Morgunblaðið - 25.11.2010, Page 27

þrisvar eftir því sem fjölskyldan
stækkaði, því engum mátti úthýsa.
Sigurjón hafði gaman af því að
gleðjast á góðri stundu og lyfta glasi,
og var hann hrókur alls fagnaðar
þegar sá gállinn var á honum. Það
var ótrúlegt hvað hann var vinnu-
samur. Hann þurfti ætíð að hafa eitt-
hvað fyrir stafni. Það var oft ótrúlegt
að sjá baslið á þessum margbæklaða
manni, og margur heilbrigður mað-
urinn kemst ekki með tærnar þar
sem hann hafði hælana. Mér er of-
arlega í minni þegar hann frétti í
gegnum síma að dótturdóttur vant-
aði mjólk, úti var öskubylur og ófært
öllum nema stærstu farartækjum.
Þá tók sá gamli sig upp og öslaði
snjóinn upp í klof í snarvitlausu veðri
og kom með mjólk handa barnabarni
sínu og fór strax til baka. Þetta er
enginn smá spotti frá Hólmgarði í
Njörvasund og til baka. En þetta er
akkúrat myndin af Sigurjóni sem
ekkert mátti aumt sjá, og síst af öllu
máttu afabörnin líða skort af neinu
tagi. Ef hann gat eitthvað hjálpað til,
þá gerði hann það.
Sigurjón hlaut hægt andlát aðfara-
nótt 18. nóvember á Droplaugarstöð-
um. Blessuð sé minning hans.
Alexander Þórsson.
Meira: mbl.is/minningar
Elsku besti afi, læriskólabílstjóri
minn, nú ertu farinn til ömmu, mikið
held ég að hún sé ánægð að fá þig til
sín og þú ánægður að hitta hana á ný.
Hún var ljósið þitt, þú talaðir svo
mikið um ömmu. Ég minnist sam-
verustunda okkar með miklum sökn-
uðu, við áttum margar góðar stundir
saman alveg fram á seinasta dag
elsku afi. Mér er svo kært þegar þú
keyrðir mig í Ísaksskóla, og þegar ég
þuldi margföldunartöfluna í stofunni
heima í Hólmgarðinum. Ég var líka
svo oft í pössun hja ykkur ömmu, og
ég man alltaf þegar ég var lítil og
með hlaupabólu, þá var afi til taks til
að passa veiku afastelpuna sína.
Þetta eru allt góðar minningar, og
bíllinn þinn, gamli lanserinn, hann
fór ekki langt, enda varstu mjög kát-
ur að vita hvaða blómarósir eiga bíl-
inn í dag. Eins er mér líka minnis-
stæð skírnin hjá Þórunni minni, þú
fékkst að halda á henni í skírninni og
þú varst svo glaður þegar þú vissir að
hún ætti að heita Þórunn í höfuðið á
ömmu og alnafna, og skírnin var á af-
mælisdaginn hennar ömmu, 17. apríl.
Þú sagðir mér svo oft frá þér þeg-
ar þú varst ungur og mér þykir vænt
að fá að eiga þær minningar. Ég
minnist þín alltaf sem glaðs manns
sem vildir allt fyrir mann gera. Þú
reyndist mér og stelpunum mínum
rosalega vel og þú hugsaðir alltaf vel
um okkur.
Ég, Anna Margrét og Þórunn
munum ávallt sakna þín elsku afi og
langafi okkar. Megi Guð geyma þig.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
(Vald. Briem)
Þín afastelpa,
Karen Anna, og langafastelpur,
Anna Margrét og Þórunn.
Elskulegur bróðir minn Diddi er
látinn og langar mig að kveðja hann
með nokkrum orðum.
Diddi var hjartahlýr og greiðvik-
inn húmoristi. Alla tíð hugsaði hann
einstaklega vel um móður okkar og
var vakinn og sofinn ef einhvers stað-
ar var aðstoðar þörf.
Diddi var afkomandi Skáld-Rósu
en afi okkar Sigurður var barnabarn
hennar. Hann hafði gaman af kveð-
skap og læt ég hér fylgja með ljóð
sem faðir minn orti:
Mannanna er misskipt högum,
meistarinn þeim ræður lögum,
áður fyrr og enn á dögum
allar heims um tíðir.
Allir ganga eina leið um síðir.
(Kristján Schram Guðjónsson.)
Börnum Didda og fjölskyldum
þeirra sendi ég innilegar samúðar-
kveðjur,
Sigurbjörg Schram Krist-
jánsdóttir (Bagga systir.)
MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 25. NÓVEMBER 2010
✝ Karl Emil Sig-urðsson fæddist í
Hafnarnesi í Fá-
skrúðsfirði 8. janúar
1924. Hann lést á
Dvalarheimilinu
Grund í Reykjavík 18.
nóvember 2010. For-
eldrar hans voru hjón-
in Kristín Sigurð-
ardóttir, frá
Hafnarnesi í Fá-
skrúðsfirði, f. 6. okt.
1906, d. 27. maí 1981,
og Sigurður Karlsson
frá Garðsá í Fáskrúðs-
firði, f. 29. mars 1904, d.12. ágúst
1972. Systkini Emils eru: María, f.
14. sept. 1922, d. 4. maí 2005, Jór-
unn, f. 27. okt. 1925, d. 3. ágúst 1967,
Óskar, f. 13. maí 1927, Rafn, f. 29.
mars 1929, d. 27. ágúst 1988, Jón, f.
1. feb. 1931, d. 1931, Erna, f. 16. maí
1932, Ásta, f. 1. ágúst 1933, Fjóla, f.
13. okt. 1936, Valgerður, f. 15. des.
1942. Hálfbróðir samfeðra Ágúst, f.
23. okt. 1938, d. 25. maí 2008.
Emil giftist árið 1953 Lilju Finn-
bogadóttur frá Bræðraborg í Vest-
mannaeyjum, f. 15. feb. 1920, d. 1.
maí 1959. Lilja átti með fyrri manni
sínum Gunnari Þórðarsyni frá Vík-
urgerði í Fáskrúðsfirði, f. 20. maí
1914, d. 14. júní 1950, Bryndísi, f. 15.
jan. 1939, maki Sigurður Jónsson, f.
30. apríl 1949, og Rósu, f. 10. sept.
öðlaðist vélstjóraréttindi á Norð-
firði. Hann reri næstu misseri bæði
frá heimahögum og einnig suður
með sjó. Um 1950 fluttist hann til
Vestmannaeyja og hóf síðan búskap
með Lilju og dætrum hennar. Emil
stundaði sjóinn sem vélstjóri á ýms-
um bátum frá Vestmannaeyjum en
lengst af á mb. Sigurfara VE 38.
Vegna eldgossins í Eyjum fluttu Em-
il og Helga upp á land og settust að í
Grindavík. Árið 1974 hóf Emil störf í
Fiskimjöli og lýsi í Grindavík og
vann þar allt til ársins 1991 en þá
flutti hann til Reykjavíkur. Síðustu
starfsárin starfaði Emil hjá Olíufé-
laginu Esso eða til ársins 2002. Árið
2004 flutti hann í þjónustuíbúð á
Vesturgötu 7, Reykjavík, og bjó þar
fram á síðasta vor en dvaldi á Land-
kotsspítala í sl. sumar og nú síðustu
2 mánuði naut hann góðrar aðhlynn-
ingar á Dvalarheimilinu Grund í
Reykjavík. Emil var félagslyndur
maður og naut sín vel í spjalli og
dansi. Hin síðari ár átti hann góðar
vinkonur sem deildu með honum
áhuga hans á dansi, spilamennsku
og sólarlandaferðum. Það voru
Dagný Magnúsdóttir, f. 8. okt. 1925,
d. 18. okt. 1996, og nú síðustu árin
naut hann vináttu Ellenar Stef-
ánsdóttur, f. 24. mars 1922. Var
hann þeim og fjölskyldum þeirra
þakklátur fyrir vinsemd og rækt-
arsemi.
Útför Emils fer fram frá Nes-
kirkju í dag, 25. nóvember 2010, og
hefst athöfnin kl. 11. Jarðsett verð-
ur síðar í Vestmannaeyjum.
1940, maki Stefán H.
Jónasson, f. 11. feb.
1941. Dætur Emils og
Lilju eru 1) Gunn-
hildur Björg, f. 1. nóv.
1952. Börn Gunn-
hildar og f. m. Jakobs
Fenger, f. 24. feb.
1952, d. júní 2008, eru
a) Olga Hörn Fenger,
f. 12. maí 1978, barn
Kolka, og b) Emil Fen-
ger, f. 10. feb. 1986,
sambýliskona Ásgerð-
ur Egilsdóttir, f. 7.
maí 1986, barn þeirra
er Jakob Eldur. 2) Ásdís Lilja Emils-
dóttir, f. 5. ágúst 1956, maki Krist-
ján Ingi Einarsson, f. 15. okt. 1952.
Dætur þeirra a) Rósa Hrund, f. 3.
jan. 1980, maki Haraldur B. Ingv-
arsson, barn Hrafnhildur, b) Hildur
Helga, 20. apr. 1984, sambýlismaður
Egill Sigurjónsson, f. 5. mars 1978,
og c) Lilja, f. 29. maí 1990. Árið 1962
giftist Emil Helgu Þorkelsdóttur frá
Sandprýði í Vestmannaeyjum, f. 11.
nóv. 1913, d. 22. sept. 1980. Sonur
Helgu er Pétur Antonsson, f. 26.
ágúst 1934, maki Sigrún Jónsdóttir,
f. 31. des. 1932.
Emil ólst upp í stórum systk-
inahóp í Hafnarnesi í Fáskrúðsfirði
sem á þessum tíma var nokkuð
margbýlt. Hann byrjaði sem barn að
sækja sjóinn með pabba sínum og
Faðir minn, Karl Emil Sigurðsson,
er látinn.
Ég á honum það að þakka að ég
varð sjálfstæð og hugrökk og finnst
mótorlyktin góð og sjórinn yndisleg-
ur. Pabbi var í mínum huga sjómaður
þótt hann segði mér sögur af því að
hann yrði að læra að stíga ölduna í
hvert sinn sem hann fór á sjóinn. Ég
á honum líka það að þakka að ég fékk
að alast upp með systur minni Ásdísi
sem er fjórum árum yngri. Það hefur
ekki verið auðveld ákvörðun þegar
mamma dó að halda okkur báðum.
Ég á óendanlega fyndnar minning-
ar um þig við að reyna að kenna mér
að spila vist og þar af leiðandi ekki að
kenna mér að dansa en þér þótti það
gaman og naust hylli kvenna fyrir
það. Þú varst kátur, það sögðu vinnu-
félagar þínir við mig þegar ég var að
leita að þér niðri á Netó eða niðri í
Kró. Vinkonur mínar töluðu líka um
þig og sögðu hvað þú værir mjúkur
karl. Og þú sýndir enn þessa mjúku
hlið á þér þegar þú komst inn úr vor-
regninu, hrakinn og kaldur, og færðir
barnabarnabarni þínu, henni Kolku,
fallega heimaprjónaða lopapeysu
sem þú hafðir keypt. Þú fórst inn í
rangan strætisvagn en fannst þær
mæðgur þó að lokum. Senda þær ást-
arkveðjur og þakkir.
Mér þótti vænt um þig og þakka
fyrir allt og allt.
Starfsfólki á L-4 á Landakoti og á
Grund þakka ég góða umönnun og
hjúkrun.
Gunnhildur.
Í dag er kvaddur tengdafaðir minn
og vinur Emil Sigurðsson vélstjóri
frá Hafnarnesi í Fáskrúðsfirði. Þrjá-
tíu og tvö ár eru liðin frá því að ég fór
með Ásdísi til Grindavíkur og hitti
Emil tengdapabba í fyrsta sinn. Þar
bjó hann ásamt Helgu stjúpu Ásdísar
eftir gosið í Vestmannaeyjum. Ekki
er ég viss um að honum hafi í byrjun
litist alltof vel á ráðahag dóttur sinn-
ar.
Það átti þó eftir að breytast og við
áttum sameiginlegt áhugamál sem
var fótboltinn. Mér tókst að gera
Emil að hörku KR-ingi og við urðum
miklir mátar eftir að hann flutti til
Reykjavíkur.
Emil var á sjó allt frá unga aldri,
lengst af á Sigurfara frá Vestmanna-
eyjum eða þar til að gosið hófst og
hann flutti til Grindavíkur þar sem
hann starfaði hjá Fiskimjöli og lýsi.
Emil missti Helgu konu sína árið
1980 en bjó áfram í Grindavík til árs-
ins 1991.
Eftir að við Ásdís eignuðumst
fyrstu dóttur okkar árið 1980 fórum
við nokkrar ferðir til Grindavíkur til
að monta okkur af frumburðinum.
Emil og Helga, meðan hennar naut
við, tóku ávallt vel á móti okkur og
auðséð var að Emil var stoltur afi.
Eftir að Emil varð einn heimsótti
hann okkur litlu fjölskylduna æ oftar
en á þessum árum vorum við að gera
upp gamalt hús í Vesturbænum. Em-
il hafði ekki mörg orð um þennan
timburhjall með ryðguðu járni og
ónýtum gluggum og skildi ekki hvað
við vorum að fara út í. Emil var
hörkuduglegur maður og iðinn við að
hjálpa okkur við endurgerðina. Hann
var ekki síður hjálplegur þegar við
Ásdís byggðum okkur sumarbústað
við Álftavatn þar sem hann dvaldi oft
með okkur. Þar naut hann þess að
leggja net og veiða silung en Emil var
ástríðufullur veiðimaður. Hann
veiddi lunda á Vestmannaeyjaárun-
um og stundaði gæsaveiðar allt til
áttræðisaldurs. Alltaf var tilhlökkun
hjá okkur fjölskyldunni að borða gæs
um jólin sem Emil hafði veitt.
Okkur Emil kom ævinlega vel
saman þrátt fyrir að hann ætti það til
að þrasa svolítið og skildi hann stund-
um ekki okkur unga fólkið sem höfð-
um allt til alls og gerðum hlutina
öðruvísi en hann hafði átt að venjast.
Emil var mikill sögumaður og
hafði gaman af að rifja upp og segja
sögur frá æskuárunum fyrir austan,
frá sjómannslífinu í Vestmannaeyj-
um og ekki síst af gæsaveiðinni. Þær
voru margar ótrúlegar sögurnar af
sjónum sem gáfu okkur innsýn í lífs-
baráttu hans kynslóðar.
Engan hef ég þekkt jafn fé-
lagslyndan mann og Emil. Honum
þótti skemmtilegt að dansa og var
eftirsóttur dansherra. Sólarlanda-
ferðir voru hans ær og kýr því hann
naut sín í góðum félagsskap og sól og
hita. Hann var mikill spjallari og var
óhræddur að taka menn tali hvort
heldur hann þekkti viðkomandi eða
ekki. Emil var duglegur að hreyfa sig
á meðan heilsan leyfði. Hann gekk
um miðbæ Reykjavíkur og stundaði
sundlaugarnar alla daga vikunnar.
Um helgar kíkti hann inn í Kolaport-
ið og naut þess að fá sér molasopa í
félagsskap fastagesta.
Að leiðarlokum þakka ég Emil
góða samfylgd í lífinu. Hann var góð-
ur tengdafaðir, vinur og ekki síst ljúf-
ur og góður afi dætra okkar Ásdísar.
Hvíli hann í friði.
Kristján Ingi Einarsson.
Nú er hann farinn frá okkur hann
afi Emil. Þegar ég kveð hann afa
minn hugsa ég til baka um allar
minningarnar um afa. Þar sem ég er
yngsta barnabarnið kynntist ég hon-
um kannski öðruvísi en systur mínar
og frændsystkin. Ég á þó margar
góðar minningar um hann afa. Sú
fyrsta er líklega eitt kvöld sem ég var
í pössun hjá honum á Sólvallagöt-
unni. Við fórum í Bónus og keyptum
pylsur og vídeóspólu. Afi sauð pyls-
urnar og setti spóluna í, það kvöld
horfðum við á myndina bæði aftur á
bak og áfram þangað til ég sofnaði.
Þetta fannst mér frábært, að afi
skyldi leyfa mér að horfa eins oft og
ég vildi á spóluna.
Minningarnar eru margar, allir
mánudagarnir sem afi kom í ýsu, öll
jólin og afmælin, þar sem afi sagði
alltaf sín fleygu orð: „Hver á alla
þessa krakka?“ Þó held ég að mér
muni alltaf þykja vænst um minn-
inguna um síðustu dagana hans afa.
Síðustu dagarnir hans hér með okkur
voru friðsælir. Við sátum hjá honum
fjölskyldan og spjölluðum. Þrátt fyrir
að vera orðinn mjög veikur sást bros
læðast fram hjá honum öðru hverju
þegar hann hlustaði á okkur. Hann
horfði í augun á okkur og brosti. Ég
mun aldrei gleyma þeirri hlýju sem
hann afi sýndi mér. Afi Emil mun
alltaf eiga sinn stað í hjarta mínu.
Eins og presturinn sagði þegar við
kvöddum hann á Grund: Svo lengi
sem við höldum minningu hans uppi
verður hann alltaf með okkur.
Guð blessi þig afi minn.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Lilja Kristjánsdóttir.
Nú er afi okkar farinn frá okkur og
kominn á góðan stað í faðmi fjöl-
skyldu og vina. Búinn að hitta hana
ömmu Lilju og Helgu, sem við feng-
um aldrei að kynnast en höfum fengið
að heyra sögur af.
Emil var sérstakur afi og það var
alltaf gaman að segja sögur af hon-
um. Afi Emil á laxableika bílnum,
okkur stóð nú ekki alveg alltaf á sama
að fara með honum í þennan bíl.
Skömmuðumst okkar eiginlega fyrir
hann. En fyrr en varði vorum við
farnar að fá bílinn lánaðan hjá honum
og fannst við bara vera nokkuð flott-
ar á honum.
Afi mætti alltaf með bros á vör
þegar hann kom í heimsókn til okkar.
„Hver á alla þessa krakka?“ var tíð
setning hjá honum þegar hann mætti
í afmælisveislur eða boð. Og þegar
við komum í heimsókn til hans og lék-
um okkur með dúkkurnar sem
mamma og Gunnhildur höfðu átt
bauð hann okkur alltaf upp á súkku-
laðimola. Súkkulaði sem hann hafði
keypt í einni af sólarlandaferðum sín-
um til Spánar. Stundum var það byrj-
að að grána eftir langa veru inni í
skápnum en við létum okkur hafa það
og gæddum okkur á því glaðar í
bragði.
Við þökkum fyrir þær stundir sem
við áttum með afa Emil. Það verður
skrítið að hafa hann ekki hjá okkur
um jólin. Hans verður sárt saknað.
Hildur Helga Kristjánsdóttir
og Rósa Hrund Kristjánsdóttir.
Emil Sigurðsson
Elsku afi minn hef-
ur lokið sínu hlutverki
hér á jörð. Vitrari
mann hef ég ekki hitt. Það skipti
engu máli hvað maður þurfti að vita,
hann hafði alltaf svör. Ég man þegar
ég átti að gera tillögu að ræðu í skól-
anum. Fyrsta sem mér datt í hug var
að kíkja á afa og biðja um aðstoð.
Hann kom með frábæra tillögu um
að reisa styttu af Þorbjörgu Bjarna-
dóttur með hníf í hægri hendi og
undir vinstri handlegg hefði hún
Snorra-Eddu, Heimskringlu og Eg-
ilssögu. Skyldi styttan gjarnan
standa fyrir framan Þjóðarbókhlöð-
una. Hefði Þorbjörgu ekki mistekist
að stinga augað úr Hvamms-Sturlu
hefði Snorri Sturluson ekki gengið í
skóla í Odda og óvíst er hvort hann
hefði lært að lesa eða skrifa og næst-
um örugglega hefði hann ekki gerst
heimsfrægur rithöfundur.
Þegar þessi ræða var samin var
Hrafnkell Helgason
✝ Hrafnkell Helga-son, fyrrverandi
yfirlæknir, fæddist á
Stórólfshvoli í Rang-
árvallasýslu 28. mars
1928. Hann lést á
Landspítalanum 19.
október sl.
Útför Hrafnkels fór
fram frá Vída-
línskirkju í Garðabæ
29. október 2010.
búið að klæða styttur
bæjarins í bleikt til
þess að minna á að
engar styttur væru til
af konum. Afa fannst
því tilvalið að reisa
styttu af Þorbjörgu í
baráttunni fyrir jafn-
rétti kynjanna. Flutn-
ingurinn gekk vel og
ræðan vakti athygli
þeirra sem hlustuðu.
Afi kallaði okkur
barnabörnin aldrei
réttu nafni heldur gaf
hann okkur öllum
gælunöfn. Ég fékk nafnið Litla-
Gudda og Þórður Breki sonur minn
fékk nafnið Kakali eftir uppáhalds-
persónu afa í Sturlungu. Mér þykir í
dag ótrúlega vænt um gælunafnið
mitt þótt mér hafi fundist það hall-
ærislegt á unglingsárunum.
Ég á margar góðar minningar um
afa bæði frá Vífilsstöðum, sumarbú-
staðnum og Móaflöt. Uppi í sum-
arbústað leið honum vel og þar fann
hann frið á sínum heimaslóðum.
Það er tómlegt að fara á Móaflöt
og heyra ekki afa kalla „Litla-
Gudda“, sjá hann ekki sitja í stólnum
sínum að lesa eða hlusta á fréttir. Ég
kveð afa minn með orðum sem
Sturla Þórðarson var kvaddur með:
„Láti guð honum nú raun lofi betri.“
Þín
Helga Lovísa (Litla-Gudda).
Lokað
Vegna jarðarfarar EYJÓLFS KARLSSONAR verður fyrirtækið
lokað frá kl.12:00 – 16:00 í dag, fimmtudag 25. nóvember.
Vörumerking ehf.