Afturelding - 01.01.1987, Qupperneq 27

einingu, þá er spurt hvernig? Eining
okkar er ekki grundvölluð á
„hvernig"; eining okkar er grund-
völluð á „Hverjum.“ Einu höfði.
Hvernig getur líkaminn verið meiri
en einn? En Guði sé lof fyrir að
þessi Iíkami er ekki bara einn Iimur
Ég má ekki lúta kenni-
valdi, heldur á ég að
hlýða Ritningunni
einni.
eða einn fótur. Páll skrifar líka um
það í Fyrra Korintubréfi: „Ef allur
líkaminn væri auga, hvar væri þá
heyrnin?" — Guði sé lof fyrir alla
safnaðarmeðlimina okkar.
Finnst þér Alheimskirkjuráðið
vera lykillinn að þessari einingu?
Nei, slíkur lykill er ekki til. Eng-
inn þeirra getur sagt að hann eigi
innblásturinn. Heilagur andi á
hann. Þetta er eins og með gjafirn-
ar. Þegar þeir spyrja: „Hve margar
gjafir átt þú?“ þá segi ég „ekki eina
einustu." Ég er þakklátur fyrir að
vera laus við þá hugmynd að ég eigi
gjafir. Ég hef þjónustu, það er það
sem Guð gaf mér. Enginn skipaði
mig í hana, enginn kaus mig. Þess
vegna segir Suenens kardínáli: „Þú
ert páfi Hvítasunnumanna hvort
sem þú vilt viðurkenna það eða
þeir vilja viðurkenna það. Guð hef-
ur gert þig eins áhrifamikinn í
Hvítasunnuhreyfingunni og Jó-
hannes Páll páfi er í Kaþólsku
kirkjunni.
Hvert er hlutverk vakningar í ein-
•ngu kirkjunnar?
Vakning er slæmt orð. Það þýðir
að þeir sem hafa fallið frá eða kirkj-
ur sem hafa kólnað séu að vakna til
1 ífsins. En þetta er meira en vakn-
'ng. Þetta er endurnýjun. Jóhannes
Páfi var mjög, mjög vitur að kalla
bæn sína ekki bæn um umbætur eða
vakningu. Hann bað um endurnýj-
un í kirkjunni.
Ég vil benda á það að hornstein
undurnýjunarinnar er að finna í
Opinberunarbókinni: „Ég gjöri alla
hluti nýja... ég er Alfa og
Ómega... Ég mun gefa þeim
ókeypis, sem þyrstur er, af lind lífs-
ins vatns. Sá er sigrar “ — ég segi
venjulega sá sem sigrast á þorstan-
un, því það er vandamálið — „mun
erfa þetta, og ég mun vera hans Guð
og hann mun vera minn sonur.“
Þetta er frelsi. Eining er ekki ein-
ing þjónustunnar; hún er eining
frelsisins. Síðasti boðskapur kirkj-
unnar, á þeim tíma þegar vænta má
brúðarinnar, er: „„Kom þú!“ Og sá
sem heyrir segi: „Kom þú!“ Og sá
sem þyrstur er, hann komi. Hver
sem vill, hann fær ókeypis lífsins
vatn.“ Þetta er síðasti boðskapur-
inn.
Ef einhver — fimm mínútum
áður en lúðurinn gellur og Jesús
Drottinn er að starfa, og
það besta er enn
ókomið!
kemur — þiggur vatn lífsins, endur-
fæðist fyrir Heilagan anda — fimm
mínútum áður — þá fer hann til
himins. Engin skírn. Jesús eftirlét
skírn sína í Heilögum anda, þegar
hann steig upp til dýrðar og sendi
hann (andann) aftur yfir kirkjuna.
Jesús þurfti ekki á þeirri smurningu
að halda í himninum. Þar prédikar
enginn fagnaðarerindið. Enginn
þarf á skírninni að halda til að fara
til himins, þvi að skírnin er einung-
is fyrir jarðneska þjónustu. Drykk-
urinn er fyrir eilífðina, eilíft líf.
Þess vegna segist ég núna vita að
skírnin muni ekki verða almenn
um allan heim. En ávöxtur andans
er mikilvægari en skírnin. Þess
vegna segir Páll: „Þótt ég talaði
tungum manna og engla, en hefði
ekki kærleika, væri ég hljómandi
málmur eða hvellandi bjalla."
Kærleikurinn er ávöxtur andans.
Kristur var ávöxtur andans allt sitt
líf. Hann var fæddur af andanum,
hann ólst upp í andanum og í þrjá-
tíu ár vissi hann ekki hvert hann
ætti að fara eða neitt, þangað til
hann meðtók skírnina — sem er
sönnun þess að skírn var ekki nauð-
synleg fyrr en tími var kominn til
að gegna þjónustu. Það var vígsla
hans.
Því segi ég núna, á hvítasunnu-
dag skírði Kristur konur á nákvæm-
lega sama hátt og karla og braut þar
með niður takmarkanir þær sem
Levítarnir settu á þátttöku í til-
beiðslu. Fram að þeim tíma hafði
það verið verk karlmanna eingöngu
— engra kvenna. E.t.v. gátu þær
verið áheyrendur, en aldrei þátttak-
endur. En á hvítasunnudag skírði
Kristur konur. Hvers vegna? Til
þess að allir limir líkamans hlytu
jafnmikla blessun. Og hann smurði
mig til þess að flytja fátækum fagn-
aðarerindið — það er lykillinn.
Þess vegna trúi ég ekki á neina
vígslu fyrir neina kirkju. Enginn
ætti að hljóta vígslu nema hafa fyrst
hlotið smurningu. En ég þekki
milljónir sem hafa vígslu en enga
smurningu. Nú segi ég þeim að til
sé smurning. Maður nokkur lúth-
erskur sagði við mig: „En ég öðlað-
ist allt þetta þegar ég var barn.“
„Hvenær?“ spurði ég.
Hann sagði: „Þegar ég var skírð-
ur sem barn hlaut ég vatnsskírn, ég
Driffjöður kirkjunnar
ogþað sem umsneri
veröldinni áðurfyrr
tapaðist.
endurfæddist, ég hlaut smurning-
una, ég öðlaðist allt.“
Ég sagði: „Góði maður, ekki er
það að sjá á þér. Þú ert svo skelfing
eymdarlegur!"
Og þá sagði einn vina hans: „Ég
var fjörutíu og tveggja ára og hafði
verið prestur í tólf ár þegar ég upp-
götvaði að ég var ekki einu sinni
endurfæddur."
Þvílíkt! Þeir ættu að reka hann úr
lúthersku kirkjunni!
Þurfa menn á skírninni aö halda
áður en þeir geta tekið að sér þjón-
ustu?
Einmitt. Einmitt. Og við — við
Hvítasunnumenn — höfum klúðr-
Frli. á bls. 30