Fréttablaðið - 11.05.2011, Blaðsíða 30

11. maí 2011 MIÐVIKUDAGUR22
sóknarferð á föstum samskiptum
og frösum og meðferð þeirra er
ekki aðeins sprenghlægileg held-
ur undur fim og flott danssýning
um leið og klunnalegar hreyfing-
ar mynda mótvægi við fagmann-
legan dans. Hreyfingar eiga stóran
þátt í sýningunni og mynda í sjálf-
um sér heilt tungumál sem stund-
um er aðeins hljóðskreytt með
innskotum orða.
Við langborð hittast vinir og
sitja þar eins og bráðókunnugt
fólk, tala út í loftið en allt sem
er sagt er þó svo ofur kunnug-
legt. Leikkonurnar Álfrún, Dóra,
Saga og Margrét eru hver annarri
glæsilegri í glitrandi kjólum sem
hristast og skjálfa eins og laufblöð
í vindi þegar þær bregða á leik.
Flottir búningar hjá Rósu Hrund
Kristjánsdóttur. Sveinn Ólafur
Gunnarsson lék einhvers konar
eiginmann og stundum heldur
vandræðalegan mann og stundum
pirraðan mann og stundum ein-
hvers konar fulltrúa hins venju-
lega. Félagi hans Friðgeir Einars-
son lenti í heldur vandræðalegri
hlutverkum eins og manninum
sem át allt upp eftir öðrum og var
eins og amaba sem tók form af
umhverfinu en eiginleg fastmótuð
hlutverk var þó ekki um að ræða.
Dóra Jóhannsdóttir er svo
hlægileg að hún þarf ekki nema
að lyfta augabrúnum, þá liggur
salurinn, en í upphafi situr hóp-
urinn og snæðir einhvern fínan
eftirrétt þar sem örlítil rjómarönd
lendir á vörum og aðeins út á kinn
og sá litli matardans var alveg
nægjanlegur til þess að fá allan
salinn á sitt band. Að ná orði og
halda því getur verið vandasamt
þegar margir eru saman komnir
og hvernig sú glíma getur geng-
ið fyrir sig er snilldarlega unnið
af þeim við borðið langa í algeru
tilgangsleysi.
Misskilningur og oftúlkun í
samtali hjóna var einnig óborgan-
legt þegar hann og hún takast á í
meðförum þeirra Sveins og Dóru.
Þar var margt sem kom á óvart og
byrjunarreitir í dansatriðum gáfu
aldrei til kynna hvar eða hvernig
þau myndu enda.
Margrét Bjarnadóttir var áber-
andi liðugust, minnti helst á litlu
rússnesku fimleikastúlkurnar sem
komu hingað á árum áður. Að fylgj-
ast með danstryllingshristingi
hennar var spennuþrungið. Álfrún
Helga Örnólfsdóttir var eins og
marsipanævintýri í sínum fallega
bleika kjól, barnshafandi en þó
hoppandi og spriklandi eins og hún
ætti lífið að leysa. Saga Sigurðar-
dóttir átti getnaðarfulla spretti í
sínum fjólubláa glingurkjól með
hárið svo ofurrautt og mikið. Hún
brá af sér hluta af hárinu á ein-
hverjum tímapunkti og breyttist
í trylltan gæðing. Leit að innan-
tómum orðum varð að hljóðum,
að tónum sem magnaðir voru upp
og stökk þá tónlistarstjórinn Gísli
Galdur fram með hljóðnema og
nýr rythmi hófst.
Eitt aðalviðfangsefnið var þó
hvort hægt væri að ögra sjálfum
sér, hvort hægt væri að vera frum-
legri en nokkur annar hefur nokk-
urn tíma verið. Kannski var flett
upp í uppeldisfræði Piagets í sam-
bandi við hvað maðurinn í raun
og veru er, nefnilega allt það sem
hann hefur orðið fyrir. Örvænting-
arfullar tilraunir til frumlegheita
áttu mjög vel við umræður síð-
ustu vikna. Fletirnir voru marg-
ir og hugdettur allar kunnugleg-
ar í þessum samskiptadansi sem
endaði í einni ferhyrndri mynd.
Elísabet Brekkan
Niðurstaða: Mjög heilsteypt, spreng-
hlægileg og smart sýning!
22
menning@frettabladid.is
Leiklist ★★★★
Verði þér að góðu
Sýnt í Kassanum í Þjóðleikhúsinu.
Höfundur: Leikhópurinn Ég og
vinir mínir. Leikstjórn: Friðrik Frið-
riksson og hópurinn. Flytjendur:
Álfrún Helga Örnólfsdóttir, Dóra
Jóhannsdóttir, Sveinn Ólafur
Gunnarsson, Gísli Galdur Þorgeirs-
son, Margrét Bjarnadóttir, Saga
Sigurðardóttir og Gísli Galdur
Þorgeirsson.
Eftir fyrsta raunverulega sólskins-
daginn var ljúft að bregða sér inn í
myrkrið í kassa Þjóðleikhússins og
láta virkilega skemmta sér á frum-
sýningu á laugardaginn. Sýning-
in Verði þér að góðu er unnin af
leikhópnum Ég og vinir mínir og
þar eru svo sannarlega á ferðinni
vinir sem veltast hver um annan
og krefjast hver af öðrum um leið
og þeir ögra hver öðrum og öllu
því samskiptamynstri sem þeim
dettur í hug að til sé millum vina.
Fastir frasar hnjóta um þrösk-
ulda vandræðagangs í tryllings-
legum takföstum dansi, ýmist vél-
rænum eða ofur tónliprum. Hvaða
samtöl skipta máli og hvaða sam-
töl eru bara innantómt hjal og bull
og byrjun á einhverju sem á að
vera eitthvað annað en verður svo
það þriðja og breytist svo kannski
í tóna og skjálfandi sveiflur?
Hópurinn leggur af stað í rann-
Heilsteypt steypa
Skáldsagan Afleggjarinn eftir
Auði Övu Ólafsdóttir hlaut á
mánudag Bóksalaverðlaunin
í Quebec í Kanada – Prix des
libraires de Quebec.
Veitt voru
verðlaun fyrir
skáldskap frá
Quebec og
erlend skáld-
rit. Auk Auðar
voru meðal
annars Michel
Houellebecq
og Sofi Oks-
anen tilnefnd.
Prix des
libraires de
Quebec eru
ein helstu
bókmennta-
verðlaunin
í fylkinu og
eru haldin í sambandi við bók-
menntahátíð sem nú stendur
yfir. Meðal fyrri verðlaunahafa
eru höfundar á borð við Cor-
mac McCarthy, Jonathan Safran
Foer og Khaleid Hosseini.
Vegur Auðar Övu fer vaxandi
í frönskumælandi löndum en
bækur hennar seljast afar vel
í Frakklandi. Afleggjarinn er
þriðja skáldsaga Auðar. Tvær
síðustu komu út hjá Sölku en
Auður Ava hefur nú gert útgáfu-
samning við Bjart.
Auður Ava
verðlaunuð
í Quebec
AUÐUR AVA
ÓLAFSDÓTTIR
INGA DÓRA STEFÁNSDÓTTIR MESSÓSÓPRAN heldur tónleika á morgun klukkan 18.00 í Þjóðmenningarhúsinu en hún
útskrifast með BMus-gráðu frá tónlistardeild Listaháskólans í vor. Á efnisskránni eru meðal annars verk eftir Árna Thorsteinson, J.S. Bach og
Leonard Bernstein. Flytjendur auk Ingu Dóru eru Elísabet Einarsdóttir sópran og Selma Guðmundsdóttir píanóleikari.