Morgunblaðið - 02.02.2011, Page 25

MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 2. FEBRÚAR 2011
Elsku bróðir minn
er fallinn frá aðeins
47 ára að aldri eftir
erfiða baráttu við
óregluna. Það var
þungt högg þegar lögreglan
hringdi heim þann 11. janúar og
tjáði okkur að þú hefðir orðið
bráðkvaddur í heimahúsi. Ég vissi
ekki alveg hvort ég ætti að trúa
því enda ekki nema rétt um 4 mán-
uðir síðan mamma kvaddi okkur.
En elsku Guðmundur minn, núna
veit ég að þú hefur fengið hvíldina
og ert sáttur, enda kominn til
pabba, mömmu og ömmu sem þú
þráðir svo að hitta aftur enda alinn
mikið upp hjá ömmu á Lýtings-
stöðum og þar leið þér alltaf best.
Það er ekki nema rétt ár síðan
þú komst til mín á Barnaspítala
Hringsins til að sjá litlu tvíburana
mína. Það skein af þér gleðin yfir
þeim enda varst þú allra fyrstur til
að koma og kíkja á þá. Þú reyndist
okkur líka mjög vel þann tíma sem
við dvöldum á spítalanum í
Reykjavík og varst alltaf tilbúinn
til að keyra okkur eða lána okkur
bílinn þinn, enda alltaf boðinn og
búinn að gera allt fyrir alla og vild-
ir öllum svo vel, ég vil þakka þér
fyrir það.
Ég er líka mjög þakklátur fyrir
allar góðu móttökurnar sem þú
veittir mér þegar ég kom suður,
það var alltaf svo fínt hjá þér og
gott að koma til þín, ég er líka svo
þakklátur fyrir öll þau símtöl sem
við áttum og öll byrjuðu á setning-
unni elsku Björn bróðir. Alltaf
varstu ákveðinn í því að standa
Guðmundur Ingi
Baldursson
✝ Guðmundur IngiBaldursson fædd-
ist á sjúkrahúsinu á
Sauðárkróki 10. júlí
1963. Hann lést 11.
janúar 2011.
Útför Guðmundar
Inga fór fram frá
Mælifellskirkju 20.
janúar 2010.
þig. En því miður
ráðum við ekki hve-
nær kallið kemur en
ég mun sakna þess
að heyra ekki frá þér
oftar.
En að lokum lang-
ar mig þakka Guð-
mundi Jónssyni, vini
Guðmundar bróður,
fyrir að hafa reynst
honum svo vel og
staðið við bakið á
honum síðustu ár.
Þinn
Björn bróðir.
Elsku bróðir minn hann Guð-
mundur Ingi er fallinn frá 47 ára
gamall. Það voru hræðilegar fréttir
sem bárust okkur hinn 11. janúar,
að þú hefðir orðið bráðkvaddur,
enda maður á besta aldri. Ég var
alveg tvo daga að átta mig á því að
þú værir virkilega farinn og
kannski er ég ekki enn búinn að
því enda ekki nema rétt fjórir
mánuðir síðan við kvöddum
mömmu eftir erfið veikindi. Alltaf
gátum við spjallað saman í góðu og
þú varst duglegur að hringja í litla
bróður og ræddum við allt milli
himins og jarðar, en ég sá alltaf
rosalega eftir því að hafa ekki
komist í veiðiferðina sem við vor-
um búnir á ákveða að fara í síðasta
sumar.
En góður maður varstu og alltaf
tilbúinn að hjálpa manni ef eitt-
hvað vantaði enda eru það ófá
skiptin sem þú hjálpaðir mér að
flytja og að dytta af bílnum mínum
þegar ég bjó fyrir sunnan. En nú
er víst komið að kveðjustund í bili.
Ég vona svo innilega að þú sért
búinn að finna friðinn sem þú
þráðir svo heitt og ég veit að
mamma, pabbi og sérstaklega
amma taka vel á móti þér en ég
mun sakna þín, Guðmundur minn.
Þinn litli bróðir,
Jónas Helgi.
Sumar manneskjur eru þeirrar
gerðar að á einhvern eðlislægan og
áreynslulausan hátt setja þær svip á
umhverfi sitt hvar sem þær koma.
Andrúmsloftið verður á einhvern
hátt léttara og einkennist af bjart-
sýni og glaðværð. Armæðu- og niður-
rifshjal víkur fyrir jákvæðni og hlý-
hug. Þær gefa lífinu lit og með
útgeislun sinni og góðri nærveru líð-
ur fólki vel í návist þeirra. Þannig
manneskja var hún amma mín.
Með glæsileik sínum og fágaðri
framkomu bar hún af hvar sem hún
kom. Það var eftir henni tekið fyrir
smekklegan klæðaburð og reisn sem
hún hélt alla tíð. Amma var einstak-
lega viðræðugóð, minnug og fróð.
Hún átti vini á öllum aldri. Fólk lað-
aðist að henni og þótti gott að leita til
hennar. Það fannst mér líka.
Elsku amma mín. Ég man stund-
irnar þegar ég dvaldi hjá ykkur afa á
Ísafirði þegar ég var barn. Alltaf ný-
bakað á borðum og nammi í kjallar-
anum. Við fórum á samkomur og nut-
Guðbjörg Salóme
Þorsteinsdóttir
✝ Guðbjörg Sal-óme Þorsteins-
dóttir fæddist í
Hörgshlíð í Mjóa-
firði 8. janúar
1919. Hún lést á
heimili sínu Pól-
götu 6 á Ísafirði 19.
janúar 2011.
Útför Guð-
bjargar fór fram
frá Ísafjarð-
arkirkju 29. janúar
2011. Jarðsett var í
Ísafjarðarkirkju-
garði.
um samverunnar til
fulls.
Ég minnist þess
einnig hversu góðan
tíma við áttum saman
þegar þið dvölduð hjá
okkur og ég svaf uppí
hjá ykkur. Við báðum
bænirnar saman og
enn í dag fer ég með
sömu bænirnar á
hverju kvöldi og í sömu
röð. Þið afi eruð alltaf í
bænum mínum.
Í seinni tíð hef ég
verið svo heppin að
njóta samverunnar með þér þegar þú
dvaldir hjá mömmu og pabba í Kópa-
voginum. Það verður tómlegt í
„ömmu herbergi“ nú þegar þú ert
farin. Það var alltaf svo gaman að
spjalla við þig og heyra þig segja sög-
ur. Við nutum þess líka að máta og
skoða föt saman. Það var einstakt
hvað þú hafðir mikið vit á nýjustu
tískustraumum.
Ég er svo glöð að þú skyldir vera
viðstödd brúðkaup okkar Ragnars og
að Sigríður dóttir okkar skyldi fá að
kynnast þér. Mér er minnisstætt
þegar þú varst hjá mér í Klapparhlíð-
inni síðustu dagana áður en hún kom
í heiminn. Síðar urðuð þið góðar vin-
konur og þótti henni afar vænt um
langömmu sína.
Mikið þótti okkur vænt um þegar
þú komst til Danmerkur og dvaldir
hjá okkur í Kaupmannahöfn, ekki
einu sinni heldur tvisvar á síðastliðn-
um þremur árum. Við erum svo
þakklát fyrir að hafa fengið þennan
tíma með þér og stolt af þér að leggja
í þetta ferðalag komin á tíræðisaldur.
Ég var svo hreykin af þér og notaði
hvert tækifæri til þess að segja frá
ömmu minni sem var komin yfir ní-
rætt, dugleg að nýta sér tæknina,
vera á facebook og ferðast.
Þú hefðir eflaust viljað ganga
menntaveginn ef þú hefðir haft tæki-
færi til þess, enda góðum gáfum
gædd. Þú hvattir mig til náms og
grínaðist með að þig dreymdi um að
ég yrði sýslumaður á Ísafirði. Af því
verður þó varla en ég mun hugsa til
þín amma mín þegar ég lýk lokapróf-
inu í lögfræðinni með þakklæti fyrir
hvatninguna.
Ég kveð yndislegu ömmu mína
með söknuði og sárum trega. Ég mun
sakna þess að geta ekki faðmað hana
og sagt henni hvað mér þykir vænt
um hana. Sakna stundanna þegar
hún sagði mér sögur af lífi sínu og
fólkinu í kringum sig. Sakna samver-
unnar sem var mér alltaf svo dýr-
mæt.
Ég mun varðveita vel minninguna
um þig elsku amma mín. Þú varst
einstök manneskja.
Ég sakna þín – alltaf.
Þín
Anna Lilja.
HINSTA KVEÐJA
Bless elsku langamma, ég
ætla aldrei að gleyma þér.
Takk fyrir hvað þú varst allt-
af góð við mig. Nú ertu orðin
engill. Ég man þegar við vorum
að tala um það í vetur hvað
englarnir borða, nú ert þú
kannski að borða það. En það
er gott að þú ert komin til lang-
afa því núna saknar hann þín
ekki lengur. Þegar ég syng í
gospelkórnum í Noregi ætla ég
að hugsa um þig.
Þín
Sigríður Ragnarsdóttir.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(V. Briem)
Nafna mín er dáin, mig langar að
minnast hennar með nokkrum orðum.
Ég var svo heppin að fá nöfnin þeirra
beggja Ástu og Bergs en Ásta var
uppeldissystir ömmu minnar. Ég
minnist hennar sem sérstakrar vin-
konu, sem var hægt að tala um allt
við. Hreinskiptin kona sem sagði sína
meiningu. Fyrst man ég eftir stund-
unum í Vanabyggðinni, þar sem voru
blóm út um allt og alltaf tími til að
hlúa að þeim, eins stundirnar í Sörla-
tungu í sumarbústaðnum og allar
góðu stundirnar í skóbúðinni og
ferðalögum til útlanda.
Nafna var listakona í höndunum
hún gat allt, jafnvíg á prjónaskap,
heklunál, útsaum, hnýtingar, málun
dúka og matargerð. Seinna þegar hún
kom til okkar suður þegar við vorum
farin að reka ferðaþjónustu sat hún
og bakaði samfellt í tvær til þrjár vik-
ur, og flestalla daga pönnukökur því
„ömmu“ pönnukökur eru bestar.
Þá ræddum við oft um þau forrétt-
indi að hafa tíma til að spjalla saman
við verk, hún var viljug að segja mér
frá fyrri tíma, hvernig það var að fá
tæknina eins og þvottavél, vatn í
krana, rafmagn o.fl. eins frá þeim tíma
er hún var að alast upp á Flugumýri í
Skagafirði, en hún talaði alltaf um
Skagafjörðinn með sérstakri virðingu.
Seinni árin töluðum við saman í
Ásta Ingibjörg
Tryggvadóttir
✝ Ásta IngibjörgTryggvadóttir
fæddist á Bark-
arstöðum í Miðfirði
12. ágúst 1923. Hún
lést á Dvalarheimilinu
Hlíð 10. janúar 2011.
Útför Ástu fór fram
frá Akureyrarkirkju
20. janúar 2011.
síma oft í viku og oft
hringdi ég í hana til að
spyrja um uppskriftir
en þar áttum við sam-
eiginlegt áhugamál.
Það verður skrítið að
geta ekki tekið upp
símann og hringt, en
samtölin okkar verða
að bíða eitthvað um
sinn. Hún var mér eins
og móðir og stelpunum
mínum amma, fyrir
það er ég endalaust
þakklát.
Ég kveð þessa vin-
konu með sérstakri þökk fyrir allt og
sendi mínar bestu samúðarkveðjur til
Gísla, Áslaugar, Bergs Brynjars og
annarra aðstandenda.
Ásta Berghildur.
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
(Þórunn Sig.)
Elsku amma Ásta, við þökkum fyr-
ir að hafa fengið að kynnast þér, þú
kenndir okkur svo margt. Elsku Gísli,
Áslaug og Bergur Brynjar, við send-
um okkar bestu samúðarkveðjur til
ykkar.
Inga Berg og Katla Gísladætur.
Ég kallaði hana alltaf „Frænku“
frá því ég man eftir mér. Þegar ég var
um eins árs gömul fór ég í fyrsta
skiptið í heimsókn til þeirra Ástu og
Bergs (frænku og frænda). Upp frá
því varð ekki aftur snúið og var ég
mjög mikið hjá þeim, bæði heima í
Vanabyggðinni og í sumarbústaðnum
í Sörlatungu. Oft var ég einnig með í
vina- og ættingjaheimsóknum auk
þess að hafa verið boðið með í eft-
irminnilega utanlandsferð. Þetta var
mér (og væntanlega þeim báðum
einnig) mikil gleði, en alltaf höfðu þau
tíma og þolinmæði fyrir mig.
Í Sörlatungu þótti þeim gott að
vera og naut ég þess að vera býsna oft
tekin með og þar bjó ég til minn æv-
intýraheim þar sem ég gat látið mér
líða yndislega vel. Hún Ásta frænka
kenndi mér að sauma, prjóna, hekla
og hnýta og hafði endalausa þolin-
mæði í það. Einnig man ég vel eftir
öllum þeim kvöldum sem hún las fyrir
mig þegar ég gisti hjá henni. Hún
kallaði mig aldrei Karen heldur ávallt
„Karen mín“.
Ég gleymi aldrei sumarbústaða-
ferðum okkar og öllum þeim stór-
veislum sem hún gat galdrað fram
með lítilli gaseldavél, sleif og hand-
þeytara að vopni. Hún elskaði blómin
sín, sérstaklega rósirnar sínar, sem
hún ræktaði með mikilli ástúð í gróð-
urhúsinu sínu í Vanabyggðinni og öll
þau blóm og jarðarber í „Tungu“.
Þegar kom að eldamennsku voru
fáir sem komust með tærnar þar sem
hún hafði hælana, sandkökur og
hafrakex voru sér á báti hjá Ástu
frænku.
Ófáar eru prjónaflíkurnar þínar í
minni fjölskyldu og pabbi á birgðir
hvítra skíðasokka sem endast honum
til æviloka.
Við áttum margar yndislegar
stundir í Sörlatungu og þar fannst
mér hún líka njóta sín best þegar við
vorum þar saman ásamt Bergi
frænda. Í Sörlatungu var stanslaus
gestagangur öll þau sumur sem ég
man eftir mér, en þau höfðu yndi af að
taka á móti gestum. Þó að Ásta
frænka hafi verið frekar fámál, hafði
hún yndislega nærveru og leið mér
ávallt ótrúlega vel hjá henni og
frænda. Hún Ásta var meira í að
framkvæma hlutina heldur en að tala
um þá eins og margir gera.
Á seinni árum hafði Ásta frænka
mjög gaman af að fara í bíltúr með mér
þar sem við keyrðum um ýmis svæði á
Akureyri og fórum í búðarferðir.
Við gátum ávallt talað saman um
heima og geima þegar við hittumst.
Ég elska þig og sakna þín mikið.
Gísli minn, ég votta þér og þínum
innilega samúð. Þú varst mömmu
þinni svo góður og þið voruð hvort
öðru svo kær.
Þín elsku frænka,
Karen Björk Óskarsdóttir
(Karen mín).
✝
Innilegar þakkir til allra þeirra sem sýndu okkur
samúð og hlýhug við andlát og útför eiginmanns
míns, föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
KRISTJÁNS BJÖRGVINSSONAR.
Þuríður Kristín Guðlaugsdóttir,
Hjördís Sigurðardóttir, Sigurður Blöndal,
Guðlaugur Kristjánsson, Albertina Rosa Brodthagen,
Björgvin Kristjánsson, Elfa Kristín Sigurðardóttir,
barnabörn og barnabarnabarn.
✝
Þökkum innilega auðsýnda samúð og vinarhug
vegna andláts og útfarar okkar hjartkæru
VIGDÍSAR THEODÓRU BERGSDÓTTUR,
Dósýjar.
Megi birta og ylur umlykja hjörtu ykkar um ókomna
tíð.
Ellert og stórfjölskyldan Bjarnastöðum.
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla útgáfudaga.
Skil | Greinarnar skal senda í gegnum vefsíðu Morgunblaðsins. Smellt á
reitinn Senda inn efni á forsíðu mbl.is og viðeigandi efnisliður valinn.
Skilafrestur | Ef óskað er eftir birtingu á útfarardegi verður greinin að
hafa borist eigi síðar en á hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á föstudegi ef
útför er á mánudegi eða þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað getur birting dregist, enda þótt grein berist
áður en skilafrestur rennur út.
Lengd | Minningargreinar sem birtast í Morgunblaðinu séu ekki lengri en
3.000 slög. Ekki er unnt að senda lengri grein. Lengri greinar eru eingöngu
birtar á vefnum. Hægt er að senda örstutta kveðju, HINSTU KVEÐJU, 5-15
línur. Ekki er unnt að tengja viðhengi við síðuna.
Minningargreinar