Heimilisblaðið - 01.07.1944, Blaðsíða 41

heimilisblaðið
En Anthony Tulloch hló. Vel gat verið að dauð-
inn væri ekki allt af hið versta.
„Jæja, þú um það, en hvenær getur ungfrú Hav-
iland komið til að skrifa undir“.
„Hvað er þetta“, sagði Tulloch, „þarf hún nú
að skrifa undir þetta líka?“
„Já, veiztu ekki, að þið verðið bæði að skrifa
samtímis undir?“
„Nei, það hafði ég ekki hugmynd um. Það tefur
niig minnsta kosti um tvo daga, og ég get ekki faiið
í veiðiferðina, sem ákveðin var“.
„Ekki get ég að því gert“, sagði Falkland. „Alll
af má búast við óþægindum af þess háttar skjölum“.
„Fjandinn fjarri mér“, sagði Tulloch, „ef ég verð
að bíða hér eftir Onnu, tekur það svo langan tíma
að Morrison verður af veiðiferðinni, nema brúð-
kaupinu sé enn einu sinni frestað“.
Morrison hefði átt að láta hann vita þetta. Nú
varð hann að senda önnur skeyti og taka á allii
sinni þolinmæði. Honum til léttis og undrunar kom
skeyti frá Önnu að fimm tímum liðnum, þar sem
hún kvaðst fús til að fresta brúðkaupinu um hálf-
an mánuð vegna veiðiferðarinnar. Og hún kvaðsl
koma til Buluways eftir þrjá daga.
Svo kom líka svar frá Blake, svohljóðandi:
„Gerðu ekkert fyrr en ég hef talað við þig“- Ant-
hony lagði ekki sérlega mikið upp úr þessu skeyti.
Hugði helzt að Blake mundi koma mjög bráðlega
til Buluways. Og hann hlakkaði til að hitta hann.
Enginn gat verið kærkomnari félagi.
Þrem dögum síðar voru þau öll saman komin
á brautarstöðinni. Ekki vissu þau Anna og Morri-
son, að Blake var með lestinni. Hann þóttist hafa
neyðzt til að halda kyrru fyrir sökum aðkenning-
ar af hitaveiki. En Morrison og Anna voru ekki trú-
uð á þessi ummæli hans.
Morrison fylgdi Önnu að herbergisdyrum henn-
ar, og um leið og liann rétti lienni skartgripaskrín
hennar, fékk hún tækifæri til að hvísla:
„Vertu varkár. Blake hefur uppgötvað eitthvað“.
„Eg veit það, flýttu þér og komdu niður. Þeir
tnega ekki talazt við, áður en skjölin eru undir-
skrifuð“.
149
ur í vikurlögin, sem eru þakin
þykku inoldarlagi lausu.
Frjó jörð er ekki mikil, hvorki
á Oahu né hinum eyjunum nema
á Kaui.*) Því er liún kölluð ald-
ingarður Hawaji-eyja. Dalirnir
eru frjósamir en fremur víðáttu-
litlir. Þó hefir tekizt með listgörri
vökvan að rækta jarðspildur, sem
aldrei fyrr var hugsað til að nota.
Eyjagróðurinn á láglendi og upp
að 300 m. hæð er gras með strjál-
um trjám og runnum. Af þeim
ber sérstaklega að nefna engifer
urtina og „Rau“ eyjabúa (eins
konar ,,malva“) með glæsilegum
gulum og rauðum blómum. Stofn-
ar þess eru hafðir í eintrjáninga,
börkurinn í föt og blómin í lækn-
islyf. Ofar taka skógar við. Af
hinum mörgu viðategundum er
Koatré (Acacia Koa) sérstaklega
merkilegt. Stofnar þess voru fyrr-
um hafðir í eintrjáninga höfð-
ingja, viðurinn í grasker og nú í
„Ukuleba“, hörpuhljóðfæri lands-
manna. Margar aðrar acaciuteg-
undir er að finna í skógunum og
enn fremur gúmmítré og furur.
Ekki ber mikið á dýrum, þeg-
ar menn ferðast um Oahu, að und-
anteknum aragrúa spörfugla og
stara. Þegar öllu er á botninn
hvolft er fremur fátt um dýr á
eyjunum. Sérstaklega einkenni-
legar eru nokkrar tegundir snígla,
sem eiga þar lieima, og sýnir, að
eyjarnar sé fornar og einangraðar.
Þótt fátt sé um dýr á landi að
undanteknum fuglafjöldá í fjalla-
skógum, er dýraríkið í sjónum
miklu auðugra í staðinn.
Ef farið er á vatnskerasafnið í
Honolulu, sem heyrir nú háskól-
anum til, er þar að sjá auk smokk-
fiska og skjaldbakna urmul fiska
með alveg ótriilegum litum. Manni
liggur næstum við að segja við
*) Á henni eru eldgosin hætt og hraun-
in hafa mornað og orðið að frjórri tnold
heldur ch á hinum eyjunum.