Faxi - 01.12.1976, Page 52

*EJemía og Jlóiii
Einu sinni var gömul kona, Efemía
að nafni. Hún átti sóp, svín og bát.
Sópurinn hét Hvatur, svínið hét Feit-
ur og báturinn hét Maryanna. Efemía
sagði alltaf: „Ef eitthvað er þess virði
að það sé gert, þá er það þess virði að
það sé vel gert.“ Þess vegna sópaði
sópurinn vel, svínið var feitt og bátur-
inn flaut vel, og Efemía var góð við
alla, sem komu til hennar.
En dag einn kom flóð að tröppunum
hjá henni, heilmikið vatn flæddi yfir
bakka árinnar. Vatnið fossaði og vall
þangað til það rann inn um dyrnar hjá
Efemíu.
Hún sagði: Það er ekki^fallegt af
ánni að flæða svona yfir allt, en við
skulum ekki sitja hér og æpa á hjálp.
Við skulum fara og sjá hvert flóðið er
að fara.
Síðan setti gamla konan Hvat og Feit
upp í Maryönnu, leysti hana og reri
niður ána.
Róðu Feitur, sagði Efemía.
Svínið tók árarnar og reri þyngsla-
lega. Efemía tók sópinn og ýtti hvat-
lega öllum trjábolum og rusli frá, svo
að það rækist ekki í bátinn. Maryanna
flaut vel og þau sigldu hratt niður ána.
Efemía brosti og sagði: Ef eitthvað
er þess virði að það sé gert, þá er það
þess virði að það sé gert vel.
Áður en langt um leið sá hún skúnk
skríða upp á litla eyju og sitja þar renn-
andi blautan.
Nú er ég loksins öruggur, sagði
skúnkurinn.
Öruggur, alls ekki, sagði Efemía. Áin
vex stöðugt, og hvað ætlar þú að borða,
sitjandi á þessum moldarhól, kannski í
marga daga? Þú ættir heldur að
stökkva um borð til okkar.
Gamla konan seildist í moldarhólinn
með Hvati og hélt bátnum föstum.
Ég er öruggari en ég var, sagði
skúnkurinn og lamdi moldina með löpp-
unum.
Heimski skúnkur! hrópaði Efemía. Þú
munt deyja úr hungri eða drukkna.
Teygðu þig yfir borðstokkinn Feitur.
Svínið hallaði sér yfir borðstokkinn
og Efemía ýtti skúnknum hvatlega yfir
bakið á svíninu upp í bátinn.
Maryanna flaut.
Jæja, sagði Efemía, ef eitthvað er
þess virði að það sé gert, þá er það þess
virði að það sé gert vel.
Skúnkurinn hristi sig svo mikið að
þau urðu öll blaut — og áfram héldu
þau.
Brátt sá gamla konan þrjá unga á
hænsnakofaþaki. Þakið flaut á polli hjá
ánni.
Þið komist hvorki aftur á bak eða
áfram á þessum forarpolli, kallaði Ef-
emía.
En ungarnir kvökuðu: Það er betra
en það var.
Úræðalausu ungar! æpti Efemía. Ef
þið ætlið að vera á vatninu, ættuð þið
að sjá hvert flóðið er að fara.
Þið getið róið þessu hænsnakofaþaki
með vængjunum. Beygðu þig yfir borð-
stokkinn Feitur.
Svínið beygði sig yfir borðstokkinn
og gamla konan batt Maryönnu við
hænsnahúsið með reipi og þau sigldu
niður ána með ungana í togi.
Ungarnir flögruðu um og tístu á þess-
ari hröðu ferð niður ána, en Efemía
bara brosti.
„Ef eitthvað er þess virði að það sé
gert, er það þess virði að það sé gert
vel.“
Þar næst fundu þau björn, sem busl-
aði um í ánni og hélt sér við trjágrein.
Þegar hann sá þetta ferlíki koma sigl-
andi niður ána í áttina til hans, bát,
svín, skúnk, gamla konu með sóp og
hænsnahússþak fullt af ungum, hróp-
að hann: Hjálp, hjálp, víkið úr vegi!
Efemía kallaði: Það erum við, við
erum hjálpin þín, komdu upp í til okkar.
En björninn buslaði og spriklaði og
æpti að þeim.
Ég er betur kominn án ykkar. Trjá-
greinin mun bjarga mér.
Bjánalegi björn, bátur er betri en
grein. Gríptu hann Feitur.
FAXI — 52