Faxi - 01.09.1990, Qupperneq 11

það að leggja áherslu á það, að
hver og einn, sem jörðina byggir
er annars granni og engar vega-
lengdir eru svo miklar, að þær geti
aðskilið einn (rá öðrum, svo að
hvorugan varði um hinn, Jörðin
er eins og einn stór útfærður Rot-
ary-klúbbur, þar sem fulltrúar
starfsgreina hittast, já, fulltrúar
lífsins og |)eirrar vonar um fram-
tíð, sem tengist frásögn sköpunar
í Biblíunni og leiðir okkur til fund-
ar við gjafara allra hluta, Guð sjálf-
an.
Eg sótti fyrir nokkrum árum
þing Alkirkjuráðsins í E1 Escorial á
Spáni, þar sem rætt var um.hvað
einn gæti miðlað öðrum. Þar var
fólk frá þessum hluta heims, sem
við í ofurlæti köllum hinn fyrsta
heim, en |)eir voru líka áberandi.
sem voru fulltrúar hins þriðja
heims, þar sem fátækt og hörm-
ungar setja sinn svip á allt, rétt
eins og velmegun og möguleikar
krýna tilveru okkar. Margt var
sagt á þessu þingi eins og gefur að
skilja og ekki léttust töskur, þegar
búið var aö koma pappírsflóðinu
fyrir. Flest hefur nú safnast í glat-
kistu heilans og pappír týnst, þeg-
ar hrúgurnar urðu svo miklar, að
ekki var komist hjá því að taka til.
En eitt mun ekki hverfa úr minni,
svo lengi sem nokkur hugsun var-
ir og augnablikið hrekur ekki allt
liðið á brott.
En þessi svipmynd þingsins er
svo sterk. Bæði vegna konunnar,
sem mælti, tignarleg en meö svip,
sem gaf glögglega til kynna, að
hún hafði meira séð og meir þurft
að sætta sig viö, en mér heföi þótt
eðlilegt að leggja á nokkra mann-
eskju. Og hún talaði beint til okk-
ar, fulltrúa ríku þjónanna á vestur-
löndum. Hún þakkaði okkur gjafir
okkar, þær hefðu komið sér vel,
og færri hefðu orðið ofurseldir
hungurvofunni vegna þeirra. Enn
betra væri það þó, sem frá okkur
kæmi og hjálpaði |)eim til að
byggja á sínu og verða sjálfbjarga,
svo bónbjargir vegna hungurs-
neyðar yrðu ekki sjálfsagðar.
En svo bætti hún við: „En við
höfum líka nokkuð, sem við vilj-
um gefa ykkur. Og það sem við
gefum ykkur, er ekki síður nauð-
synlegt en gjafir ykkar, sem við
þiggjum á erfiðum stundum." Og
hún horfði svo ákveðið fram til
okkar, að mér fannst hún vera að
tala beint til mín, beint inn í hjarta
mitt. Og hún hélt áfram. „I stað-
inn fyrir gjafir ykkar velþegnar,
viljum viö deila með ykkur þján-
ingum okkar." Og okkur setti
hljóð. Hvað var konan að fara. í
stað gjafa okkar, sem fylltu flug-
vélar og stóra vöruflutningabíla,
ætlaði hún að veita okkur hlut-
deild í þjáningu sinni og þjóðar
MINNING
Sigurður P. Guðmundsson
Fæddur 13. mars 1918
Dáinn 30. júlí 1990
Yndislega ætlarjörd,
ástarkveöju heyr þú mína,
þakkarlilukkva kveöjugjörö,
kveö éti Uf þill, móöir jörd.
Múöir bœöi mild og hörö,
mig þú tak í arma þína.
Yndislega ættarjörö,
ástarkveöju heyr þá mtna.
Mér kom í hug þetta fagra ljóð
Sigurðar Jónssonar frá Arnar-
vatni, þegar ég settist niður til
aö minnast föður míns, Sigurðar
P. Guðmundssonar frá Stóra-
Nýjabæ í Krísuvík, en hann varð
bráðkvaddur við heimili sitt 30.
júlí sl., 72 ára að aldri.
„Mikið ætlar þetta að verða
yndislegur dagur," var með því
síðasta sem hann sagði. Sannar-
lega hefur þetta sumar boðið
upp á marga yndislega daga.
Náttúran hefur skartað sínu feg-
ursta. Og fyrir náttúrubarn, eins
og faðir minn sannarlega var,
vekja sólríkir sumardagar sanna
ástartilfinningu í hiarta. Hann
tók alla tíð daginn snemma, var
kominn á fætur klukkan fimm á
hverjum morgni, því hann naut
þess að sjá dýrð náttúrunnar,
þegar sólin var að koma upp yfir
sjóndeildarhringinn.
Hann var fæddur 13. mars
1918 að Stóra-Nýjabæ í Krísuvík,
sextándi í röð átján barna for-
eldra sinna, Guðmundar Jóns-
sonar og Kristínar Bjarnadóttur.
Eitt barnið, drengur, fæddist
andvana en hin 17 komust til
manns. Af þessum sautján eru
nú aðeins fjórar systur á lífi. Eins
og gefur að skilja, hefur verið
góöur „skóli" á Nýjabæ. Börnin
lærðu fljótt að vinna þar sem
þau yngri hafa lært af hinum
eldri. Faðir minn bjó að þeirri
reynslu, því hann kunni vel til
verka og var mjög laginn í hönd-
unum bæði við smíðar og ann-
að.
Einn stór þáttur í lífi föður
iníns voru skepnurnar. Hann átti
kindur í mörg ár og hugsaði um
þær af mikilli alúð. Það var hon-
um kappsmál að þeim liði sem
allra best. Einnig átti hann alla
tíð hesta. Hann naut þess mikið
þegar hann minntist gamla
Rauðs, „þetta var svo mikill
stólpagæðingur."
Oft hefur verið glatt á hjalla í
Nýjabæ, mikið sungið og mikið
hlegið. Kristín amma hafði
næmt eyra og kunni ógrynni af
lögum og ljóðum og miðlaði því
til barnanna. Faðir minn hefur
erft þetta frá móður sinni, því
hann unni fagurri tónlist, hafði
fagra tenórrödd og söng lengi i
kirkjukórnum. Hann var mikill
gleðimaður og tilbúinn að taka
lagið við ýmis tækifæri.
Leiðir föður míns og móður
lágu saman er hún var ráðskona
við mótorbátinn Frosta og hann
landmaður. Móðir mín heitir Est-
her Finnbogadóttir og er frá
Tjarnarkoti í Innri-Njarðvík,
dóttir hjónanna Finnboga Guð-
mundssonar og Þorkelínu Jóns-
dóttur. Móðir mín hafði eignast
einn son áður en hún kynntist
föður mínum. Hann heitir Gylfi
Arnar Pálsson, fæddur 3. nóv-
ember 1939. Faðir minn og Gylfi
urðu fljótt mestu mátar og
reyndist Gylfi föður mínum betri
en besti sonur. Honum verður
aldrei fullþökkuð öll sú mikla
umhyggja sem hann sýndi föður
mínum alla tíð. Ég, Guðmundur
Kristinn, er fæddur 2. nóvember
1948. Eiginkona mín heitir Gróa
Hreinsdóttir og eigum við sam-
an þrjá drengi: Sigurður Halldór
er elstur, fæddur 15. mars 1978;
Guðmundur Oskar er fæddur 2.
mars 1987 og Hreinn Gunnar er
fæddur 6. júlí 1988. Faðir minn
elskaði litlu drengina sína og
naut þess innilega að fylgjast
með þroska þeirra og framför-
um. Sú ást var gagnkvæm, því
oft var skriðið upp í fangið á afa
og hjúfrað að brjóstinu. En nú
skilja leiðir. Afi er farinn í ferða-
lag. Alltaf þegar sólin skein og
veðrið var gott, kom ferðahug-
urinn upp í föður mínum. Hann
var ávallt reiðubúinn að
skreppa, þó ekki væri langt far-
ið. „Öll tilbreyting gerir manni
gott,“ var hann vanur að segja.
Ög hann var sannarlega tilbú-
inn, þegar kallið kom, á þessum
yndislega degi — reglulegum
ferðadegi. Hann var sáttur við
Guð og menn. Hann heilsaði
hverjum degi með bros á vör og
kvaddi í hinsta sinn með bros á
vör.
Ég þakka Guði fyrir föður
minn og föður mínum flyt ég ást-
arkveðju frá minni fjölskyldu.
Að endingu tökum við undir
bænina sem felst í seinna erindi
ljóðs Sigurður Jónssonar:
Faöir lifsins, faöir minn,
fel ég þér minn anda’ í hendur.
Foldin geymi fjötur sinn.
Faöir lífsins, Drottinn minn,
lijálpi mér í himinn þinn
heilagur máttur, veikum sendur.
Faöir lífsins, faöir minn,
fel ég þér minn anda’ i hendur.
Guðmundur Kr. Sigurðsson.
FAXI 175