Nýjar kvöldvökur - 01.12.1906, Blaðsíða 8

Nýjar kvöldvökur - 01.12.1906, Blaðsíða 8
NYJAR KVÖLDVÖKUR. Hann keptist við að Iesa, en tók þó eng- um framförum. Kennarinn þreyttist aldrei á að hjálpa honum; honuin geðjaðist svo vel að litla drengnum, sem var svo hlýðinn og hæg- látur, og gerði auðsjáanlega alt sem í hans valdi stóð. «Hlæið ekki að honum. Hann hefir fátt Iært, og hefir fremur lillargáfur, en hann neytir þeirra með svo mikilli iðni og ástundun, að hann gerir mörgum ykkar skömm, sem meiri hæfileika hafið, en lærið þó ekkert, af því að þið eruð löt og athugalaus við námið, ódæl og ógegnin. Þið ættuð að skammast ykkar.» Pau hafa að líkindum ekki skammast sín, en Egill skammaðist sín. Gat hann ekki lært eins og hin börnin? Pað hlaut svo að vera fyrst kennarinn sagði það. Pessi orð kennarans særðu hann meira en alt háð og allar ertingar skólabarnanna. Pað sem hann átti að læra, las hann hvað eftir annað af mesta kappi, en honum gekk svo illa að Iæra það orðrétt. Oft hélt hann að hann kynni það alt reiprennandi, en þegar í skólann kom, var hann búinn að gleyma öllu. Stundum gat hann ekki borið orðin rétt fram. þó að kennarinn hefði þau skýrt upp fyrir hon- um. Hann vissi hvorki í þennan heim né ann- an, skildi ekkert og sá ekkert. Það var eins og hann horfði inn í kolsvarta þokuna uppi á óbygðri heiðinni. Skólakennarinn horfði á hann meðaumk- unaraugum, brosti vingjarnlega, klappaði á kollinn á honum og sagði: «Veslings litli drengurinn, þú lærir ekki mikið!« Agli fanst hönd kennarans liggja sem bjarg á höfði sér; meðaumkunarbrosið brendi hann eins og eldur, og orð hans ollu sviða eins og vandarhögg, miklu meiri sviða, en þegar fað- ir hans hýddi hann einu sinni á bert bakið. Kennarinn aumkaði hann og skólabörnin hæddust að honum. Hann fann svo sárt til þess. Óvirðingin beygði hann og lamaði. Eins og trén í skóginum bogna undir snjóþyngsl- unum, en brotna þó ekki, eins bugaðist hann af lítilsvirðingunni. Honum fanst hann verða æ minni og vesalli. Stundum voru hin börnin í svo góðu skapi, að þau vildu hafa Egil með í leikjunum og kenna honum, og þá reyndi hann að leika sér með þeim; en það gekk ekki. vel. Hann var svo ráðalaus, og fór svo ófimlega að öllu, að hann flæktist fyrir hinum, sem í leikjunum voru, og alt fór út um þúfur. Svo urðu þau leið á því að hafa hann með. «Farðu inn aftur,» sagði Ólafur í Ási einu sinni við hann, «þú stendur hér og glápir eins og magra kýrin hans Faraós.» Allir fóru að skellihlæja. Og svo var hann um tíma kallaður «kýrin hans Faraós.» Einn góðan veður-dag sagði Níels: ^Petta er ekkert nafn, það er bæði stirt og klaufalegt. Eg er búinn að finna betra nafn handa honum, og nú skulum við skíra hann og gefa honum það nafn.» Síðan var Egill tekinn og borinn inn í eldiviðarskálann og lagður á fjalhöggið. «Lítið þið nú á hann, drengir», sagði Níels: «hanner ekkiannaðenbótá bót ofan allur saman. Það er ekki okkar meðfæri að reikna það út, hve margar bætur eru á fötununvhans, og eg held að kennarinn gæti það ekki heldur. Af þessu skal hann nafn sitt hljóta.« «Merktu nú Pórshamar yfir honum, Ólafur. Larfi skal hann heita í nafni Óðins, Þórs og Baldurs.« «Góðan daginn Larfi! Velkominn vor á meðal! En nú vantar hann gjafir í nafnfesti, drengir!» Öllum þótti þetta hin bezta skemtun, og nú voru allir vasar hans fyltir af hnöppum, ritsteinum, blýantsstúfum og steinvölum. Egill sagði ekki neitt, og grét ekki með- an á þessu stóð, en þegar hann kom inn aft- ur, setti að honum ákafan grát með þungum ekka. Hann gat ekki einu sinni stilt sig, þegar kennarinn kom. Kennarinn vissi þegar að eitthvað mundi

x

Nýjar kvöldvökur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýjar kvöldvökur
https://timarit.is/publication/511

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.