Morgunblaðið - 04.03.2009, Page 30

30 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 4. MARS 2009
✝ Katrín ValgerðurÁsgrímsdóttir
fæddist á Seyðisfirði
14. desember 1931.
Hún lést á Landspít-
alanum 23. febrúar
síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
Ásgrímur Jónsson út-
gerðarmaður, f. á
Borgarfirði eystri
10.8. 1904, d. 19.3.
1982, og Margrét
Gróa Sigurðardóttir
húsmóðir frá Borg-
arfirði eystri, f. 8.12.
1896, d. 6.6. 1996. Bræður Katrínar
eru Oddur Arnþór, f. 11.9. 1927 og
Páll, f. 1.8. 1934, d. 7.7. 1995.
Katrín giftist 20.10. 1956 Jörundi
Ármanni Guðlaugssyni, f. á Húsa-
vík 20.10. 1932, d. 8.11. 1996. For-
eldrar hans voru Guðlaugur Jóns-
son, verkamaður frá Húsavík, f.
3.6. 1906, d. 12.9. 1982, og Gra-
tíana Sigríður Jörundsdóttir, f. á
Flateyri 29.6. 1905, d. 28.4. 1972.
Börn Katrínar og Jörundar eru: 1)
hársnyrtir, f. 5.3. 1986, sambýlis-
maður Davíð Freyr Jónsson nemi,
f. 22.1. 1982, c) Sigríður Dynja
nemi, f. 23.2. 1989, unnusti Leon-
ard Jóhannsson nemi, f. 20.8.
1988. 3) Sunneva kennarif. 20.1.
1964, gift Jakob Sæmundssyni
sölumanni, f. 10.11. 1958. Börn
þeirra Hrund, f. 27.12. 1985, Ár-
mann, f. 26.2. 1996, og Sæmundur
Emil, f. 4.11. 1997. 4) Sigríður
Vala stuðningsfulltrúi, f. 14.9.
1967, gift Bessa Húnfjörð Jóhann-
essyni lyfjafræðingi, f. 16.1. 1967.
Börn þeirra Nína Margrét, f. 22.7.
1990, Tómas Daði Bessason, f.
19.10. 1992, og Fríða Katrín, f.
12.5. 1998. Katrín og Jörundur
ólu upp elsta barnabarn sitt, 5)
Jósep Val, son Guðlaugs.
Katrín hóf ung að árum störf
hjá Landssímanum á Seyðisfirði.
Eftir að hún fluttist til Reykjavík-
ur um tvítugt starfaði hún m.a.
við verslunarstörf og hjá Hreyfli.
Eftir að Katrín giftist og eign-
aðist börnin vann hún lengst af
hjá Landssímanum við Austurvöll.
Árið 1982 hóf hún störf hjá Póst-
gíróstofunni við Ármúla við bók-
hald og starfaði þar til ársins
1997.
Útför Katrínar fer fram frá
Kópavogskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 13.
Ásgrímur Grétar,
áfengis- og vímu-
efnaráðgjafi, f. 30.3.
1957. Sonur hans og
Valgerðar Bjargar
Ólafsdóttur, f. 28.2.
1956, er Jörundur
Ármann, f. 26.8.
1979. Fósturdóttir
Ásgríms er Andrea
Bóel Bæringsdóttir,
f. 24.11. 1979, móðir
hennar er Ólöf Val-
gerður Bóasdóttir, f.
28.3. 1960. Ásgrímur
er kvæntur Ósk Mar-
íu Ólafsdóttur, f. 27.12. 1968, börn
þeirra eru Markús Máni og Sig-
urrós Sól, f. 26.11. 2002. 2) Guð-
laugur múrari, f. 15.7. 1959. Sonur
hans og Andreu Maríu Heiðberg,
f. 18.2. 1960, er Jósep Valur tölv-
unarfræðingur, f. 15.2. 1978. Börn
Guðlaugs og Rannveigar Möller, f.
25.10. 1962, eru: a) Oddur Þór
múrari, f. 4.10. 1982, sonur hans
og Þóru Andrésdóttur er Andrés
Blær, f. 20.2. 2003, b) Katrín Ósk
Elsku mamma mín. Þegar ég sest
niður og reyni að skrifa eitthvað fal-
legt um elsku mömmu mína finn ég
fyrir vanmætti. Ég gæti allt eins
reynt að mála þá sólargeisla sem
vermdu manninum eftir að hafa synt í
ísköldum sjónum. Eða gengið á svið
með vinnukonugripin í farteskinu og
opnað fyrir nýjar víddir fagurhljóma
hjá tónleikagestum. Eftir að fiðlu-
snillingurinn hafði tekið alla með sér í
ferð upp tónstigann sem náði alla leið
til himna og aftur til baka á svo nhátt.
Enginn veit hvað átt hefur fyrr en
misst hefur. Ég hlýt að hafa fundið
ylinn strax og þú náðir mér í fang þér,
eftir að hafa komið mér í heiminn.
Þennan yl hef ég fengið að bera alla
tíð síðan.
Án ylsins hefði ég kannski ekki
komist í gegnum hremmingar lífs
míns.
Eða vermt þann sem mér þykir
vænst um. Mamma, þakka þér fyrir
allar gjafirnar sem þú laumaðir á
mig.
Án ástarinnar hefði ég aldrei feng-
ið þær gjafir sem ég gef.
Án seiglunnar hefði ég aldrei náð
landi. Án uppgjafar hefði ég aldrei
látið af.
Án æðruleysis hefði ég aldrei stað-
ið upp aftur. Án gleðinnar hefði ég
aldrei getað upplifað og notið þess
sem mætti mér á hverjum degi.
Án kærleikans hefði ég aldrei get-
að fangað það litla sem alltaf var og
séð það stækka. Eða vaðið inn í
myrkrið á eftir því sem að mér þykir
vænt um og skiptir mestu máli.
Mamma, þakka þér fyrir allt. Þú
varst svo sjálfsögð.
Maðurinn sem er litli drengurinn hennar,
situr við ána.
Fangaður af blóminu sem flýtur til sjávar.
Þegar hann fór í stríð, var hún þar.
Þegar hann var ástfanginn, var hún þar.
Þegar hann grét, var hún þar.
Þegar hann var glaður, var hún búin að
bíða eftir honum.
Þegar hann sigraði, uppskar hún sigur.
Hann var aldrei einn.
Hann sá hana ekki fyrr en eftir að hún fór.
Guðlaugur Jörundsson.
Þú liggur í sjúkrarúminu með súr-
efnisgrímu. Þú opnar augun, ég halla
mér yfir þig, kyssi þig á kinnina og
segi: „Allt í lagi, elsku amma mín,
hvíldu þig bara.“ Þú hefur eitthvað að
segja, reynir eins og þú getur, svo sé
ég uppgjöf og máttleysi í augunum á
þér. Þú hallar þér aftur.
Ég lít heim til þín, Sunneva og fjöl-
skylda eru þarna, þið syngið afmæl-
issönginn. Þú brosir og kaupir köku í
tilefni dagsins. Þegar ég segi frá
kvöldinu áður og afmælisdansinum
grípa þau inn í og segja að þú sért
þegar búin að lýsa því fyrir þeim af
ákafa og við hlæjum saman.
Þú hringir og vekur mig 7.50 skv.
áætlun. „Ég er að fara að koma,
amma, svaf aðeins yfir mig.“ Ég mæti
8.30. Þú kemur út, sæt og krúttleg.
„Falleg kápa, svona hipp og lífleg.“
Þú brosir. „Finnst þér það?“ Og á
meðan þú ert í blóðrannsóknunum
kaupi ég kjallarabollu.
Ég hringi í þig á sunnudags-
morgni. Þú ert búin að borða graut
en vilt endilega sjá mig svo þú segir
já þegar ég sting upp á skonsu. Við
spjöllum og borðum, þú býður mér
svo restina af þinni.
Ég segi að ég ætli að fara með þig á
tónleika á laugardeginum og langi að
koma þér að óvart. Þú kveikir strax
að þetta eru Frostrósir en þykist
ekkert vita. Síðar talarðu um hvað
Eivör hafi verið stórkostleg.
Þú hringir í mig. Þarft að fara í búð
því það er ekkert til af mat og það eru
þrjár vikur síðan við fórum síðast. Ég
kem eftir vinnu. Þú ert búin að skrifa
innkaupalistann aftan á bréfaumslag
til að flýta fyrir. Við förum í nýju
Krónuna og göngum hringinn okkar.
Þú velur þér lambakjötssneiðar og
býður mér svo að borða hjá þér. Ég
segist bara geta stoppað stutt núna,
þigg kannski smá gos. Það er slak-
andi að fara með þér að versla.
Ég set tangó tónlist í spilarann í
þrítugsafmælinu mínu. Þú gengur til
mín og við stígum nokkur spor og á
meðan horfirðu á mig brosandi. Síðar
spyrðu hvort ég sé ekki ánægður með
bréfið frá systrunum.
Ég kem á fimmtudagskvöldi með
fisk. Þú setur upp grjón og varst búin
að hita ofninn. Við borðum saman. Þú
talar um hvað nýr fiskur sé góður og
svo horfum við á sjónvarpið.
Þú ert hætt að treysta þér í að
keyra. Þú spyrð hvort ég vilji ekki
kaupa bílinn þinn. Hann sé rosalega
góður. Þegar ég ákveð að kaupa hann
tekurðu sérstaklega fram að ef ég
sjái annan sem mér lítist betur á ætti
ég að fá mér hann frekar. Ég man
hvað þú varst ánægð með hann þegar
þú fékkst hann og við höfum oft talað
um það hvað hann sé fínn.
Þú sýnir mér nýju græjuna, ryk-
suguvélmenni. Þú ert rosalega
áhugasöm, fékkst hana á góðu verði,
segir mér oft hvernig hún vinnur og
talar um hana eins og persónu.
Um kvöld seturðu vatn og sápu í
skúringarfötu og réttir mér út á sval-
ir, ég þvæ gluggana í rólegheitum og
þú þurrkar gluggasyllurnar á meðan.
Þú ert mjög þakklát þó að ég hafi ver-
ið lengi á leiðinni.
------
Þú tókst mig að þér þegar ég var
lítið barn og stóðst með mér alltaf.
Ég á yndislegar minningar með þér
sem ég met óendanlega mikils.
Takk, elsku mamma mín. Þinn,
elsku drengurinn hennar ömmu.
Jósep Valur.
Elsku besta Katrín. Ég sá þig fyrst
uppi í Gunnarshólma, er þú mættir á
svæðið ásamt Siggu Völu og Sunnevu
í sól og blíðu til að skoða hugsanlega
tilvonandi tengdadóttur, þar sem við
vorum að vasast í hrossum. Þar var
mikil hrossalykt og ryk sem þú lést
ekki stöðva þig í því að hitta okkur.
Elsku Katrín þakka þér fyrir
stuðninginn og móttökurnar. Það að
hafa fengið að kynnast þér er ynd-
islegt og hefur gert mikið fyrir mig.
Missirinn fyrir fjölskylduna er
stór. Þú varst svo gefandi, kærleiks-
rík, réttlát og vildir öllum vel. Þú viss-
ir alltaf hvað við vorum að gera og
fara og fylgdist með okkur á ferða-
lögum fjölskyldunnar.
Þú hélst utan um okkur öll, enda
höfuð fjölskyldunnar, falleg, góð og
alltaf til staðar sama hvað! Okkur leið
vel í návist þinni, Sól og Máni spyrja
mikið um þig og er erfitt að svara
spurningum eins og: Hvern á pabbi
þá að heimsækja? og Hver á núna að
Katrín Valgerður
Ásgrímsdóttir
✝ Ása RagnheiðurÁsmundsdóttir
fæddist á Eskifirði
hinn 18. ágúst 1932.
Hún lést á heimili
sínu á Karlagötu 21
hinn 19. febrúar 2009.
Ása var dóttir Ás-
mundar Guðmunds-
sonar og Unnar
Bjarnadóttur Jensen
en blóðforeldrar Unn-
ar voru þau Vilhelm
Jensen og Rósa Kon-
ráðsdóttir Kemp. Ása
ólst upp á Eskifirði
ásamt hálfbróður sínum Bjarna
Heiðari Sigurðssyni, heima hjá kjör-
foreldrum móður sinnar þeim Ragn-
heiði Björnsdóttur og Bjarna Eiríks-
syni búfræðingi. Móðir Ásu og
stjúpfaðir Sigurður Hans Johanssen
áttu auk Bjarna börnin Helenu
Ólavíu, Öldu Sigurrós, Sigurð Nik-
urlás, Jónínu Valgerði og Guðna
ar skoðanir og dáði Rússland, þá
sér í lagi Sankti Pétursborg. Eftir
fráfall eiginmanns síns og einka-
dóttur bjó Ása á Karlagötu 21 með
dótturdóttur sinni og tengdasyni,
þeim Ásu Hlín Benediktsdóttur og
Benedikt Harðarsyni, allt til hinsta
dags. Síðasta hluta ævi sinnar
helgaði Ása dótturdóttur sinni Ásu
Hlín, las fyrir hana og kenndi
henni að meta stórskáld Íslend-
inga, ljóð, söngva og heims-
bókmenntir, t.d. kviður Hómers og
Kóraninn. Ása hafði gaman af því
að lesa fyrir aðra og láta lesa fyrir
sig, hún kynnti sér alla sína fjöl-
mörgu áfangastaði heimsins af
kostgæfni þar á meðal Ítalíu,
Grikkland, Egyptaland, Mónakó,
Bandaríkin, Frakkland, Spán,
Þýskaland, Holland, Norðurlöndin
og er þá ekki nándar nærri allt upp
talið. Hún tók þátt í umræðum og
stofupólitík af hita alla ævi. Ása
var sjálfstæð kona, mikill snyrti-
pinni, trú sínum og höfðingi heim
að sækja. Útför Ásu verður frá
kirkju Óháða safnaðarins í dag og
hefst athöfnin kl. 15.
Svan. Ása fluttist ung
til Reykjavíkur. Þar
leigði hún sér her-
bergi og starfaði við
fiskvinnslu og síðar
hjá Alþýðubankanum.
Ása giftist Birni
Sigurðssyni, f. 13.
september 1926, d.
30. júlí 1984. Einka-
dóttir þeirra var Guð-
rún Björnsdóttir, f.
28. mars 1959, d. 3.
janúar 1988.
Ása var alla tíð
mikill vinstrisinni og
var með fyrstu Íslendingunum til
að fara í skoðunarferð um Sov-
étríkin með lest. Ása var mikil
heimskona og ferðaðist víða alla
sína ævi, til að byrja með í fylgd
með vinkonum sínum og samstarfs-
fólki en síðar með eiginmanni sín-
um, dóttur og tengdasyni. Ása var
víðlesin og fróð kona, hélt fast í sín-
Elsku besta amma mín. Mér þykir
svo vænt um þig og nú ertu farin. Við
sátum svo oft saman á kvöldin og
sungum eða þú sagðir mér sögur. Ég
veit ekki hve oft við lásum Sálminn
um blómið, Selinn Snorra og Bróður
minn Ljónshjarta, þá sér í lagi ljóðið
um dúfuna. Ég held að við höfum
báðar upplifað okkur sem dúfu hvor
annarrar.
Ef dey ég í langferð, mín ljúfa,
langt fjarri sýn,
flýgur heim drifhvít dúfa
að dyrum til þín.
Sefast lát sorg og trega,
mín sál það er
sem fegin vill friðast mega í fangi þér.
Mér er það alltaf minnisstætt hvað
þú varðst ánægð þegar ég svaraði
skólaverkefni þar sem spurningin
snerist um hvað væri best með orð-
unum; að kúra í spikinu hennar
ömmu.
Ég var alltaf örugg ef þú varst ná-
læg enda barðist þú alltaf eins og
ljón ef einhver dirfðist að setja út á
ungann. Þú gekkst mér í móðurstað
og betri einstakling, eða sjálfstæðari
og öflugri fyrirmynd, hefði ég ekki
getað hugsað mér. Þér datt ekki í
hug að láta neina karla ráðsmennsk-
ast með þig, sast ekki þögul undir
einu eða neinu, gast alltaf séð fyrir
þér sjálf og höfðingjasleikjuháttur
og helgislepja voru þér fjarri. Ég
kynntist afa og mömmu lítið svo þú
varst mér allt í öllu.
Við trúðum hvorugar á líf eftir
dauðann svo nú verður þú bráðum
hluti af hinni íslensku náttúru sem
þú unnir svo mjög. Í hvert skipti sem
ég sé falleg tré, iðagræn tún eða
blóm í haga mun ég hugsa til þín. Ég
mun halda áfram baráttuni við álver-
in og íhaldið, ég lofa. Hvað get ég
sagt? Þetta virðist svo léttvægt í
samanburði við allt sem þú gafst
mér. Ég mun þekkja ykkur mömmu í
burknanum þegar hann blómstrar
úti í garði í sumar og að vetri í stóru
snjókornunum sem breiddu yfir dán-
ardaginn þinn. Hér fylgir ljóðið Saga
sem ég skrifaði handa þér um okkur
og mömmu, nú er ég ein eftir.
Saga þeirra er saga mín,
saga þessi er engri lík.
Saga mín er saga þín,
saga um ömmu og barn sem búa í Reykjavík.
Sorgir áttu saman þær,
sögðu ei frá þeirri sorg.
Syrgðu saman tvær og tvær,
sorgmæddar á göngu heim frá Grænuborg.
Sungu saman nótt sem dag,
svefninn og á kvæðin sín.
Sungu ávalt sama brag,
spurðu hvar er mamma? Hvar er dóttir mín?
Sumir aldrei svörin fá,
spurningin er þvíumlík.
Sumir aldrei fá að sjá,
sorgina hjá ömmu og barni í Reykjavík.
Ég man svo vel þegar við löbbuð-
um saman heim frá leikskólanum
Grænuborg og þú keyptir handa mér
snúð sem við borðuðum úti þegar
veðrið var gott. Þá var mamma nýdá-
in og þú alltaf að reyna að létta mér
lund þrátt fyrir að ég væri erfið og
þú í sorg.
Elsku besta amma Ása mín, takk
fyrir allt og allt. Ég ætla að enda
þetta á lokaorðunum úr laginu sem
þú söngst alltaf fyrir mig meðan þú
hélst utan um mig, þegar ég var lítil,
og ég man ekki lengur hvað heitir.
Hjartað í mér er, eins og bráðið smjer.
Ef ég missi þig, úti er um mig.
Þú ert mín eina lífsins kóngarós,
ljúfasta drós.
(Höf. ók.)
Þín elskandi dótturdóttir
Ása „litla“ Hlín Benediktsdóttir.
Kæra systir, það eru ófáar minn-
ingarnar sem koma upp í hugann
þegar komið er að kveðjustund. Við
áttum margar góðar stundir, bæði á
ferðum um sveitirnar og bara upp í
Heiðmörk í sendiferðabílnum hans
Bjössa með nesti og teppi. Eins þeg-
ar þú komst til Reykjavíkur og leigð-
ir þér herbergi á Hringbrautinni og
varst að gera mig fína og setja í mig
rúllur og svo löbbuðum við niður í bæ
á sunnudögum.
Þú varst ótrúlega sterk, þú sem
misstir svo mikið, bæði einkadóttur
þína svo unga og einnig manninn
þinn, hann Bjössa. En ljósið fannst
þú samt í barnabarninu þínu, henni
Ásu Hlín sem þú elskaðir svo heitt.
Nú er komið að leiðarlokum, þín
verður sárt saknað.
Blessuð sé minning þín.
Hvert andartak verður að ári,
hvert einasta hugsun að sári,
hver tilfinning að tári.
Nú hefur stefnumótsstundin
stolist í eilífðarblundinn.
Valgerður systir.Í dag verður til
moldar borin Ása, tengdamóðir son-
ar okkar Benedikts, og amma barna-
barns okkar Ásu Hlínar, hún var vin-
ur og ein af fjölskyldunni. Við höfum
ferðast mikið með Ásu, bæði innan-
lands og utan, hún var frábær ferða-
félagi og kynnti sér ávallt vel sögu
landsins sem við heimsóttum. Ása
bar mikinn harm, hún missti bæði
Björn, eiginmann sinn, og dóttur
sína Guðrúnu langt fyrir aldur fram
fyrir rúmum tveimur áratugum. Sól-
argeislinn í lífi Ásu var eina barna-
barn hennar og nafna, Ása Hlín, og
reyndust þær hvor annarri frábær-
lega vel.
Við erum ákaflega stolt af þér,
elsku Ása Hlín okkar, bæði hvað þú
ert dugleg í námi, nýútskrifaður
bókmenntafræðingur og svo varstu
alltaf svo góð við Ásu ömmu þína og
okkur, við skynjum svo vel missi
þinn. Að lokum viljum við þakka Ásu
fyrir samfylgdina og margar góðar
stundir í gegnum tíðina.
Hvíldu í friði, elsku Ása okkar.
Hugur okkar er hjá Benedikt og
Ásu Hlín, missir ykkar er mikill.
Hjördís og Hörður.
Í dag kveð ég þig, elsku Ása, með
miklum söknuði, þú reyndist mér
ávallt vel og hugur minn reikar aftur
í tímann. Ég var átta ára gömul og
komið er á fjórða áratug síðan kynni
okkar hófust í gegnum elsta bróður
minn Benedikt en hann giftist Guð-
rúnu heitinni sem var einkadóttir
þín og Björns heitins. Ég man eftir
mörgum gleðistundum í ykkar litlu
fjölskyldu og farsælt vinasamband
hófst á milli fjölskyldna okkar og
skemmtileg ferðalög að ógleymdum
alþýðubandalagsferðalögunum
varðveitast í minningunni. Ég man
að ég sagði við pabba að það væri
gott að þið væruð til vinstri í pólitík
eins og við og pabbi svaraði um hæl
að ekki hefði nú verið gott ef þið
hefðuð tilheyrt íhaldinu. Ása var
fróð um stjórnmál og mjög pólitísk, í
raun kommi og lá aldrei á skoðunum
Ása R. Ásmundsdóttir