heldur það er sann- ara reynist. Með þökk fyrir ágsett blað. Ari Gíslason 36
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.