Nýjar kvöldvökur - 01.12.1906, Blaðsíða 23

Nýjar kvöldvökur - 01.12.1906, Blaðsíða 23
V NÝJAR KVÖLDVÖKUR. 21 Lítið, hvítmálað hús, er stóð á útjaðri á bezta hluta Lundúnaborgar, var æskuheimili hans og þótti honum óendanlega vænt um það, og sjaldan leið svo heil vika, að hann ekki heimsækti móður sina, sem bjó þar enn. Læknirinn og ungfrú Fjæld hittust þennan dag og áttu samleið. Hún þáði sæti í vagni hans. Framundan hvíta húsinu nam hesturinn stað- ar af gömlum vana og læknirinn bað ungfrúna afsökunar á því, að hann yrði að bregða sér inn til móður sinnar og yfirgefa hana litla stund, því þangað hafði hún aldrei áður viljað koma með honum. Nú horfði hún undrandi á hvíta húsið og furðaði sig á hvað snoturt það var, hvað glugg- arnir voru hvítir og hvað gluggatjöldin' voru falleg. Hver veit nema gamla konan sé líka fríð og þokkaleg, liugsaði hún, og segir í hálfum hljóðum við Jóhann: «Mig langar til að þú bjóðir mér inn». Mennert stökk út úr vagninum og var mjög léttstígur stutta spölinn upp að húsinu, heils- aði móður sinni í forstofudyrunum og segir glaður í bragði: «Ungfrú Fjæld er hér, viltu ekki koma og bjóða henni inn«. . Pau mæðgin leiddust niður að vagninum og' Nelly sá nú að smiðsekkjan var fríð kona sýnum, nett og mjög snyrtilega búin. Hvíta hárið sómdi sér vel og ekkert höfuðfat bældi það eða skygði á hið blíðlega og gáfulega and- lit ekkjunnar. «Það er mér sönn gleði, að fá að sjáyður ungfrú góð« 0g horfði ástúðlega á Nelly. Mærin hoppaði léttilega ófan úr vagninum, rétti gömlu konunni hendina og mælti: «Eg ætla að biðja yður að reyna til þess, að láta yður þykja ofurlítið vænt um mig, því eg verð að líkindum innan skams konan hans Jóhanns yðar. Læknirinn lék við hvern sinn fingur af gleði °S leiddi ungfrúna inn í húsið, en gamla kon- an lagði blessun sína yfir þau með gleðitár í augunum Hughreysting. Hún. »Játning þín er fflér dýrmæt; þú elskar mig vlst areiðanlega, en heldurðu að þú getir það eins, þegar eg er orðin göraul.' Hann. *já kæra, eg geri það n" Þegarí- A veginum. í storminum úti stóð hann einn, og starði á almannaveginn; hann stóð honum opinn svo breiður, beinn, en birtan var döpur, og margur steinn, sem hann vildi færa feginn, en fann að sig skorti megin. Nú sá hann að manngrúinn þyrptist þar, og þakti nær allan veginn, hann fór með straumnum og fann, sem var, að fjöldinn af honum storminn bar. Hann vildi þar vera feginn, hann vissi' að sig skorti megin. Hann ætlaði' að ganga alveg beint, til erinda sinna, veginn. Það gat ei lánast, það gekk of seinl. Hann gat ei betur, því alt var reynt. Hann vildi sér flýta feginn. en fann að sig skorti megin. Hann litaðist um, og senn það sá, og svona komst hann ei veginn, því enginn vildi' honum víkja frá; hann varð að berast með straumnum þá. Hann vildi sér flýta feginn, en fann að sig skorti megin. Hann fylgdi straumnum, en fann, sem var, að frjálsræði sitt var kþrotið. Hann flæktist þangað sem fjöldann bar, en fanst hann ætti' ekki' að vera þar. Og valdið hans var þá brotið, ef viljans harm fékk ei notið. En þurfti' hann að fara þessa braut? nei —því ekki hinum megin! . Hún var steinótt og brött, og blaut, og birtan döpur, svo margur hnaut. Og burt hann sér flýtti feginn að finna hinn betra veginn, •')

x

Nýjar kvöldvökur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýjar kvöldvökur
https://timarit.is/publication/511

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.