Nýjar kvöldvökur - 01.12.1906, Blaðsíða 9

Nýjar kvöldvökur - 01.12.1906, Blaðsíða 9
NÝJAR KVÖLDVÖKUR. hafa komið fyrir, og spurði Egil hvað að hon- um gengi, en hann vildi ekki segja neitt. «Lofaðu mér að fara heim», stundi hann Ioks upp. «Nei, drengur minn, það má eg ekki; þú þarft að reyna að læra eitthvað, ef mögulegt er. Gráttu nú ekki lengur, þá ertu góður dreng- ur.» Síðan sneri hann sér að hinum börnunum: «Eg veit að þið hafið verið vond við hann. Þið megið sannarlega vera Agli þakklát, að hann skuli ekki segja eftir ykkur. Varið þið ykkur hér eftir, og látið hann afskiftalausan. Eg skal áreiðanlega komast að því hver ykkar á upp- tökin, og hann skal fá þá ráðningu, sem hann man eftir.» Petta hafði ekki mikil áhrif. Eiha barnið, sem lagði Agli liðsyrði, var Helga frá Haugi. En fyrir það varð hún líka að þola mörg háðs- yrði, og hún dró sig þessvegna meir og meir í hlé. Hún sá líka að orð hennar komu honum að litlu haldi. Oft gaf hún honum af miðdegismatnum síhum. Agli þótti mjög vænt um hana, og óskaði, að hann gæti einhvern tíma gert henni einhvern greiða. Einu sinni sagði Níels við hann: «Pú ættir að skammast þín, Larfi, að geta ekki einu sinni fætt þig sjálfur, heldur láta Helgu frá Haugi gera það.» Upp frá því vildi Egill aldrei taka við matnum af Helgu. (Framh.) Pjófurinn. Eftír Franz Wichmann. Fyrst er lifað og tvístigið hikandi og kvíð- andi svo er hu;j;urinn hertur upp rösklega, sett á sprett aískeiðis út í dimmuna. Jú, það tekst. Jörðin er þar ekkert botnlaust díki. — — En sporið út af vegi ráðvendninnar er fljótstigið! Pað gengur grejðara en ætlað var í fyrstu, Max Olrich hafði aldrei hugsað það kæmi fyrir. En freistingarnar koma til manns í ótelj- andi myndum og gerfum, í hundslíki kom hún til hans — í líki hundsins hans sjálfs. En þá var hann ekki orðinn hundurinn hans — hann átti hann ekki lengur. En það skyldi þurfa að reka svo Iangt. Faðir hans hafði ekki talið um fyrir hon- um að raunarlausu. Nú sá hann það; lístirn- ar fæða mann ekki, ef menn gefa sig við þeim af alhuga. En hann vildi ekki hlýða orðum föðurssíns—gat ekki fengið sigtil þess. Hafði honum ekki verið kent, að það góða gæti aldrei farið forgörðum? Og gott hlaut það að vera að hann treysti á sjálfan sig, fór sínar eigin götur, og vildi ekki mála peninganna vegna, enda var það bæði á móti gáfustefnu hans og sannfæringu. Pessi ungi málari hafði aldrei vanhelgað köllun sína; hann vissi vel hvað hann mátti ætla sér; hefði hann reynt að fara lengra hefði hann brotið lög á íþróttinni. Hann hafði bæði hugrekki og þrek til að bera; mótstaðan bara stælti hann. Pví minna sem litið var við verk- um hans, því meira kappi vann hann. Frægð- arbrautin lá fram undan honum; hann þurfti að eins að ryðja burtu hindrununum, og halda svo beint í áttina. En því meira sem hann herti að sér, því erfiðara veitti honum; því fleiri myndir sem hrúguðust upp í vinnustofu hans, því tómlegra varð þar af öðru. Og þó hafði aleiga hans verið þar inni. Hann átti þar líka heima. Rúmið hans var þar

x

Nýjar kvöldvökur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýjar kvöldvökur
https://timarit.is/publication/511

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.