Kirkjuritið - 01.01.1941, Síða 13

Kirkjuritið.
Áramót.
7
Guðs, sem gaf oss sinn eiginn son, og segja þeim frá
því, live gott það er að dvelja í vernd hans og varð-
veizlu, sem vér höfum sjálfir fengið að reyna og gleðj-
ast yfir.
Sé nú svo, að oss sé ætlað ákveðið verk að vinna fyrir
guðsríki á jörð, þá er það voðalegt, ef vér ekki fram-
kvæmum það. Ef Guð ekki getur notað oss til þess, sem
hann vill og ætlast til af oss, þá verðum vér án efa af-
máðir af jörðinni, þar eð því, sem ónothæft reynist, er
burtu kastað, eins og Jesús sagði lærisveinum sínum i
dæmisögunni um hið ófrjósama fíkjutré: „1 þrjú ár hefi
ég leitað ávaxta á þessu fíkjutré og ekki fundið .... högg
þú það upp“. Hjá oss verður nú leitað ávaxta næstu
þrjú árin og máske eitt enn, að beiðni víngarðsmannsins,
en finnist engir ávextir að þeim tíma liðnum, þá fer að
draga að því, að vér verðum „liöggnir upp“. En ég vil
vona og treysta því, að vér reynumst nothæf til starf-
anna, og réttlæti í kærleika megi verða lögmál lífs vors
og þjóðar vorrar hin komandi ár.
Hið dapurlegasta fyrir oss er án efa það á þessum
dögum, að vera hertekin og ófrjáls þjóð, en þó er ég
að vona, að einnig það verði oss til góðs, og máske hefir
það verið alveg nauðsynlegt fyrir oss, til þess að sapi-
eina oss sjálfa í meiri bróðurhug og til þess að auka rétt-
lætismeðvitund vora, sem farin var að verða oss sljó;
vona, að þetta böl verði oss til blessunar, því að þeim
verður alt til góðs, sem elska Guð, en það vil ég trúa, að
við íslendingar gjörum, að vér elskum Guð, en þá verða
erfiðleikar samtíðarinnar blessun framtíðarinnar fyr-
ir oss.
Þessir erfiðleikar, sem hernáminu fvlgja, og hættur,
sem af því stafa fyrir okkar litlu þjóð, eru þegar farin
að vekja oss til umhugsunar og sameiningar; æskan er
farin að liefjast handa og skipar sér nú einbeitt i hóp
hinna eldri til baráttu gegn hættunum og verndar þjóð-
lífi voru og þjóð. Hún vill varðveita sóma og heiður lands