Jörð - 01.08.1942, Side 50

Ánthony Hope:
SAGA
Synd biskupsins á Modenstein
(NiÖurlag.)
G MENN hans lilupu allir út, án þess lífvarðarmennirnir
gerðu neitl til að stöðva þá; þeir hlupu til liesta sinna og
þeystu á eftir greifanum sem mest máttu þeir. En hann reið
á stökki í áttina til Zenda-horgar, og allur hópurinn dembd-
ist suður lilíðina og gegnum horgina, og vöktu þeir nú bisk-
upinn á Modenstein af nýju. Hann bylli sér i Jivilunni og
undraðist slíka þrætareið. En þeir geystust upp lilíðina and-
spænis og komu til Feslenburg-kaslala á móðum og lúnum
liesíum. Þeir þustu inn, og svo var brúin dregin upp og nú
stóðu þeir þarna innan við múrinn og gláptu liver á annan
og spurðu hver annan, hvað liúsbóndi þeirra Jiefði gert, og
livaða kvenmann hann liefði verið með, innvafinn i ábreiðu.
En hann hvarf upp stigann og fór inn í lierbergi í hliðar-
turninum. Það snéri úl að dikinu. Þar lagði hann Ósru
jirinsessu á legubekk, stóð þar yfir henni og lamdi annarri
hendinni ofan á tiina og sór hástöfum:
„Svo sem guð er yfir okkur, Zenda skal ég eignast. Og
það skal verða eiginmaður hennar, sem liún lýsir yfir í
Strelsau, að sé svikahrappur!“
Ilann taut niður og lyfti ábreiðunni frá andliti hennar.
En liún hvorki hreyfði sig né talaði og ojinaði ekki augun.
Hún liafði faltið í ómegin á leiðinni og vissi því ekkert hvað
fyrir hana hafði komið, né hitt, að liún var var nú komin í
Festenburg-kastalá á vald ofstopamanns. Þarna lá hún þögul
og föl og Nikulás greil'i stóð yfir lienni og nagaði neglur
sínar. Og nú leið að miðnætti.
BISKUPINN á Modenstein varð mjög óþolinmóður, þegar
hann var vakinn í þriðja sinn. Hann var skapbráður og
hafði lagt á sig mikið hænahald og meinlæti, lil þess að skapið
næði ekki valdi á honum. En nú var lumn reiður og syfjaður
17G JÖRD