Ægir - 01.09.1985, Blaðsíða 39

ubniundur hafi fundið hana
PP- en ekki geta fullyrt neitt um
Ef Guðmundur hefurfundið
PP gjörðina, sem alls ekki er
ojklegt, þá hefur það hlotið að
. ra' begar hann var stýrimaður
s ^lafógeta veturinn 1912, þar
.ern Tjái mundi eftir pokagjörð-
nni það ár, en hann var þá á
a dri mgg) Koibemi Þorsteins-
sVni.
Jón Tómasson átti sögu um
Jdrðina, sem styður það, að rétt
e rnunað að gjörðin hafi verið
0pnin ínotkun 1912. Jónfórúttil
^n8lands í byrjun árs 1913 og réð
'8 á enskan togara. Hann fékk
j 'Pstjóra sinn til að prófa gjörð-
a- sem Jón fixaði svoá pokann.
að K V'^' ^etur ri' en
x 'r ^en8ÍJrifu í fyrsta halinu
e° Sjörðinni og henni kennt um
^8 ,,the fokk'n skinsock" eins og
[ I u togaramennirnir kölluðu
endingana, ef þeir reiddust
^eim, drógu nafngiftina af hlífð-
°tum íslensku árabátamann-
, na- skinnbrókinni og sjó-
Sk°num.
j-| ^°n sagði, að sér hefði verið
eVgt útbyrðist á eftir gjörðinni,
ef svo hefði ekki viljað til, að
hann var búinn að vinna sig í álit
hjá skipstjóra og skipshöfn.
Þótt það eigi ekki heima hér í
sögunni af pokagjörðinni, þá
sakar ekki að bregða upp mynd af
því, hvernig gat gengið til í
þennan tíma, ef um útlendingvar
að ræða í skipshöfn eða viðvan-
ing.
Yfirleitt létu íslenskir togara-
menn vel af veru sinni með Eng-
lendingum og það gerði Jón Tóm-
asson líka, en það voru misjafnir
menn um borð í enskum skipum
sem annarra þjóða og ekki síður
íslenskra. í þennan tíma sem
annan voru til menn sem voru
fæddir illmenni en margir voru í
þennan tíma allt eins ótugtar-
menni af illu uppeldi og illri með-
ferð í æsku, og það var ekki fátítt
að í skipshöfn væru einn eða fleiri
skítsokkar, sem lögðustá þá, sem
þeir töldu sér óhætt við.
Jón Tómasson var ekki nema
góður meðalmaður á hæð, en
það hefði ekki átt að leynast nein-
um, sem sá manninn, að hann
myndi hafa krafta í kögglum. Jón
var þrekinn um herðar og nær
því jafnþykkur undir hönd, sem
hann var breiður um herðarnar.
En það má heita óbrigðult ein-
kenni á kraftamönnum, að þeir
eru þykkir undir hönd.
Bróðir skipstjórans á þessum
enska togara var hið mesta svola-
menni og óreiðasamur og öllum
leiður. Félagar hans voru hræddir
við hann, og ekki síst skipstjórinn
bróðir hans, því að hann átti það
til, maðurinn, að láta menn
kenna krafta sinna.
Þessi maður settist á „the
fokk'n skinsock", sá Jón aldrei í
friði. Jón Tómasson vareinstakur
hæglætismaður, eins og margir
sterkir menn, og hann tók allri
áreitni þessa manns með still-
ingu, enda ekki álitlegt að lenda í
illindum við bróður skipstjórans,
þótt ekki væri gott með þeim
bræðrum, auk þess, sem Jón var
einn síns liðs í útlendri skipshöfn.
Það fór þó svo, að Jón fékk ekki
stillt sig, og bar það svo til, að
hann var að slægja í fiskskass-
anum og beygði sig til að grípa
um fisk, þá ýtti dárinn við Jóni
aftanfrá, svo hann stakkst áfram
og hafði nær slasað sig á
hnífnum, sem hann hélt á. Og nú
skarst í odda. Jón brá hart við og
hljóp undir manninn um leið
og hann reis á fætur og keyrði
hann niður í vöskunarpontið fullt
af sjó og hélt kauða þar í kafi og
varð enginn til að rétta honum
hjálparhönd. Skipstjórinn var í
brúarglugganum og lét sem hann
sæi ekki meðferðina á bróður
sínum og sagðist Jón viss um það,
að það hefði engin skipt sér af
þótt hann hefði kæft manninn
þarna. En Jón hafði ekki hugsað
sér það og sleppti manninum um
síðir en þó ekki fyrr en hann var
orðinn helblár þegar hann kom úr
kafinu. Maðurinn skreiddist beina
leiðframí lúkarog sástekki næsta
sólarhring á dekki. Af þessu verki
hlaut Jón miklar vinsældir um
ÆGIR-523