Samtíðin - 01.05.1940, Qupperneq 17

SAMTÍÐIN
13
þreylt á lifinu, en liún getur ekki
flúið frá því, eins og ég. Hehni finst
það heilög skvlda sín að liugsa uni
drenginn sinn, sem altaf er aum-
ingi. Sterkasta ástin í lífinu er móð-
urástin. Ég hef aldrei fundið eins
átakanlega til þess og einmitt núna,
að ég skuli hafa farið i liundana
og brugðist öllum skyldum mínum
við þá, sem elska mig. Það hefði
verið munur, ef ég hefði getað bor-
ið með mömmu þá þungu byrði,
sem lífið hefur lagt lienni á lierð-
ar. En svona varð það að vera. Ég
vildi, að guð gæfi, að bróðir minn,
sem er heilbrigður, reyndist
mömmu vel. Annars get ég talað
nánara um það við guð, þegar við
sjáumst seinna i vikunni. Svstir mín
sýnir mömmu enga nærgætni. Hún
hugsar ekki um annað en manninn
sinn, og liann hugsar eingöngu um
sjálfan sig og auðæfi sín, svo að
þaðan er einskis góðs að vænta.
í kvöld ætla ég að vera heima
og lesa handritið að bókinni minni.
bað átti að verða fallegasta sagan i
heiminum, en ég verð að játa, að
mér mistókst með hana, eins og svo
margt annað. Ég ætla að brenna
handritinu, þegar ég hef lesið það
i siðasta sinn.
IMORGUN, þegar ég reif af daga-
talinu, var ég skjálfhentur. Það
er alt í einu eins og mér sé farið
að þykja vænt um lifið og ég sjái,
að því er ekki alls varnað. Meðan
ég var að ldæða mig, flaug mér
jafnvcl i hug að hætta við sjálfs-
morðið. Auðvitað kemúr slíkt ekki
til greina. Ég veit, að þetta er að-
eins stundarveikleiki Iijá mér, og
að ég er enginn maður til þess að
halda áfram að lifa. Ef nokkur
maður er dauðadæmdur, þá er það
ég. Því má ég ekki gleyma.
Klukkan var langt gengin 6, er
ég fór að sofa í morgun. Ég var að
lesa söguna mína. Það er löng saga,
rösk 500 vélrituð ldöð. I nótt grét
ég hvað eftir annað yfir sögunni.
Mér hefur altaf þótt svo vænt
um hana. Ég var á fjórða ár að
skrifa hana. Það var á námsárun-
um minum. Námið gekk seint, eins
og oft vill verða hjá þeim, sem taka
of fljólt stefnu að ákveðnu marki.
Ég ætlaði að verða skáld, en gætti
þess ekki þá, að enginn verður skáld,
nema honum sé skáldgáfan með-
fædd. Og ég hef líklega orðið út-
undan þar, eins og á öðrum svið-
um. Ég gat lesið námsgreinar mín-
ar timunum saman, án þess að ég
hefði nokkra lmgmynd um, hvað ég
hafði verið að lesa að afloknum
lestri. Efnið og persónurnar i sög-
unni minni gagntóku mig, og ég
lifði með þeim dag og nótt. Lif
þeirra varð að njínu lifi, og þeirra
heimur varð minn heimur. Oft á
tíðum var ég svo utan við mig, að
ég vissi ekkert, hvað gerðist í kring-
um mig. Kunningjar minir höfðu
orð á því, að ég væri eitthvað und-
arlegur. Þó er ég viss um, að þá
var brjálsemi mín alls ekki byrjuð.
Ég held, að ég viti nákvæmlega,
livénær hún hyrjaði. Það var, þeg-
ar ég var langt kominn með söguna
mína. Mér fanst altaf, að það vant-
aði eitthvað í hana, einhverja per-
sónu. En ég gat lengi vel ekki gert