Jörð - 01.08.1942, Síða 61

Eim heyrðist niannamál og liávaði inn um gluggann, þeir
voru að ná líki greifans úr virkisgröfinni. En livorki Osra né
hiskupinn virtust taka eftir þvi, sem fram fór; liann var mjög
innilegur við liana, og hún var varla komin til sjálfrar sín
ennþá. En allt í einu kastaði hún sér á kné fyrir framan hann,
áður en hann gat komið í veg fyrir það. Hún þreif höinl
hans og kyssti fvrst biskupshringinn, en síðan liöndina.
Hann var hæði biskup og lieiðursmaður, og hún kyssti hann
íyrir Iivorltveggja, og er hún líafði kysst hönd lians, liélt
hún lienni í háðum sínum, eins og lil frekara öryggis. En
hann reisti hana á fætur í skyndi og fyrirhauð henni að krjúpa
fyrir sér; svo kastaði hann af sér hattinum og kraup fyrir
henni og kyssti hendur hennar mörgum sinnum. Hún virtist
nú hafa náð sér aftur að fullu, því að hæði vottaði fyrir brosi
og gráii i svip hennar, er hún leit á hann og sagði mjúklega:
„Ó, herra, hverjum datt í hug að gera yður að biskupi?“
Og kinnar hennar, sem verið höfðu náfölar, urðu nú skyndi-
lega rjóðar, og liönd hennar hvarflaði yfir hann eins og lnin
vildi fegin snerta hann. Og hún laut yfir liann, en það var
ekkert meira. Sérhverri hefðarmev, sem séð hefði, hvað liann
fíerði, og vilað, að hann var að berjast fvrir hana, fyrir heiður
bennar og líf, hefði farið eins og Osru.
Biskupinn á Modenstein svaraði ekki strax; liann laut enn
vfir hönd hennar, og hún fann, að liann kyssti hönd hennar
Bftur, og hann fann hönd hennar þrýsta sína. Þá dróhúnhönd-
oia að sér alll i einu, eins og í fáti, og liann lét svo vera. Svo
Iei-t hann upp og mætti lilliti hennar og brosti; Osra hrosti
l'ka. Þannig voru þau um stund. Þá reis biskupinn á fætur
°8 stóð fyrir framan liana álútur og horfði niður fvrir sig í
auðmýkt.
„Eg hef hlotið hið hcilaga embætti fyrir Guðs náð og
uþi’jótandi gæzku,“ sagði liann. „Eg vildi, að ég væri hæfari
b! þess en ég er. En í nótt hefi ég haft nautn af því að vega
Hiann.“
»0g því að hjarga konu, herra,“ bælli hún við hóglega. „Sú
k°ua mun jafnan telja yður meðal kærustu vina sinna og
(ú'Uggustu verndara. Mundi Guði það vanþóknanlegt?"
JÖRB
187