Heimilisblaðið - 01.07.1944, Side 37

heimilisblaðið
145
Morrison um leið og þau stóðu upp: „Narice, þú
hefur gleymt hinu nauðsynlegasta á myndinni, þetta
er bara olíuklessa hjá þér“. En þegar Ariiia kom
hér inn með hatur í augurium, þótt hún þrýsti hend-
ur mínar vingjarniega, þá fanri ég að héppiiegást
Vaeri að þegja Urit ailt saman fyrst um sinn. Það
var ekkért unnið við að segja frá þessu öllu, með-
an fólk virtist halda, að ég væri ekki með sjálfri
mér eftir fallið og gljúfravistina. Það var því ekki
annað að gera, ef ég vildi halda lífi, en þykjast
hafa tapað minni, svo að þau Anna og Morrison
yrðu öruggari“.
Blake sagði með hægð:
„Þér þurfið víst á minni yðar að halda áður en
glæpurinn verður sannaður á þessi skötuhjú. Þau
hafa vafalaust fleira á samvizkunni. Þau eru naum-
ast byrjendur í þess konar fyrirtækjum“.
„En stundum fá hinir slungnustu glæpamenn
htakleg málagjöld“. Rödd hennar var mjög veik.
Blake sagði: „Verst hve þér verðið að leggja
riiikið á yður“.
„Það er allt í lagi, aðeins ef hægt er að koma
1 veg fyrir illsku þeirra gagnvart vini yðar, sir
Anthony. Hér er smáhlutur, sem gæti orðið að not-
um“.
Hún náði í eitthvað, sem hún geymdi undir kodd-
aniun.
„Þetta reif ég af hálsinum á Onnu um leið og
ég datt“. Hún rétti hönd sína til Blake og í lófa
hennar lá lítill api úr demanti með rúbínaugum.
Anna var vön að Rafa þetta skraut um hálsirin. Við
hendur apans hengu spottar af platínufesti, og Blake
sá að það var sama festin, sem Gundaan hafði
fundið spottann af, en Tulloch bar nú í vasa sínum.
„Þarna er sönnunin, sem þau ekki geta hrakið.
Gætið þess að sleppa þessu ekki við neinn“.
„Ég veit það“, sagði hún. „Það var ef til vill
tess vegna, að ég hálfósjálfrátt sleppti þessu aldrei
Ur hendinni meðan ég rann niður. En svo var ap-
lun allt í einu horfinn. Ég bjóst við, að sjá haun
ekki framar. En svo kom hjúkrunarkonan með hann
eiun morguninn. Ilún hafði fundið liann
1 stóra vasanum á málningarsloppnum mínum.
fóru í orrustu, voru þeir búnit
BkraUtlegúhi yfifliÖfiium ög lijáíiii1
um, aísettum raúðuin og giiluhi
fjöðrum, lielzt Oo-fugls, tók Íáitg-
án tíma að koma slíkum yfirliöfri-
um upp (allt að 9 ættliðu), því
að ekki var hægt að fá nema fá-
einar fjaðrir af liverjum fugli.
Höfðingi hver hélt fygla til að
veiða fuglinn í snöru, reita fjaðrir
þessar af honum og sleppa honum
síðan.
Þeir trúðu á fjölda marga anda
á himnum, jörðu og í sjó og til-
báðu skurðgoðalíkneski þeirra úr
viði eða steini, er stóðu á muster-
isplássinu „hei' aus“. Nátengd
trúarbrögðunum var tabu-kredd-
an. Margur maður og fiskur var
fólki tabu en ekki liöfðingjum. Á
sérstökum dögum mátti ekki hljóð
lieyrast, jafnvel börn máttu ekki
liljóða, því að dauðasök var að
brjóta tabu.
Ekki ber nú mikið á uppbaf-
legum lífernisháttum á Hawuji;
tiltækilegast er að fræðast um þá
á „Bishop Museum í Honolulu*).
Með tímanum liafa mörg önnur
þjóðkyn bætzt við upphaflega í-
búa Hawaji.
1878 hófst mikill innflutning-
ur til eyjanna af Portúgölum frá
Madeira og 1884 streymdu Jap-
anar inn. Manntalið á eyjunum
er um 324.000 manns. Japanar
eru 128.000 talsins, Kínverjar
24.000 Portúgalar 27.000, Filips-
eyjaskeggjar 49.000, Korea-menn
5000 og Bandaríkjamenn (með
Englendingum og Þjóðverjum)
36.000, ennfremur yfir 6000 manns
frá Porto Rico en ekki nerna
21.000 hawajiskir. Landsmenn eru
því mjög blandnir. Vestmenn og
austmenn mætast hér og það ræð-
ur öllum heimilisbrag. Vissir hlut-
*) Stofnað af auðmanninum Mr. Bish-
op, 8em var kvæntur Bernicc, konungs-
dóttur, síða8ta nið Kamehameha I. kon-
ungs.