Kirkjuritið - 01.01.1941, Síða 21

Kirkjuritið.
Kirkju og safnaðar-líf.
15
stund, er þau koma með barnið sitt að skírnarlauginni
og það er tekið inn í söfnuð Jesú Krists. Sú stund þarf
að vera minnisstæð fol’eldrum eða þeim, sem annast
uppeldi barnanna. Börnin þurfa með vaxandi þroska að
fá skilning á því, hverjum það var helgað í æsku og
hverjum það á að helga líf sitt. Jafnframt því, sem þau
heyra og lesa um það, þegar Jesús tók hörnin sér í
faðm, lagði hendur yfir þau og blessaði þau, þarf að
gjöra þeim það ljóst, að enn sem fyr tekur Jesús á móti
hverju barni, sem honum er fært. Ég vil vona, að allar
kristnar mæður finni löngun hjá sér og einlæga viðleitni
að opna harnshugann fyrir hinum eilífu verðmætum,
sem fólgin eru í kenningum Jesú, koma þeim í skilning
um þann mikilsverða sannleika, að jafnframt þessum
sýnilega lieimi er ósýnilegur andans heimur, og lif okk-
ar á framlíð sína i þeim heimi, að við erum likami og
sál, sem hvorttveggja þarf sína næringu. Þetta hvort-
tveggja kendi Jesús okkur að samræma, miða alt við
hið varanlega, eilífa. „Leitið fyrst guðsríkis og hans
réttlætis, þá mun alt annað veitast yður að auki“, sagði
hann. Trúum við hin eldri þessu ekki sjálf? Ég vona
mörg, en trúin er dauð án verkanna, við verðum að
láta það koma fram í öllu okkar lífi Ijóst og leynt. Þá
fyrst verður við fær um að ala hörn og annast uppeldi
þeirra eins og vera þarf.
Það var sérstaklega um kirkju og safnaðarlíf, sem ég
vildi ræða. En það kom af sjálfu sér að minnast á börnin,
á þeim verður að byrja. Það er víst, að kirkjulíf okkar
þarf að margfaldast að þrótti og starfi. En sá þróttur
verður að koma frá lifandi trúarlífi livers einstaklings,
sem finnur þörf hjá sér að láta liana hirtast í öllu sinu
hfi og starfi, jafnt í einkalífi og hinu opinbera félags-
hfi, sem hann er einn hlekkur í. Enginn ætli að hugsa,
að ekkert geri til, þó að einn og einn hlekkur i þeirri
keðju sé gagnslaus. Hverjum er ætlað sitt lilutverk að
vinna, þvi megum við trúa, allir geta styrkt heildina,