Morgunblaðið - 26.09.2009, Blaðsíða 34

34 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 26. SEPTEMBER 2009
✝ Jón Sigurðssonfæddist á Leirum,
Austur-Eyjafjöllum
16. júlí 1933. Hann lést
á Elliheimilinu Grund
18. september síðast-
liðinn. Foreldrar hans
voru Sigurður Jóns-
son, bóndi frá Ásólfs-
skála, f. 10. september
1902, d. 10. apríl 1964,
og Guðrún María
Ólafsdóttir frá Leir-
um, f. 8. júní 1908, d.
31. mars 2000. Systur
Jóns eru Málfríður Erna, f. 14. febr-
úar 1941, d. 10. ágúst 2007, Margrét
Sesselja, f. 20. nóvember 1945, og
Þorbjörg Fjóla, f. 3. nóvember 1949.
Jón kvæntist árið 1966 Kristínu
Ragnheiði Magnúsdóttur frá Flat-
eyri. Þau eignuðust fjögur börn: 1)
Sigurður, f. 28. ágúst 1967, d. 10.
ágúst 1969. 2) Guðrún,
launafulltrúi og sjálf-
stæður dreifing-
araðili, f. 17. febrúar
1970, maki Magnús
Már Adólfsson. Börn
þeirra eru Óttar Már
og Ólöf. 3) Sigurður
atvinnurekandi, f. 17.
febrúar 1970, maki
Sylke Jónsson. Barn
þeirra er Aaron Ra. 4)
Magnús rekstr-
arstjóri, f. 9. nóv-
ember 1972.
Jón var bóndi á Leirum I til loka
ársins 1965 og flutti þá til Reykja-
víkur. Upp frá því vann hann al-
menna verkamannavinnu meðan
heilsan leyfði.
Útför Jóns fer fram frá Eyvind-
arhólakirkju í dag, 26. september,
kl. 14.
Elsku Nonni, fá orð til að kveðja
góðan mann.
Þú kvaddir í svefni svo friðsæll og
fallegur. Þú varst svo lengi búinn að
þrá að kveðja þennan heim saddur líf-
daga og það sem hrjáði þitt viðkvæma
og hlýja hjarta, vegna óréttis sem þú
varst beittur.
Þeir sem skrika á beinu línunni
geta oft illa varið sig. Bakkus var þinn
óvinur og oft féllu tár yfir því að þetta
yrði þitt hlutskipti í lífinu, að þessi
ógnvaldur yfirstigi þinn vilja og um-
breytti þinni persónu undir áhrifum.
Hvers vegna skeður það að hrjáð sál
finnur svo sterkt til vanmáttar síns að
hún brýst út í umbreyttri persónu?
Eitt viljum við systurnar að komi
fram. Við þekktum þinn innri mann,
hjartahlýjuna og heiðarleikann sem
var svo ríkt afl í þér. Hvernig var
hægt annað en að þekkja það, við ól-
umst upp með þér.
Þú áttir svo erfitt með að horfa upp
á þjáningar og vanmátt bæði manna
og dýra og alltaf varst þú tilbúinn að
hjálpa ef þú gast. Þú hefðir gefið þína
síðustu flík ef það hefði orðið til að
ylja öðrum. Og dýrin áttu hauk í horni
þar sem þú varst. Okkur systkinunum
var alltaf innprentað að vera heiðar-
leg í orði og verki og hjálpa þeim sem
minna máttu sín. Svo sannarlega var
þessi speki ríkur félagi þinn. Þú lagðir
mikla áherslu á að greiða þínar skuld-
ir og vera sannsögull. Við gleymum
aldrei þegar þú fannst veski með um-
talsverðum peningum í. Ekki datt þér
í hug að stinga þessu undan heldur
lallaðir þú þér niður á lögreglustöð og
skilaðir því. Við munum svo vel hvað
mamma var stolt af þér og sagði:
„Þetta er bara eins og Nonni minn
er“. Það eru ekki allir sem ánetjast
hafa ógnvaldinum Bakkusi með þá
hugsun að greina rétt frá röngu.
Þú varðst fyrir þó nokkrum áföllum
í lífinu, elsku Nonni okkar, því teljum
við að líf þitt hafi farið eins og það fór,
sálartetrið þitt bar ekki þessi áföll. Ef
söngrödd þín hefði fengið að þjálfast
og hljóma hefði margt getað farið
öðruvísi. Bara að þú hefðir þegið það
þegar þér var boðinn styrkur og þjálf-
un til söngnáms. Þú hafðir ekki nógu
mikla trú á sjálfum þér og bústörfin
gengu fyrir.
Árið 1957 keyptir þú Leirur 1. Þeg-
ar þú svo varðst fyrir því tjóni í árs-
byrjun 1965 að fjárhús, hesthús og
hlöður fuku í aftakaveðri þá gerði það
útslagið með það að þú hættir búskap
og fluttir til Reykjavíkur. Hugur þinn
leitaði þó stíft í sveitina þína fyrstu ár-
in í Reykjavík.
Að lokum viljum við systurnar
þakka þér fyrir hvað þú varst góður
stóri bróðir þegar við vorum litlar.
Fyrir nokkru síðan vorum við að ræða
málin og þá komstu með þessa speki:
„Ef sannleikurinn kemur ekki réttur
til okkar, getur verið erfitt að höndla
hann, en við eigum líf eftir þetta líf og
þá opnast fyrir huluna og allt kemur í
ljós.“
Við systurnar og börnin okkar elsk-
uðum þig og sáum hvað þú varst stór-
brotinn persónuleiki. Við vitum að vel
hefur verið tekið á móti þér. Fjöl-
skyldan sendir kærar þakkir til
starfsfólks á Elliheimilinu Grund.
Að lokum fylgja tvö erindi úr ljóði
sem Halldór móðurbróðir okkar orti.
Hérna er allt sem hjartað kýs
hugur róma glaður
Hér er sálarsærðum vís
sannur griðastaður
Hingað leitar hugur minn
hér grær fegurst rósin
Blika skært við barminn þinn
bernsku vona ljósin.
Þorbjörg, Margrét og fjölskylda.
Ég kveð þig, elsku frændi. Ég kveð
þig hægt og hljótt. Vonandi sefur þú
vært og rótt. Þú vildir að allt gerðist
fljótt þó þér lægi ekkert á. Þú hafðir
stundum samband og baðst um að-
stoð, sagðir að ekkert lægi á. Svo
gerðist það að þú hafðir samband aft-
ur innan 10 mínútna og spurðir hvort
við værum ekki að koma. Mamma
hringdi einnig oft í kjölfarið og spurði
út af hverju við værum ekki búin að
gera það sem við höfðum lofað þér.
Já, þér lá ekkert á en samt lá þér allt-
af á.
Vegna ástar systur þinnar, móður
minnar á þér, má segja að æskuár
mín hafi stjórnast af hvort þú hafir
verið drukkinn eða ódrukkinn. Ef þú
varst ódrukkinn og líðan þín var góð,
gátum við fjölskyldan gert hluti sam-
an, eins og að fara í ferðalög, annars
ekki.
Þú varst svo sannarlega heppinn
með hvað systur þinni og móður þótti
vænt um þig. Ég hef aldrei vitað hvort
þú gerðir þér grein fyrir hvað þú ætt-
ir frábæra systur, mág og móður. Þau
snerust í kringum þig og þjónuðu þér.
Þegar ég hugsa til baka og alls þess
tíma sem þau eyddu í að sjá um þig þá
er ég sátt við það, því þetta kenndi
mér hvað ástin og góð fjölskylda er
mikilvæg.
Það fólk sem elskaði þig mest átti
oft erfitt, það voru mörg tárin sem
runnu í endalausri baráttu þeirra við
þá djöfla sem ásóttu þig. Vonin dvín-
aði aldrei, trúin á að þú sæir að þér og
hættir að drekka var mikil þrátt fyrir
endalaus vonbrigði þar að lútandi. Ég
ákvað snemma að standa með þér í
gegnum súrt og sætt ásamt móður
minni, enda þótt mér þætti að þú ætt-
ir það ekki alltaf skilið.
Móðir þín og móðir mín fórnuðu sér
algjörlega fyrir þig. Þú varst algjör-
lega háður þeim fram að dauðdaga
þeirra og vissulega misstir þú mikið í
bæði skiptin, fyrst þegar móðir þín
veiktist og gat ekki annast þig lengur
og svo þegar systir þín veiktist en hélt
þó áfram að annast þig í veikindum
sínum í tvö ár, sárþjáð og sjálfselsku-
laust. Alltaf var það þannig að enginn
mátti setja neitt út á þig. Hún sá um
þig og þínar þarfir alveg fram að
dauða sínum fyrir tveimur árum.
Nonni, þú varst alltaf góður við
mig, kallaðir mig glókollu þína. Þú
kenndir mér margt um mikilvæga
hluti í lífinu, bæði góða og vonda. Þú
áttir á þinni erfiðu ævi stóran þátt í að
móta og skapa það besta sem býr í
mér. Þú átt stóran þátt í góðri ímynd
foreldra minna og ömmu sem gerðu
allt sem þau mögulega gátu fyrir þig.
Ég á fjölda minninga um mömmu að
láta pabba snúast í kringum þig. Ef
þig langaði í eitthvað þá var pabbi
sendur til að kaupa það, allt svo þér
liði sem allra best. Pabbi var alltaf
boðinn og búinn til að snúast með þig
og fyrir þig. Hann kvartaði aldrei, þó
það kæmi niður á tekjum hans en
hann þurfti iðulega að koma úr
vinnunni til að koma þér til aðstoðar.
Þau voru t.d. ekki fá skiptin sem hann
fór með þig til lækna og á bráðavakt
Landspítalans, bæði að degi til og
nóttu. Foreldrar mínir vöktu alltaf yf-
ir þér eins og fallegir englar sem þau
eru.
Ég hef alltaf elskað þig, fallegi
frændi minn. Guð geymi þig og ég bið
að heilsa góðu mömmu minni og
ömmu. Nú eruð þið öll saman aftur.
Við hittumst síðar.
Guðrún Margrét
Jóhannesdóttir.
Jæja frændi, þá er erfiðu lífsskeiði
þínu lokið. Dauði þinn vekur marg-
slungnar tilfinningar en sú sterkasta
er þó sorgin yfir dauða móður minn-
ar. Líf ykkar var alla tíð svo samofið
að það er erfitt að hugsa um annað
ykkar án þess að minnast hins. Það
ætti því ekki að koma á óvart hvað
dauðinn heimsótti ykkur með stuttu
millibili.
Minningar mínar um þig eru mis-
góðar. Þær slæmu tengjast flestar
drykkju þinni og sjálfselsku. Þú lagð-
ir mjög mikið á það fólk sem elskaði
þig mest og ætlaðist til of mikils af
þeim. Þú áttir vissulega mjög bágt
mestan hluta ævi þinnar og ég hef
grun um að þú hafir alla tíð barist við
mikla minnimáttarkennd, geðveilu og
einmanakennd. Þú varst einn fyrir ut-
an nokkur ár með konu og börnum.
Vissulega var mikið á þig lagt að
missa elsta son þinn svo ungan að ár-
um og áfallið var eflaust einnig mikið
þegar þú komst heim í lok vinnudags
og eiginkonan með börnin ykkar þrjú
var farin með allt úr íbúðinni. Hvað
gerðist á milli ykkar veit ég ekki en þú
hefur eflaust átt einhverja sök á.
Leiðinlegast var þó fyrir börnin þín
að fá ekki tækifæri til að kynnast þér
eins og þú varst þá, oftar ódrukkinn
en drukkinn. Ég efast um að þær
stóru jóla- og afmælisgjafir sem þú
sendir börnum þínum til Ísafjarðar
með góðri aðstoð móður þinnar og
systra, hafi getað komið í stað föð-
urins sem þau fengu ekki að kynnast.
Ég á margar góðar minningar um
þig frá æskuárum mínum, þú varst
mér sem annar faðir, alltaf blíður og
góður þegar þú varst allsgáður. Þú
gerðir að sárum mínum, þurrkaðir
vanga mína og huggaðir þegar ég
hafði þörf á og sást til þess að reið-
hjólið mitt væri í lagi. Þegar drykkjan
jókst og þú að lokum hættir að stunda
atvinnu þá koma aðrar minningar,
sem fela í sér allt annan mann. Ég á
margar erfiðar og sárar minningar
um þann karakter sem ég vil helst
reyna að gleyma. Ég er vissulega bú-
in að reyna að fyrirgefa þér margt
sem þú sagðir og gerðir en ég á erfitt
með það. Ég vonast til að það takist
einhvern daginn svo að góðu minning-
arnar um allsgáða frændann/föðurinn
sem ég átti einu sinni verði ofan á.
Þú mátt eiga það að þrátt fyrir
óreglu þína, þá varstu alltaf heiðar-
legur. Ég held raunar að það hafi
frekar verið galli en hitt því þessi
heiðarleiki gerði þér kleift að útvega
þér áfengi, því það var öruggt mál að
þú borgaðir alltaf skuldir þínar. Og ef
þú áttir ekki fyrir þeim þá fór móðir
mín og borgaði þær fyrir þig. Það var
séð um þig eins og ungbarn, með-
virkni þinna allra nánustu var mikil.
Þú varst alltaf prinsinn í fjölskyldunni
og allt snerist í kringum þig. Það má
því kannski segja að þú hafir aldrei
átt þér viðreisnar von, þú fékkst aldr-
ei að reyna á þig og þegar lífið bank-
aði upp á hjá þér með öllum þeim
sorgum, áhyggjum og ábyrgð sem því
fylgdi, þá kiknaðir þú undan álaginu
og flúðir í algleymi og þynnku áfeng-
isins.
Ég vil þakka Margréti og Sigrúnu
fyrir þá aðstoð sem þær veittu
mömmu við umönnun þína í veikind-
um hennar. Einnig Þorbjörgu fyrir
að aðstoða þig við að komast á Grund.
Takk stelpur.
Sigurbjörg Jóhannesdóttir.
Kallið er komið, Nonni frændi hef-
ur kvatt. Það er söknuður í huga mér
en líka léttir, nú kvelst hann ekki
meir. Lífið fór illa með hann og hann
fór illa með lífið. Nonni upplifði þá
martröð að missa barnungan son sinn
og markaði sorgin djúp spor í lífi
hans. Hann eignaðist síðan þrjú börn
sem hann unni að mestu úr fjarlægð
því skilnaður hans og Stínu varð til
þess að sambandið varð stopult.
Hann var afar stoltur af barnabörn-
unum sínum, ljómaði allur þegar
hann talaði um þau og sýndi mér
myndir af þeim.
Ég aftur á móti þekki lífið varla án
Nonna, hann var heimalningur hjá
okkur alla tíð og ef farið var í ferðalög
voru hann og amma ávallt með.
Nonni fann vin í Bakkusi. Drukkinn
krafðist hann mikillar umönnunar og
þjónustu. Amma sinnti honum af alúð
og sterk taug var á milli þeirra. Þegar
amma veiktist tók mamma við hlut-
verkinu enda þær mæðgur líkar á
margan hátt. Foreldrar mínir tóku
hann undir sinn verndarvæng og
önnuðust hann svo vel að manni þótti
oft nóg um. Þegar mamma dó tóku
Margrét, Þorbjörg og Sigrún við
umönnuninni og færi ég þeim bestu
þakkir fyrir. Þetta var ekki fyrir
pabba lengur. Það er ekki langt á
milli fráfalls mömmu og Nonna og
var ég viss um að svona færi.
Ég hef oft talað um Nonna sem
„síðasta dagdrykkjumanninn af
gamla skólanum“. Ástæðan er sú að
hann lifði af gömlu félagana og hélt
sig við áfengi alla tíð. Hann fyrirleit
eiturlyf. Hann var ekki ólíkur Badda í
Þar sem djöflaeyjan rís, enda fyrir-
myndin gamall vinur hans.
Þrátt fyrir líferni var Nonni heið-
arlegur. Hann greiddi ávallt lán sem
hann efndi til, drukkinn sem ódrukk-
inn. Þannig hafði hann gott láns-
traust um bæinn. Ég man enn þann
dag er ég fór með mömmu og Nonna
að greiða upp meðlagskuld með börn-
unum hans. Afgreiðslukonan varð svo
hissa og skrítin á svipinn að hún hefur
aldrei runnið mér úr minni. En svona
var Nonni og það verður ekki af hon-
um tekið.
Góðvild fólks og hjálpsemi var til
komin af því að þegar Nonni var
ódrukkinn var hann öðlingur og
hjálpsemin uppmáluð. Hann var
húmoristi, hlédrægur, barngóður og
hjartahlýr. Þegar Nonni var hins
vegar drukkinn breyttist hann í hegð-
un og fasi, sönggleðin tók völd, hann
varð fyrirferðarmeiri og sjálfselskan
varð allsráðandi. Hann sá þá aðeins
sínar þarfir og hliðar á málum. Þann-
ig var hann eins og tveir ólíkir menn.
Mig langar að kveðja Nonna með
textanum við lagið „Ég er kominn
heim“, lag sem hann söng svo oft.
Ferðalagið er á enda. Hann er nú aft-
ur kominn í sveitina sína við rætur
Eyjafjallajökuls þar sem Siggi litli
hefur beðið pabba síns í faðmi afa og
ömmu.
Er völlur grær og vetur flýr
og vermir sólin grund
kem ég heim og hitti þig.
Verð hjá þér alla stund.
Við byggjum saman bæ í sveit
sem blasir móti sól.
Þar ungu lífi landið mitt
mun ljá og veita skjól.
Sól slær silfri á voga,
sjáðu jökulinn loga
Allt er bjart fyrir okkur tveim
því ég er kominn heim.
Að ferðalokum finn ég þig
sem mér fagnar höndum tveim
Ég er kominn heim,
já, ég er kominn heim.
(Jón Sigurðsson.)
Hvíl í friði.
Guðbjörg Helga
Jóhannesdóttir.
Jón Sigurðsson
Minningarkort
535 1825
www.hjarta.is 5351800
✝
Okkar innilegustu þakkir til allra þeirra sem sýndu
okkur hlýju og stuðning við andlát og útför föður
okkar og afa,
STEFÁNS MAGNÚSSONAR,
Ásgötu 12,
Raufarhöfn.
Kolbrún Stefánsdóttir,
Særún Stefánsdóttir,
Guðrún Stefánsdóttir,
Magnús Stefánsson,
Stefán Jan Sverrisson og önnur barnabörn.
✝
Innilegar þakkir til allra sem sýndu okkur samúð og
hlýhug vegna andláts og útfarar móður okkar,
tengdamóður, ömmu og langömmu,
HRÓÐNÝJAR EINARSDÓTTUR.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki hjúkrunar-
heimilanna í Foldabæ og Skógarbæ, fyrir alúð og
umhyggju.
Svanur Jóhannesson, Ragnheiður Ragnarsdóttir,
Inga Dóra Jóhannesdóttir, Jón H. Eggertsson,
Þóra Jóhannesdóttir, Jóhannes Jóhannsson,
ömmubörn og langömmubörn.
✝
Hjartans þakkir til allra sem sýndu okkur samúð
og hlýhug við andlát
SIGMUNDAR GUÐMUNDSSONAR
stýrimanns,
Hraunbæ 92.
Þórdís Eggertsdóttir,
Sigríður Birgisdóttir, Sigurður Hafsteinn Steinarsson,
Hafþór Freyr Sigmundsson, Kristín Helga Ólafsdóttir,
afabörn og langafabörn.