Samtíðin - 01.05.1940, Síða 28

24
SAMTÍÐIN
tungumál og gat ekki fengið sig til
að rita á einu þeirra öðru fremur.
Úr ritstörfunum varð þyí ekkert i
það sinn, enda átti Nobel fullörð-
ugl með að tala eilt tungumál í
senn. Venjulega lét hann í viðræð-
um þau orð flakka, sem voru lion-
um tiltækilegust, án tillits til þess,
að úr öllu saman varð hvimleiður
málagrautur. Bókhneigður var No-
bel með afbrigðum og las ekki ein-
vörðungu rit um hvers konar lækni,
heldur og bækur um beimspeki og
fagrar bókmentir. Hann unni mjög
ritum bjarlsýnna höfunda, er höfðu
örugga trú á farsælli framtíð mann-
kynsins. Nobel skrifaði mesla urm-
ui af sendibrcfum um ævina, oft 50
á dag, og fjallaði hann þar af skarp-
skygni um nýjar skáldsögur, leik-
ril og kvæðasöfn. Hann bóf að
seinja tvær skáldsögur, en lauk
hvorugri. Er liann átli skamt eftir
ólifað, samdi hann leikrit, sem Iieill-
aði hug lians gersamlega. Er það
í frásögur færl, að Nobel gekk með
handritið að þessu leikriti í vasa
sinum og hóf jafnvel að lesa kafla
úr þvi upphátt, er liann sal á mik-
ilvægum verslunarráðstefnum með
ókunnugum mönnum. Útgáfa leik-
ritsins var fyrirhuguð, er Nobel and-
aðisl, og var það þá fullprentað. En
ráðlegast þótti að brenna upplagið,
að þrem eintökuni undánskildum.
Til þess að forðast bina þjakandi
einveru, bugðist Alfreð Nobel að
staðfesta ráð sitt. Hann talaði að
vísu með kaldhæðni um kvenfólk,
en gladdist þó engu að siður, ef
kona gaf honum Iiýrt auga. Oft lét
liann ])ess getið, að kvenfólkið
Dömufrakkar
ávallt fyrirliggjandi
Guðm. Guðmundsson
klæðskeri
Kirkjuhvoli. Sími 2796.
Reykjavík.
Glugga!
Hurðir!
og alt til lnisa smíðar
Magnús Jónsson
Trésmiðja.
REYKJAVÍK.
Vatnsstíg 10. — Sími: 3593.
Pósthólf 102.