Nýjar kvöldvökur - 01.12.1906, Blaðsíða 14

Nýjar kvöldvökur - 01.12.1906, Blaðsíða 14
12 NÝJAR KVÖLDVÖKUR. Hann gekk inn í öndina. Dyravörðurinn kom til hans, og spurði hann erinda. Honum flaug alt í einu nokkuð í hug. Pað varð að vera —hann var fastráðinn í því. Ef hún hefði mannlegt hjarta, yrði hún að bæn- heyra hann. Hafði hún ekki horft á hann meðaumkunarfullum augum í gær? í gær hafði hann skammast sín— í dag ætlaði hann að segja henni frá öllu saman, eins og það var, hver svo sem hún væri. Ef til vill mundi hún líkna honum. Hann ætlaði ekki að biðja um neitt —nema hundinn— bara fáeina daga, ef það gæti orðið svo ; ef til vill fengju þeir þá að deyja saman— og yfir þeim dauðu hafa þeir lifandi mist réttindi sín. Hann spurði hvar ungfrú Agata Móralt byggi. i «Á neðsta Iofti». Hann gekk upp breitt riðþakið ábreiðum, og hringdi. Stúlka tókopna hurðina. Hvað vildi hann? «Tala við náðuga ungfrúna.» «Pað er nú ekki hægt». «f>ví þá ekki?» «Af því að náðug ungfníin ferðaðist burtu í gærkveldi og kemur ekki svo fljótt aftur. Hún fékk vírskeyti um að koma til frænda síns, sem liggur við dauðann.» Max Odrich fölnaði við; það var skipbrot fyrir hann. «Og Cæsar?» spurði hann, »Hvar er Cæsar. ?» «Cæsar?» spurði stúlkan hissa, «eg veit ekkert hvað það er». «Pað er hundurinn minn — hundurjhin náðuga ungfrú keypti hann af mér í gær.» <Nú, já, þér meinið hann Zeppa, hann er hér eftir.» Max Odrich létti. «Gæti eg ekki fengið að sjá hann.» «Nei, það má eg ekki gera.» «En þjónninn, hann leyfir mér það; hann þekkir mig; er hann ekki heima ?» «Hann fór með náðugri ungfrúnni; hún vildi ekki taka hundinn með sér af því að hún var honum svo ókunnug. En mér er stranglega bannað að láta hann komast út — eða láta nokkurn koma inn til hans.» — Ungi málarinn var sem þrumulostinn. Síð- ustu vonirnar hans voru strandaðar. Hvað | átti hann nú að segja ? Stúlkan haf ðv aðeins opnað hurðina í hálfa gátt, eins og hún væri hrædd við það ef gest- urinn liti inn fyrir Nú kvaddi hún hann stuttlega og lét aftur hurðina. Max slamraðist ofan riðið og út. Rauna- mælir- hans var nú fullmældur; hann sá úr- slitinn fyrir augum sér; bara að hann þyrfti ekki að deyja svona einn. Hann vissi ekkert hvert halda skyldi. Alt- af dróst hann að strætinu — að húsinu. Til hvers svo sem ? Pað vissi hann ekki sjálfur. En hann beið — og beið — og beið — og skeytti hvorki hungri né þorsta. Undir kvöldið hrökk hann saman við skark- ala. Fólk flyktist saman; björtum glampa sló upp úr næsta húsi við, og sló honum fram á strætið. Neistum þeytti hátt í loft upp, og rigndi þar yfir hann. í næsta turni fór að glamra í klukkum, óp, arg og óhljóð fyltu; strætið. Max Odrich hugsaði ekki um neitt annað en hann Cæsar sinn. Ef eitthvað yrði nú að hundinum! Hann var lokaður inni! Ef hann gleymdist nú í þessum ósköpum sem á gengu, og næsta húsið brynni. Hann ruddist ígegn- um mannþröngina að húsdyrunum, Að inn- an heyrði hann hlaup, sköll og hurðaskelli. Einhver mannsmynd þaut fram hjá honum. Það var stúlkan, sem hann hafði talað við um morg- uninn. Hann ætlaði að spyrja hana, en i fát- inu og ósköpunum tók hún ekki eftir honum, en þaut fram í mannþyrpinguna á strætinu, og hvarf þegar. A eftir henni kom einhver þjótandi löng- un, þungum stökkum — ofan riðið. «Cæsar»! braust sem fagnaðaróp upp frá brjósti málarans.

x

Nýjar kvöldvökur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýjar kvöldvökur
https://timarit.is/publication/511

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.