Æskan - 01.03.1989, Blaðsíða 24

strax og þær opnuðust hratt. Eyi gekk
inn.
„Halló?!“ kallaði hann.
Það bergmálaði allt í kring. Inni var
umhorfs eins og í eldgömlum riddara-
kastala. Það voru jafnvel sverð og skildir
uppi á vegg. Kastalinn virtist vera algjör-
lega mannlaus.
Eyi gekk upp tröppur sem lágu upp á
næstu hæð. Þegar hann kom fyrir hornið
brá honum svo að hann rak upp óp.
Hann hafði næstum rekist á mannveru,
sem stóð rétt við hornið, heldur undar-
lega. Það tók hann langan tíma að átta
sig á að þetta voru bara standandi her-
nálguðust þær og í þann mund þegar
fingurgómarnir voru að snertast kippti
Matta að sér hendinni.
„Við megum bara snertast einu sinni.
Ég ætla að skrifa miða fyrir þig að taka
með heim; handa mömmu og pabba.“
Allt í einu var Eyi aftur hjá Guði.
Hann vissi aldrei almennilega hvernig
hann komst þangað. Þegar hann hafði
fengið miðann og fingurnir snertust
hafði hann fundið straum um allan lík-
amann og svo var hann bara hjá Guði.
Þó hafði hann fundið lítils háttar fyrir
flugferðinni.
„Jæja, Eyi minn. Hvað segirðu gott?“
klæði með spjót. Þegar hann hafði jafnað
sig gekk hann inn eftir ganginum sem
fram undan var. Hann sá dyr við endann
á honum. Skyndilega opnuðust þær og
það var eins og þær væru að benda Eyja
að fara inn. Hann gerði það líka og þegar
inn kom leið næstum yfir hann aftur af
undrun. Þarna var engin önnur en
Matta, systir hans.
„Matta!“ hrópaði hann og stökk upp
um hálsinn á henni.
Jæja þá! Hann ætlaði að stökkva upp
um hálsinn á henni en komst ekki alla
leið því að það var eitthvað fyrir eins og
ósýnilegur veggur.
„Þú kemst ekki,“ sagði Matta. „Við
megum ekki snerta dauðlegt fólk. En við
fáum undanþágu af því að þú óskaðir
þess. En bara fingurnir mega snertast.“
Þau lyftu höndum og hægt og hægt
„Allt gott,“ svaraði Eyi.
„Það var nú gott. Heyrðu! Vissirðu að
ég er með 102 takka hérna á stólarmin-
um? Ég nota þá til þess að opna hurðir
og kalla á englana mína og svo er ég með
23 tölvuleiki til að stytta mér stundir. Þú
hlýtur að skilja að það er alveg hundleið-
inlegt að sitja hér allan daginn og gera
ekkert annað en horfa niður á jörðina.“
»Jaá.“
„Heyrðu annars. Hvernig stjórn að-
hyllist þú?“
Þögn. Spurningamerki lá í loftinu.
„Ja. . . ég. . . eh. . . ég er eiginlega
alveg hlutlaus,“ svaraði Eyi vandræða-
lega.
„Á ég að segja þér leyndarmál?“
„Jaá, ef þú vilt.“
Guð beygði sig niður og hvíslaði:
„Svona alveg í trúnaði, þá er ég
kommúnisti. En þú mátt ekki segja nein-
um. Ég má nefnilega í rauninni ekki að-
hyllast neina stjórn. En ég hlýt að vera
kommúnisti því að ég vil að allir seU
jafnir. Það er í rauninni svolítil kornrn-
únistastefna. Er það ekki, ha?“
„Ja. . . jú. . . herra.“
„Ekki svona settlegur, maður. Ertu
ekki kúl?“
Nú gat Eyi ekki haldið niðri í ser
hlátrinum lengur og hann gusaðist fram-
Eyi hafði aldrei hlegið svona mikið á æv'
inni. Að hugsa sér! Guð er kommúnisti!
Og hvernig hann talar! Ertu ekki kúl?!
Eyi heyrði að Guð hló líka, alveg jafO'
mikið og hann sjálfur. Ágætis karl, þesS1
Guð.
„Jæja, Eyi minn. Hvað segirðu goú?
Ég býst við að þú verðir að fara núna-
Vertu barasta margblessaður og sæll-
Sjáumst!“
Eyi vaknaði. Það var kominn morg'
unn. Hann klæddi sig og fór inn í eldhus
að fá sér morgunmat. Þar voru foreldrar
hans.
„Mig dreymdi svo undarlega,“ sagð1
hann. „Mig dreymdi að ég færi upp ^
himnaríkis og hitti Lykla-Pétur sem
heitir Siggi. Svo hitti ég Guð. Síðan fóf
engill með mig til Möttu og svo var eg
aftur hjá Guði. Hann sagði mér að hann
væri kommúnisti og þá fékk ég hláturs-
kast og Guð líka. Þegar ég fór heim sagðj
hann „Sjáumst!“. Furðulegur draumur-
„Ég skal spyrja hana Fríðu frænku
hvað þetta þýðir,“ sagði mamma hans-
(Fríða var draumráðningaóð)
Eyi stóð upp.
„Heyrðu,“ sagði pabbi hans. ,,Þjálfar'
inn þinn í körfuboltanum var að hringl3-
Þið eigið að fara á mót í Frakklandi.‘
Eyi stakk höndunum í vasann.
„Hvenær?“ spurði hann.
„í næsta mánuði. Þú verður víst að fa
frí í skólanum.“
»Já.“
Eyi fann einhvern bréfmiða í vasanun1
og dró hann upp. Hann var krumpaður>
en hann slétti úr honum. Þar stóð:
„Elsku mamma og pabbi.
Það er Eyja að þakka að þið lesið þetl^
bréf. Hann er líklega þegar búinn
að
segja ykkur allt um það. Það er óþarfi 3
syrgja mig því að mér líður vel hér. Gu
er alveg ágætur. Ég vil bara að þið viu
að dauðinn er góður félagi. Það bíðuf
ykkar miklu betra líf eftir þetta ef líf rua
kalla.
Ástarkveðjur, Matta.“
(Sagan hlaut aukaverðlaun í smásagnasamkepP111
Æskunnar og Barnaútvarpsins)
24 ÆSKAJST