Nýjar kvöldvökur - 01.12.1906, Blaðsíða 11

Nýjar kvöldvökur - 01.12.1906, Blaðsíða 11
NYJAR KVÖLDVÖKUR. Hann var það eina eigulegt sem hann átti nú orðið. Eu var það tiltök, að honum dytti í hug að skilja sig við hann? Já — nauðsynin stóð frammi fyrir honum og sagði: myndina eða hundinn. Með mynd- inni hefði hann sagt skilið við sjálfan sig og list sína; köllun hans, hugsjón listarinnar stóð þar gagnvart hundinum. «Sjálfsafneitunin betrar», sagði hann við sjálfan sig. Og hann neitaði sjálfum sér. Skynsemin vann sigur — hjartað varð undir í þeim leik. Þetta var á sunnudag. Hundamarkaður var haldinn fyrra hluta dags. Pað var eins og Cæsar vissi, hvert hann ætlaði að fara. Hann nam staðar við og við á hlaupunum, horfði áhyggjufullur á húsbónda sinn og daðraði róf- unni hægt. Pað hefir líklega verið kuldabitfan og fjúkið, sem hreyttist úr loftinu, sem hafði þessi áhrif á hann. Svangur var hann ekki. Húsbóndi hans hafði keypt brauð um morguninn fyrir sein- ustu aurana, sem hann átti til, og gefið hund- inum það; sjálfur hafði hann ekki lyst á því. Magnlaus og þrotinn að kröftum, eins oghann var orðinh, hafði hann varla við hundinum, Málaranum fanst hundurinn vera að flýta sér til þess að bjarga sér, og væri að spyrja, hvort þeir væri ekki komnir alla leið. Jú, það var svo. Löng, mjó, súgmikil búð með berum veggjum, og opnar dyr á báðar hliðar. YI og væl heyrðist þaðan út á stræt- ið. i Hundarnir stóðu þar, nötrandi af kulda, og héldu sér fast við húsbændur sína, og biðu þess er í skærist. Max Odrich Iagði bandið, sem hann hafði tekið með, um hálsinn á Cæsari og teymdi hann inn í þessa Ieiðinlegu búð. Hann fékk tilboð úr allmörgum áttum, en verðið, sem boðið var í seppa, var alstaðar smánarboð. Pað voru ekki kaupendur, helSbr fólk, sem ætlaði sér að græða á kaupunum, af ÞV1' að auðséð var, að maðurinn ætlaði að selja hundinn út úr neyð. En Max vissi, hvers virði hundurinn hans var, og hefði aldrei látið hann fyrir það verð, ekki sín vegna, heldur hunds- ins vegna sjálfs; honum fanst hann vanvirða hundinn með því. Nei, heldur þá að svelta með honum. Hann fór aftur út úr búðinni; hann þoldi ekki við innan um þetta fólk, enda voru fáir sem föluðu seppa. Við dyrnar mætti honum kona ein, ung og tíguleg, klædd einföldum búningi, aldökk- um; bar mikið á mismuninum, því að andlitið var nett og fölt. Augun voru dökk og hálf- þreytuleg, og hörkudrættir voru í kringum munninn, eins og hún hefði reynt mikið, og yfirbragðið var alvarlegra en ætla mætti um svo unga konu. Pjónn var með henni, sem bar körfu í leðuról. Þegar konan sá hundinn, var eins og hún yrði hálfhissa. Hún vatt sér að þjóninum og sagði: «Er það ekki eins og hann Zeppa okk- ar veslingur væri þarna lifandi kominn? En eg býst ekki við því. Eftir heilt missiri er varla þess að vænta að hann finnist aftur». «Hver veit, náðuga ungfrú» svaraði þjónn- inn, „hafi honum verið stolið, en hafi hann ekki drepist, má vel vera að hann finnist aftur. Pað verður bara að hafa augun hjá ser». Konan gaf honum leynibendingu með aug- unum, að tala ekki meira. Svo sneri hún sér að málaranum, sem var í þann veginn að fara fram hjá henni, en nam þó staðar við að sjá hana og stóð ögn við. «Er það leyfilegt, herra minn, að líta ögn betur á hundinn yðar? Þér ætlið víst að selja hann — er ekki svo?« í stað þess að svara tók Max Odrich ofan barðabreiða hattinn sinn. Það var ekki lotning, heldur óskiljanleg tilfinning sem knúði hann til þess. Hann stóð litla hríð með hattinn í hend- inni, og tautaði í hálfum hljóðum: «Eg má til». Hún kir.kaði kolli. «F>etta er allra falleg- asti hundur; má eg spyrja hvað hann er kall- aður? Ekki þó Zeppa vænti eg?» *Cæsar», svaraði málarinn. 2

x

Nýjar kvöldvökur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýjar kvöldvökur
https://timarit.is/publication/511

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.