Faxi - 01.12.1976, Síða 48

Signrbjörn Guönason
F. 6. OKT. 1913 — D. 1. DES. 1976
Þann 1. desember lést Sigurbjörn Lín-
dal Guðnason, Faxabraut 9, Keflavík.
Hann hafði farið til vinnu sinnar þá
um morguninn, en fannst örendur í
vörubifreið sinni skammt fyrir utan
bæinn. Banamein hans var hjartaslag.
Sigurbjörn var fæddur í Keflavík 6.
október 1913 og ól þar allan sinn aldur.
Forreldrar hans voru Sigurbjörg Jóns-
dóttir, sem ættuð var úr Húnavatns-
sýslu, og Guðni Jónsson úr Landeyjum.
Sigurbjörn var yngstur sex ystkina, en
af þeim eru nú tvö á lífi, Ólafía og Ragn-
ar Jón.
Suður með sjó tengjast flestir útvegi
með einum eða öðrum hætti. Sigurbjörn
vann og við báta sem landmaður árum
saman. Þá var hann eitt ár lögreglu-
þjónn, enda vel að manni, hann hafði
reyndar verið í því liði vaskra Keflvík-
inga sem unnu sjálft höfuðborgarliðið
í þeirri þjóðlegu aflraun, reiptogi. En
lengst af st"'fsævinnar eða síðastliðin
þrjátíu ár ók Sigurbjörn vörubifreið.
Sigurbjörn Guðnason kvæntist árið
1935 Svövu Árnadóttur frá Veghúsum.
Þau áttu tvö börn. Sigríður hét dóttir
þeirra, sem var vanheil alla ævi. Naut
hún fágætrar umhyggju foreldra sinna
þar til hún lést tuttugu og fjögurra ára
að aldri. Sonur þeirra er Guðni, rafvirki
að iðn. Mikil eindrægni hefur jafnan
ríkt í þeirri fjölskyldu og þeir feðgar
einstaklega samrýmdir; mér er nær að
halda að þar við Faxabraut hafi aldrei
verið fitjað upp á því bili milli kyn-
slóða, sem svo margt er um skrafað á
síðari árum.
Miðaldaskáld eitt taldi, að þeim yrði
vistin daufleg í öðrum heimi, sem hefðu
í þessum verið daprir og hnuggnir, einn-
ig þegar sólin blíð við þeim brosti. Sé
þetta rétt, þá mundi Bjössi Guðna engu
hafa að kvíða. Hvort sem með blés eða í
móti var hann hress og glaðsinna, góður
og hjálpsamur granni. Hann hafði jafn-
an gott hljóð í hópi vina og ættingja,
því hann bar gott skyn á það frásagn-
arverða og um leið kímilega í atvikum
hversdagsleikans og kunni vel með það
að fara.
Við kveðjum góðan dreng, sem lauk
sínu verki heima og að heiman með
þeirri prýði að ekki verður um bætt, og
sendum innilegustu samúðarkveðjur
Svövu og Guðna í þeim harmi, sem
kvaddi dyra með skjótum og óvæntum
hætti.
Árni Bergmann

&
0
$$
&
&
$
&
&
$$
&
&
n
JÓLAGUÐSPJALLIÐ — Framhald af hls. 5
unni. Það var í grátandi barni, sem Guð heim-
sótti lieiminn, sem hann skój) í öndverðu. Betle-
hemsatburðurinn er engin blekking. Jólin eru
alls ekki eingöngu hugljúft ævintýri, sérstak-
lega við barna hcefi. Jólin minna okkur á níst-
andi félagslegan veruleika. Þau sýna oklcur lífið
nákvcemlega eins og það er. Betlehem minnir
okkur á blekkingarvefinn, sem við hjúpum
gjarnan líf okkar. Þess vegna búum við til fall-
egar glansmyndir af Jesúbarninu í jötunni. Þær
deyfa vervleikann og gera sviðann léttbærari.
Jólin eru vissulega liátíð gleðinnar og Ijóssins.
En sú gleði er trega blandin, er við horfum á
þann heim sem við lifum í. Og stundum beinist
Ijósið i aðra átt en við ætluðum. Það beinist. að
okkur sjálfum.
Er kristnir menn krjúpa við jötuna, þá ættu
þeir að minnast atburðanna á Hausaskeljarstað
nóttina forðum. Þar var lífið sjálft fótum troð-
ið af þeim sem eigi vissu lwað þeir gjörðu. Þar
var sá tekinn af lífi, sem boðaði frið og kær-
leika, umburðarlyndi og tillitssemi í mannlegum
samskiptum. Beinum Ijósi jólanna að heiminum
og horfum á mo.nnlífið eins og það er. Þá grein-
um við þá, sem hokra í heilsuspillandi kjallara-
íbúðum. Þá sjáum við þá sem hafa orðið fórn-
arlömb ómannúðlegs þjóðfélags. Þá opnast augu
okkar fyrir því, að það er ekki jólagæs á hvers
manns borði.
Gefum livert öðru sanna jólagleði, með því
að gera heiðarlega tilraun til þess að uppfylla
boð hans, sem í jötu var lagður á hinni fyrstu
jólanótt: Af því skulu allir þekkja, að þér eruð
mínir lærisveinar, ef þér berið elsku hver til
annars.
Guð gefi öllum mönnum sönn jól.
48
48
48
48
fij
48
w ^ r? ^ w w w ^ w t? w ^ ^
FAXI — 48