Heimilisblaðið - 01.07.1944, Blaðsíða 42

150
HEIMILISBLAÐIÐ
Því næst flýtti hann sér sjálfur niður. En þar
sátu vinirnir við lítið borð, þar sem Anna ætlaði að
drekka með þeim te, þegar hún hefði skipt um föt.
Það virtist ekkert merkilegt liafa farið þeim á milli.
Anthony sat og rólaði sér aftur og fram á stólnum,
en í rauninni var liann hugsandi út af því að Blake
hafði sagt:
„Ég fékk skeyti frá Trafford viðvíkjandi mjög
merkilegu málefni. Eg þarf að tala um það við þig,
þegar við fáum tóm tveir saman“.
„Já, gjarnan“, sagði Anthony. Hann var allt af
reiðubúinn að ræða við vin sinn um hvaða málefni
sem var.
„Hvað iná panta handa yður“, spurði hann Morri-
son, sem settist í námunda við liann.
„Ekkert, þökk fyrir, ég hef ákveðið að drekka
te með Onnu, þegar hún kemur niður“.
Ekki leið á löngu, áður en Anna kom í ljós efst
í stiganum. Og þegar Tulloch stóð upp, til þess að
taka á móti henni litu allir þangað, sem þau voru.
Þarna voru pör, sem allir hlutu að taka eftir.
Einn hinna viðstöddu hafði orð á því, hve frábær
þau væru. Það var myndarmaður, með mikið grátt
hár, líkast ljónsfaxi, afturkembt frá enninu. Hann
hafði komið með morgunlestinni og sat nú við borð
í salnum með nokkrum ferðafélögum sínum.
„Þetta er einmitt Anthony Tulloch, sem þér æti-
ið að hitta, sir“, sagði einn af félögum lians.
Gráhærði maðurinn stökk á fætur, eins og snort-
inn rafmagni og gekk þvert yfir gólfið áleiðis til
Anthony og Önnu. Anna starði alveg undrandi á
þennan ókunna herra, sem gekk að unnusta liennai
og greip hönd hans og þrýsti lienni innilega og
stamaði:
„Guð blessi yður, hr. Tulloch. Guð blessi yður,
aldrei mun ég geta fullþakkað yður fyrir það af-
rek, sem þér hafið unnið. Ég veit þér undrist, en
ég endurtek, Guð blessi yður“.
Anthony Tulloch vissi ekki hvaðan á sig stóo
veðrið. Allt útlit mannsins bar vott um, að hann
væri með fullu viti. En framkoma hans var væg-
ast sagt undraverð. „Sá óheppni“ braut heilann um,
hvar hann hefði getað séð þenna mann áður, en
sjálfan sig: „Það getur ekki verið
satt“. Og fari maður yfir til Hal-
eiwa á norðurströndinni og fari i
bát með glerbotni í yfir kórals-
granda, þá ofbýður manni aftur
bæði litaskrúðið og urmull vaxt-
arlagsins, er fyrir augu ber.
Loks sýnir ferð með fram beims-
frægri Waikiki-strönd manni
margvísleg, kátleg dýraforin, sem
flóð skola upp og stafa frá kórals-
granda, sem liggur frá Honolulu
böfn til „Diamond head“, gamla
útbrunna gígsins á suðurodda eyj-
unnar.
Á þessari strönd er baðstaður
mjög sóttur og iðkuð þjóðleg bst
„surf-riding (brimreið). Hawaj-
iskir hafa ætíð verið sundmenn
miklir. Oft sér drengi á höfninm
klifra upp á björgunarbáta ut-
sævareimskipa og steypa sér niður
í sjóinn úr 20—25 m. hæð, en
einkanlega bafa þeir tamið ser
brimreið. Sú list er í því fólgin*
að ríða í land á öldu gegnum brim-
ið, standandi á Koa-viðarfjöl her
um bil 2 m. langri og */2 jn’
breiðri.
Ekki nema fárra stunda sigling11
frá Oahu liggur Maui, næststærsta
byggðu eyjanna. Eldfjallið, Halea-
kala, er á austurhluta bennar, ber
um bil 3000 m. liátt. Gígur þess
er áreiðanlega stærslur útbrunn-
inna gíga í lieimi. Inn í gígnum
eru 16 minni og sjálfur aðalgig'
urinn er meira en 12 km. langur
og um 4 km. á breidd; dýpt lians
mesta yfir 880 m.
Haleakala virðist útbrunnin al-
gerlega og ekki er vitað gos á sögu-
tímanum.
Eftir 12 stunda siglingu frá
Honolulu koma menn til stærstu
og merkustu eyjarinnar, sjálfrar
Hawaji, sem allur eyjaklasinn er
kenndur við.
Eins og eyjan sýnir sig þeim,
sem siglir inn að norðvestur
ströndinni, að Hilo, höfuðstað eyj-