Heimilisblaðið - 01.07.1944, Blaðsíða 35

HEIMILISBLAÐIÐ
143
en það er ekki nóg, að þér hafið rétt fyrir yður,
i'étturinn nær ekki allt af takmarki sínu. Anthony
Tulloch giftist lienni áreiðanlega, nema verulegir
nieinbugir komi í ljós. Ef til vill er svo, getið þér
sagt mér nokkuð um það?“
Alvaran í orðum hans hafði djúp áhrif á hana.
IJað fóru eins og sársaukakippir um andlit hennar.
„Er nokkuð sérstakt, sem þér hafið út á liana
að setja, ég á við eittlivað áþreifanlegt?“ spurði
hann.
Hún opnaði augun og það var eins og augnaráð
hennar vildi fullvissa hann um, að hvert orð henn-
ar hefði ægilega þýðingu.
, „Þau hrundu mér í gljúfrin“.
„Hvað er þetla?“ varð Blake að orði og liann
greip andann á lofti.
Já, og nú þegar ákvörðun liennar var tekin, sagði
hún söguna hægt og rólega orð fyrir orð.
„Ég gekk ofan á brúnina“, hóf hún máls, „til
þess að athuga livort útásetningar Morrisons liefðu
' ið rök að styðjast. Ég var sem sagt móðguð og sneri
mér að honum mótmælandi, en þá rétti hann fram
báðar hendur til þess að lirinda mér fram af brún-
mni. I byrjun hélt ég að þetta væri einhver ógeðs-
legur leikur. En allur svipur lians bar þess vitni
að það var hræðileg alvara. Hið sama sagði svip-
Ur Onnu. Eg sá að allt mundi vera fyrirfram ákveð-
ið. Svo reyndi ég að verja mig og hrópa á hjálp,
eii hann sagði grinnndarlega: „Það er öll andstaða
þýðingarlaus. Þú skalt hér niður. Þú veizt of mik-
xð“. En ég gerði þó allt, sem í mínu valdi stóð, en
PUmlung fyrir þumlung nálgaðist ég brúnina. Og
eg hélt fast í liann. Hann skyldi fara sömu leiðina,
i>ugsaði ég. En Anna sá, livað ég ætlaði og kom hon-
Um til hjálpar. Hún reif í hendurnar á mér og spark-
aði í fæturna, unz ég missti fótfestu. En þá greip
eg í brjóst liennar, ég missti takið, en tók þó eitl-
livað af liálsi hennar um leið. Svo greip ég í
gveinar og gras á leiðinni niður, ég valt fram
af bergstöllum, sem breikkuðu neðst í gljúfrun-
Ulu, unz ég lolcs staðnæmdist yfir ólgandi
straumnum. Ég hélt dauðahaldi í runna, og
fæturnir liéngu niður í vatnið. Það munaði
ekki andast. Englendingar lögðu
í rúst eitt musteranna og lauk loks
svo, að Cook var drepinn og skip-
verjar urðu að sigla á brott. En
ungur höfðingi, Kameliameha,
hafði af öllu þessu lært, að mikil
veröld og merkileg væri til fyrir
utan Hawaji og gerðist honum
hugleikið, að safna eyjunum öll-
um undir umráð eins drottins og
efla þær með því. Honum lánað-
ist það. 1795 lagði hann Oahu und-
ir sig og rak landsmenn upp í Pali-
skarð. Þar gengu seinustu höfð'-
ingjar honum á vald. Ríkti hann
mörg ár og kom skipulagi á í eyj-
unum.
1792 heimsótti Vancouver eyj-
arnar og gaf landsmönnum mörg
aldin og fræ. Þá fluttist inn í land-
ið appelsínur og sítrónur. Síðan
kom liann aftur og gaf þeim kind-
ur og nautpening. Þau voru gerð
tabu í 10 ár.
Á stjórnarárum næsta drottnara
var gamla tabukerfið afnumið og
skurðgoðum af stalli steypt. Þetta
fréttist til Ameríku af hawajiisk-
um sveinum,sem hvalveiðainenn")
höfðn flutt til Ný-Englandsríkja
og voru þá trúboðar amerískir
sendir til Hawaji. Þeir koniu í eyj-
arnar 1829 og landsmenn tóku óð-
um krislni og biblíunni var snarað
á liawajiisku. Síðar hurfu þó
margir aftur til gömlu trúar sinn-
ar og mikil hégiljutrú helzt við
alla leið til nútíðar. Drottnum
landsinanna skildist þó þarfir
jiegna sinna og voru sér úti um
ágætis dugnaðarmenn, hvíta, til
að vera í ráðgjafaneyti sínu.
1894 var konungdæminu haw-
ajiiska kollvarpað með stjórnar-
byltingu róstulausri og lýðveldi
stofnað, en 1898 gáfust eyjarnar
undir Bandaríki Ameríku og
*) Á fyrri helming fyrri alilar ráku
Ameríkumenn miklar hvalaveiðar um-
hverfis Ilawaji og veiddu einkum húr-
hval.