Æskan

Árgangur

Æskan - 01.04.1984, Blaðsíða 9

Æskan - 01.04.1984, Blaðsíða 9
verða einnig leiöur. Þess vegna hóf hann að flauta dátt og leika ýmsar listir. Það glaðnaði yfir Pésa pegar hann sá kætina í staranum og þeir hoppuðu hvor á eftir öðrum um grasflötina og það var svo gaman að hann gleymdi því að hann rataði ekki heim °9 hve svangur hann var. Svona skoppuðu þeir, blístruðu og flautuðu lengi vel, en allt í einu brá Pésa óskaplega því að starinn rak upp óhugnanlegt hljóð og flaug eins og skot beint UPP í næsta tré. Hvað var nú þetta? Hvers vegna lét starinn svona? Og þetta hljóð sem hann rak upp um 'eiö og hann flaug af stað var alveg eins og... eins °9 hvað? Pési hugsaði og hugsaði. Loks sagði hann við sJálfan sig: „Núna veit ég það, þetta hljóð í staranum var eins og viðvörunarhljóð." Hann var montinn að hafa uppgötvað þetta en skildi samt ekki hvers vegna starinn lét svona. Pési 'eit í kringum sig og vissi ekki hvort hann ætti að f')úga á eftir honum eða hvíla sig í grasinu. En á ^eðan hann var að hugsa sig um, fann hann að ein- hver kom við stélfjaðrir hans. Hann leit við og kólnaði UPP þegar hann sá stórt kvikindi liggja á maganum rett hjá sér og það var önnur framiöppin sem lá á stéli hans. Þetta var köttur. Hann komst ekki til að segja neitt því að dýrið lyfti 'öppinni til þess að koma betur við hann. Þá sá hann klasr og flaug upp á sorptunnu sem var þar rétt hjá. Nú mundi hann eftir viðvörunarhljóði starans og skildi ao það hefði verið vegna þessa óvelkomna gests. »Úff, en þær klær," hugsaði Pési og skalf af nr33ðslu. En honum létti þegar hann sá að grasflötin Var auð. „Þarna slapp ég vel," hugsaði hann, en það er ómögulegt að vera hér úti og eiga von á öllu illu. "Hvað á ég að gera?" Pési náði varla andanum fyrir kvíða og leit sorgmæddum augum upp eftir stóra húsinu. Hann starði lengi á gluggana og var alveg að gef- ast upp að horfa þegar hann kipptist við og varð sPenntur. Það kom einhver út í einn gluggann og Pesi sá að það var Gummi. Já, það var greinilega nann Gummi, vinur hans. Þarna lá hann úti í gluggan- UrT1 og skimaði í kringum sig. Hann blístraði og kallaði °g Pési varð máttlaus af gleði. En hvað hann þekkti Þetta blístur vel. Og svo kallaði Gummi líka: „Pési, Pesi minn komdu." Pési blés sig upp af ánægju, teygði úr sér og Prarrimaði sperrtur fram og aftur á tunnulokinu. Hann nallaði undir flatt svo að hann gæti hlustað betur á fallegu röddina hans Gumma og þetta góðkunna P'ístur. Nú var gaman að vera til. Hann var ekki 'engur einn og umkomulaus og vissi nákvæmlega nvar hann átti heima. Nú var allt í þessu fína og þess Vegna datt Pésa í hug að stríða Gumma dálítið rétt Sv°na til þess að láta ánægju sína í Ijós. Hann hélt áfram að þramma um tunnulokið og Moldvörpuhjónin hafa mannað sig upp í tilefni af því, að þau hafa nýlokið við að gera híbýli sín svo erfið inngöngu, að ekkert dýr á að geta fundið leiðina. - Finnið þið liana? þóttist hvorki heyra né sjá. Þetta var skemmtilegt því að Gummi hækkaði blístrið og var farinn að láta öll- um illum látum til þess að vekja athygli á sér. Nú var komíð fjör í leikinn. Pési ætlaði að halda þessu áfram og var ekkert að flýta sér heim. En þegar hann kom auga á köttinn sem var að læðast meðfram húsinu beið hann ekki boðanna heldur flaug beint upp og lenti á öxlinni á Gumma. Nú fann Pési til þreytu en líka mikillar ánægju. Það var svo gott að sitja á öxlinni hans Gumma sem lét ánægju sína í Ijós með því að hlæja hátt og lengi. Hann sneri frá glugganum og gekk að hurðinni. En þá mundi Pési eftir staranum sem hafði verið svo góður. Hann flaug af öxlinni og settist á gluggakist- una. í stóra trénu fyrir utan sat starinn og horíði ákafur í kringum sig eins og hann væri að leita að einhverju. - „Hann er að leita að mér" - hugsaði Pési og flautaði til þess að vekja athygli á sér. Um leið og starinn heyrði flautið leit hann upp í gluggann og baðaði út vængjum af gleði þegar hann kom auga á Pésa. Svo blístraði hann hvellt og hátt um leið og hann flaug út í buskann, feginn því að skrautlegi fugl- inn hafði komist heim til sín. Pési horíði á eftir honum og það lá við að hann fengi tár í augun þegar hann hugsaði til þess hvað það er gott þegar allir eru góðir eins og fuglarnir sem hann hitti í garðinum og svo Gummi og fjölskylda hans. „Svona á þetta að vera alla daga og alltaf," hugsaði hann um leið og hann flaug inn í búrið sitt til þess að fá sér lítil korn í gogginn því að hann var glor- soltinn. Svo ætlaði hann að hvíla sig hjá speglinum sínum. Það var dásamlegt að vera kominn heím.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.