Heimilisblaðið - 01.07.1944, Blaðsíða 51

Heimilisblaðið
159
®pm Tullocli hafði verið opinberlega trúlofaður
Hnnu fyrir nokkrum klukkustunduni. Hann sagði
Anthony:
?.Það málefni snertir auðvitað mest mig og dótt-
llr mína, þar sem ódáðaverkið var framið gagnvart
lienni“.
Hlake deplaði augunum framan í vin sinn, yfir
liessari athugasemd, en svo liélt gamli maðurinn
*fram:
-,Ég veit mjög vel, hve vingjarnlegur þér hafið
verið við dóttur mína, og live mjög hún virðir yð-
llr- Löngu áður en þér björguðuð lienni skrifaði hún
niér hrífandi lýsingu af yður. Hún sagði mér frá,
^ve vel þér hefðuð gengið fram \ið að leita að
liring, sem hún týndi og vður tókst að finna. Ég
eaf henni þann hring, þegar hún var átján ára“.
Hann grunaði ekki, hve mjög hann gladdi Tull-
°eh, með þessum orðum. Nú bauð liann gamla
Hianninum hjartanlega að vera eins lengi gestur
sinn á Portulloch og honum væri unnt. Og Hr.
^ anne tók boðinu fegins liendi.
„Ég býst við, að þið komið báðir lieim á gisti-
liúsið, herrar mínir*', sagði Hr. Vanne, þegar þeir
lieyrðu dunur fossins.
„Aðeins BIake“, sagði Tulloch festulega. „Það
er starf fyrir hendi. sem ég þarf að annast, áður en
eg kem þangað“.
Blake hreyfði mótmælum, en „liinum óheppna"4
'arð ekki haggað. Hann vildi fara aleinn niður að
fossinum í þetta sinn.
Daginn eftir fékk liann tilkynningu frá ungfrú
^ anne. Það var svar við bréfi, sem bann hafði sent
lienni til gistihússins. Hvin bað hann að hitta sig
1 dagstofunni til viðtals.
Hann gekk þangað auðmjúkur í fasi. I þessu
Éerbergi hafði hann móðgað þessa konu. Og nú
^ar honum að krjúpa í duftið fyrir Iienni.
Og þegar liann sá hana.-------
Hún hallaðist aftur á bak í hægindastól, með þrá-
^elknislegan svip, eins og grannvaxiun drengur, sem
er kominn úr stríði, dökka hárið var sléttkembt að
Sagnaugunum. Yfir fjólubláum augum hennar var
llljúksár slikja. Þessar rauðu varir voru töfrandi,
Vetrarkoma
KveSur nú sumar kossi alla biíðum,
kvakandi framar syngur lóa engi,
blikandi rósir blika ei á vengi,
bleik hníga lauf af skógarliríslum
fríSum.
Vetur í lofti vindum beitir
stríSum,
vafin er jörS í fannablœju hvíta,
teSandi byljir ferS um geiminn
flýta,
flesta svo óar köldum ifijög viS
hríSum.
Drynjandi alda dxnur hátt viS
sand;
dimmrödduS springur holskefla
á steini,
rokiS viS silfurbláan mána ber.
Bíddu, sjómaSur! búiS er }>ér
grand:
bláfreyddar unnir verSa þeim aS
meini,
sem nú í höfnum heima kxrr ei er.
* -:t
(Reykjav.pósturinn, okt. 1847).
Prentsmiðjan íslenzka
(Landprentsmiðjan)
Prentsmiðja landsins hefur ein-
att breytt um bústaði sína og far-
ið víða um land og verið stundum
úti í eyjum og stundum á landi
uppi og átt við ýmis kjör að búa.
Seinast var bún í ViSey og þaðan
var liún flutt hingað í Reykjavík
sumarið 1844. Síðan liefur verið
leitast við af fremsta megni, og
varið talsverðu fé til að endur-
bæta bana svo, bæði að áhöldum
og letri, svo að það sem í lienni
yrði prentað, gæti nokkurn veginn
samsvarað kröfum þeim, sem sann-
gjarnlega iná gjöra til íslenzkrar
prentsmiðju á vorum dögum, og
það er ætlandi, að Islendingar taki
eftir J)\í, að útlit og frágangur á
bókum, sem bér eru prentaðar, fer
beldur batnandi en bitt, að svo