Heimilisblaðið - 01.07.1944, Blaðsíða 48

156
HEIMILISBLAÐIÐ
að gegna á samkomu þessari var óráðin gáta. Ant-
hony leit upp, þegar Blake kom inn og sagði allt
annað en ljúfur í bragði:
„Við bíðum Falklands. Hann á að vera löngu
kominn“.
„Ef til vill er það heppni, Tony. Málefnið, sem
ég minntist á niðri þyrfti að ræðast betur“.
Það var eins og Morrison væri bitinn af nöðru.
„En málefnið, sem hér átti að útkljá þolir enga
bið. Frænka mín er þreytt og óskar að þessi forms-
atriði verði lagfærð, og ég mótmæli frekari----“
Koma Falklands þaggaði niður í Morrison. En
er bann liafði verið kynntur fyrir hverjum einstök-
um og var seztur við skrifborðið, gekk Blake til
hans og rétti honum rautt símskeytaumslag.
„Gerðu svo vel að líta á þetta, áður en til frek-
ari framkvæmda kemur“, sagði hann.
Morrison varð náfölur og sneri sér að Anthony
með leiftrandi augu:
„Hafið þér ekki vald til að liindra þennan óvið-
komandi mann frá að blanda sér í málefni ykkar.
Hann er ekkert í ætt við yður og hefur engan rétt
til að blanda sér í þetta. Eg finn að návist hans hér
er frekja, sem------“
En Tulloch bandaði frá sér, eins og hann væri
að reka brott flugu, sem angraði hann.
„Við skulum heyra, hvað um er að vera, Falk-
land“, sagði liann mjög rólega.
„Ég mótmæli þessum truflunum“, byrjaði Morri-
son enn ------
„Gerið svo vel að halda yður saman og setjast
niður“, sagði málafærslumaðurinn harkalega.
Svo las hann hátt:
„Afrit af símskeytí frá Indlandi.
Sorgarleikurinn og réttarhöldin, sem Anna Havil-
and og Rupert Morrison voru þátttakendur í. Þetta
var árið 1914. Ungur Englendingur, að nafni Wil-
fred Rokeby, var trúlofaður Önnu og undirritaði
líftryggingu handa henni upp á tuttugu þúsund
sterlingspund. Viku seinna var hann skotinn á dýra-
veiðum. Menn þeir, sem að veiðunum voru, vitn-
uðu, að byssa Morrisons hafði orðið honum að bana.
En ómögulegt var að afsanna, að hér hefði verið
jafnt upp í mót, þangað til að
komið er loks að gosopinu, „Hale-
maumau“. Hið æ logandi eldstæði
merkir orðið. Það er gríðarleg gjá
500 m. djúp og 1200 m. í þver-
mál, þar sem hún er breiðust. Her
fá lausu gosafurðirnar yfirhönd
yfir hrauninu. Með hliðuin gjáar
líður upp livítur eimur og daun-
snar af brennisteinssýrling, en
annars er allt í kyrrð og ró, kyrr-
látara en nokkru sinni. Jafnvcl
dagana, sem Mauna Loa gaus, har
ekki á neinu. Fyrrum risu bárui
upp úr glóandi lirauninu oft eins
og hraun-gosbrunnar og streymdu
yfir liraunmörkina. I tímans ras
hafa mörg og mikil gos orðið. 1
einu 1789, sem feikna sprénging
fylgdi, fórst nokkuð af her Kanie-
liameha konungs, sem hélt til 1
herbúðum við gígsbarminn.
1824 vitjaði Kapiolani böfð-
ingjadóttir gígsins, og braut niður
mátt Pele með því að ganga að
gígsbarmi og eta sjálf Oheloberiu
í stað þess að varpa þeim í e|d'
hraunið. Mælti hún samtímis-
„Jehova er minn guð, — ég ótt-
umst ekki Pele“.
Með því að henni varð ekkert
meint af þessu, lagði af lijátrúna
á Pele.
1840 ruddist hraungos fram
um neðanjarðargöng nokkur og
streymdi í glóandi hraunstraum
niður þangað til að það náði ti
sjávar.
Hraunið er víða glerað að ut-
an og nýtt mikið af innlendum
mönnum í skurðartól, því .K11'11
skortir á eyjunum. Þegar vind-
ur hrífur hraundropa með ser,
myndast annað hvort smágerð'ai
trefjar, sem kallast Pele-liár eða
yddir dropar, Pele-tár.
Það er, vitaskuld, margt fleira’
6em maðúr getur skemmt ser vx ^
að skoða, meðan dvalið er uppi 1
Eldfjallshúsinu, t. a. m. solfatara,
þar sem leggur upp hrúgur a