Jörð - 01.08.1942, Side 62

„Guð fyrirgefi oss allar syndir vorar!“ sagði l)islcupinn
liátíðlega, en hann minntist ekki á, hverjar hinar syndirnar
væru, og prinsessan spurði liann heldur einskis.
Þá hauð hann hénni að leiða hana og þau gengu saman
ofan stigann niður i salinn. Biskupinn liafði gleymt hæði
iiatti sínum og sverði og var þvi berhöfðaður og vopnlaus.
Menn greifans voru þarna allir saman komnir og stóðu uni-
hverfis horð, sem var út við vegginn, en á borðinu lá lík Niku-
lásar greifa af Festenburg, og bafði einn þjónanna kaslað yfii'
það dúk. En er þeir sáu prinsessuna og biskupinn, véku þeii'
fyrir þeim og stóðu til beggja hliða og hneigðu þeir sig djúpt,
er þau gengu fram hjá.
„Þið lmeigið ykkur núna,“ sagði Ósra, „en áðan létuð þið
sem þið sæjuð mig ekki. Ég á Iierra biskupinum einum lit
mitt að þakka, og hann er kirkjunnar þjónn, en þið voruð
frjálsir að því að verja mig og berjast. Ég öfunda konur
ykkar eklcert af slíkum eiginmönmun.“ Hún gekk fram hjá
röðunum með fyrirlitningarsvip og gætti þess vandlega að
hún kæmi hvergi við þá, ekki einu sinni með pilsfaldinum.
Þeir roðnuðu mjög og urðu skönnnustulegir, og einn eða
tveir bölvuðu hljóðlega og þökkuðu Guði fvrir, að konur
þeirra væru ekki slík sköss, en í rauninni skönunuðust þeu’
sín ákaflega og þótti það óskemmtileg tilhugsun, hvað sömu
konur segðu, þegar þær yrðu þess vísari, hvað gerzt liafði.
En Ósra og biskupinn gengu yfir brúna, og hann setti liana
á hest sinn. Sumarmorguninn var nú runninn upp, hjartur
og fagur, og sólskin lék i rauðgullnum lokkum prinsessunnar
og skein á hvítan kjólinn. En biskupinn teymdi undir henni
ofan lúíðina og inn í borgina.
PJM þetta leyti höfðu tíðindin borizt um alla borgina og f<>Hc
^ liljóp nú fram og aftur um göturnar og ræddi um mál-
ið. En nú kom Ósra þarna lieil á húfi og brosandi, en biskup"
inn teymdi undir benni og var á skyrtunni, því að hann hatði
lánað henni kápuna. Laust fólkið nú upp fagnaðarópi. Karl-
mennirnir hylltu prinsessuna, en kvenfólkið ruddist fram
fyrir þyrpinguna og hlessaði biskupinn á Modenstein. E'1
188 jöbð