Valsblaðið - 11.05.1973, Qupperneq 23

VALS BLAÐIÐ
21
Við höfðum breytt um leikstíl frá
fyrra ári, og hefur það tekið sinn
tíma að ná taki á honum.
Nú má segja að þú hafir svo til
fyrirvaralaust tekið við þjálfun liðs-
ins í haust. Hraus þér ekki hugur
við því?
Jú, vissulega hraus mér hugur við
að taka að mér þjálfun 1. deildarliðs
karla, það sem réði því að ég lagði
út í að reyna þetta, er sú samstaða
sem ég fann frá leikmönnum um að
við gætum þetta með sameiginlegu
átaki. Ég verð að segja það eins og
það er að ég hef ekki orðið fyrir von-
brigðum með áhuga leikmannanna,
slíkur er áhuginn og krafturinn í
þeim. Um hitt má svo deila hvort ég
valdi verkefninu, það verður tíminn
að segja um. Þetta kom nú allt til
út af þeim svikum sem við urðum
fyrir út af ráðningu júgóslavnesks
þjálfara, sem við töldum öruggt að
mundi ráðast til okkar í haust, en
ekkert varð af. Að því máli vorum við
búnir að vinna í tæplega ár, en varð
því miður svona endasleppt. Þá voru
góð ráð nokkuð mikið dýr. Allir þeir
þjálfarar íslenzkir sem til greina
komu af okkar hálfu, voru þegar
búnir að ráða sig. Eins og þú sérð
af þessu, þá varð úr því sem komið
var engin lausn viðunandi, nema hall-
ærislausn. Þessvegna ertu nú að ræða
við mig sem þjálfara m.fl. og 1. flokks
karla. Það var ekkert annað að gera
en að dubba einhvern upp í þjálfara.
Það vill mér til happs að flesta ykkur
þekki ég mjög vel, og ég hef fylgzt
með ykkur í allt að tíu ár. Hitt er svo
annað mál að hefði þetta komið til
hefði undirbúningur minn verið ann-
ar.
Ég hef tekið eftir því Þórarinn
að þú kemur mjög vel undirbúinn
á æfingar, hlaðinn útskrifuðum blöð-
um. Það lilýtur að liggja mikil vinna
í þessu hjá þér?
Jú, víst er það, ég reyni eftir megni
að undirbúa þetta eins vel og mér
er unnt, óhjákvæmilega fer nokkuð
drjúgur tími í það, en ég held því
fram og er reyndar viss um að honum
er ekki illa varið. Það má heldur ekki
gleymast að mér til fulltingis eru af-
bragðsmenn, þeir Reynir Ólafsson,
Guðmundur Iíarðarson og Geirarður
Geirarðsson. Þeirra verksvið eru:
Guðmundur semur þrekæfingar,
Reynir fyrrverandi aðalþjálfari okk-
ar er ráðleggjandi í sambandi við
keppnina, og loks Geirarður liðsstjóri.
Þetta er alveg ómetandi hjálp, og
vil ég hér með þakka þeim það. Með
slíka bakhjarla ætti þetta að takast
vel.
Sá mannslcapur, sem þú hefur not-
að í m.fl. í vetur er sambland ungra
manna sem eru að hefja feril sinn og
svo margreyndra leikmanna. Ertu ekki
hræddur um að ungu mennirnir verði
ósjálfrátt útundan í leikjum þ. er
„sveltir“ eins og við köllum það?
Það er vissulega fyrir hendi hætta
á að ungu mennirnir, sem leikið hafa
með liðinu í vetur, hafi verið sveltir
eins og þú kallar það. Rétt er að
taka af allan vafa með það, að þeir
eru allir sem einn góðir félagar og
keppnismenn sem eiga framtíðina fyr-
ir sér. Við höfum reynt eins og unnt
er að treysta þeim, og þeir hafa feng-
ið allmörg tækifæri, sem mér er óhætt
að segja að þeir hafi skilað með sóma.
Við skulum heldur ekki gleyma því,
að þeir eru að keppa um sæti í lið-
inu við þrautreynda handknattleiks-
menn, sem enn eru ungir og frískir.
Ég hef þá persónulegu trú að ungu
mennirnir geri sér grein fyrir því,
að veturinn í vetur er þeim dýrmætur
skóli, sem ganga verður í gegnum
með eldmóði. Flestir af þeim eru að
koma upp úr 2. flokki s. 1. haust
og viðbrögðin eru ólýsanlega mikil.
Eg vona að samstarf mitt við þá megi
verða þeim til góðs og ánægju, eins
og þau hafa verið á s. 1. árum.
Nú ertu margreyndur kvenna-
þjálfari í handknattleiknum. Finn-
urðu einhvern mun á því að þjálfa
m.fl. kvenna og karla?
Rétt er það að ég hef aðeins snert
á þjálfun kvennaflokka Vals, og átt
með þeim sérstaklega ánægjulegt
samstarf, sem nánast aldrei hefur
borið skugga á.
Ég hef frá upphafi gert mér það
ljóst, að ekki er hægt að gera sömu
kröfur til kvenna í handknattleik og
karla, og þótt leiðinlegt sé til þess að
vita hve áhorfendur og aðrir eru ó-
réttlátir gagnvart þeim hvað getu
og framkvæmd þeirra í keppni snert-
ir, ég held því fram að þetta fólk
komi ekki með réttu hugarfari sem
áhorfendur að kvennaleikjum. Mér
finnst kvenfólk vera mikið einlægari
félagar og standa betur við það sem
þeim er uppálagt og ætlazt er til af
þeim. Aftur á móti er hægt að krefj-
ast meira af karlkyninu, því að þeir
eru miklu næmari fyrir leiknum, og
eru bógar til þess. Við látum þetta
nægja.
Saknarðu einlivers í aðstöðu þinni
til þjálfunar?
Já, því er ekki að neita. Ég sakna
ákaflega að hafa ekki rýmri tíma
í húsi okkar til æfinga. Að ógleymdri
vallarstærð hússins sem er of lítil og
háir fullorðnum karlmönnum með út-
færslu á leik sínum. Enda háir vall-
arstærðin öllum okkar flokkum í
keppni í Laugardalshöllinni og
íþróttahúsinu í Hafnarfirði. Þetta
er vissulega orðið stórt vandamál
og brýn þörf á að leysa, ef við eig-
um ekki að dragast aftur úr.
Jón Karlsson hefur liér snúið á vörn P. H. Kominn i dauðafæri og
skorar eitt af sigurmörkum Vals—F.H. í fyrri leik liðanna í
I. deildinni 1973.