Morgunblaðið - 27.09.2011, Síða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 27. SEPTEMBER 2011
✝ Kristrún Guð-mundsdóttir
fæddist að Höllu-
stöðum, Reykhóla-
hr., A-Barð., 24.
apríl 1941 en flyst
á fjórða aldursári
út í Skáleyjar á
Breiðafirði ásamt
fjölskyldu sinni til
17 ára aldurs. Hún
lést á heimili sínu
16. september sl.
Foreldrar Kristrúnar voru
Guðmundur Guðmundsson
bóndi, f. 15. 5. 1906, d. 3.1.
1979, og Júlíanna Sveinsdóttir
húsmóðir, f. 6.7. 1902, d. 2.8.
1997. Systkini Kristrúnar eru
Guðlaug Halldóra Guðmunds-
dóttir f. 27.8. 1933. Maki henn-
ar var Grímur Atlason f. 26.4.
1919, d. 23.1. 2001. Hafsteinn
Guðmundsson f. 4.1. 1935. Maki
hans er Ólína Jóhanna Jóns-
dóttir f. 6.4. 1933. Sveinn Guð-
mundsson f. 1.6. 1937. Maki
hans er Dóra Jónsdóttir f. 30.5.
1940. Valgerður Guðmunds-
dóttir f. 17.12. 1938. Maki henn-
ar er Karl Kristinn Þórðarson
f. 18.7. 1933. Bryndís Guðrún
eignaðist 4 barnabarnabörn.
Kristrún flyst úr föðurhúsum
1958 og ræður sig til þjónustu-
starfa hjá Bændaskólanum á
Hvanneyri. Á Hvanneyri kynn-
ist hún Einari sem þá stundaði
nám í búfræðum við skólann.
Að námi Einars loknu flytja þau
að Hrossholti í Eyjahreppi sem
þau þá nýlega höfðu fest kaup á
og hefja þar búskap. Á fyrsta
búskaparári sínu lenda þau í
bílslysi þar sem Einar slasast
alvarlega og þess vegna bregða
þau búi árið 1964. Það ár flytja
þau að Hliðsnesi í Bessa-
staðahreppi, þaðan lá svo leiðin
að Laugarvatni þar sem þau
bjuggu fram til ársins 1970 en
þá flytja þau í Hafnarfjörð og
búa þar það sem eftir lifði af
þeirra sambúð. Síðustu 15 ár
ævi sinnar bjó hún í sambýli við
dóttur sína Þóru að Hraunbrún
við Álftanesveg í Garðabæ.
Kristrún vann við ýmis störf,
s.s. afgreiðslustörf, fram-
reiðslustörf og var 3 ár formað-
ur Starfsfólks í veitingahúsum.
Í æsku hafði Kristrún lítil tæki-
færi til mennta en á fullorðins-
árum settist hún á skólabekk í
Sjúkraliðaskóla Íslands og út-
skrifaðist þaðan árið 1990 og
starfaði sem sjúkraliði til
starfsloka.
Útför Kristrúnar fór fram
frá Garðakirkju fimmtudaginn
22. september 2011.
Guðmundsdóttir f.
10.10. 1946. Maki
hennar Ingimar
Guðmundsson f.
15.1. 1940. Krist-
rún giftist Einari
Gíslasyni 17.5.
1959, fæddum í
Reykjavík 3.1.
1939, þau skilja
1987. Börn þeirra
eru: 1. Þóra Ein-
arsdóttir f. 4.10.
1960, maki Guðmundur Ingi
Sveinsson f. 1.1. 1962 sem fyrir
átti soninn Svein Hólmar f.
1987, dóttir þeirra er Kristrún
f. 11.3. 1995. Fyrir átti Þóra
börnin Hörpu Bjarnadóttur f.
1982 og Atla Rúnar Bjarnason
f. 1985 með fyrri eiginmanni
sínum Bjarna Guðmundssyni f.
20.10. 1960. 2. Guðmundur Al-
bert Einarsson f. 22.9. 1961,
maki Maria Ärnström f. 10.3.
1962, fyrir átti Guðmundur
dótturina Ástu Rún f. 1993. 3.
Sigurjón Einarsson f. 18.6.
1969, áður giftur Þórunni
Harðardóttur f. 26.4. 1967,
þeirra börn eru Orri f. 1991 og
Hörður Smári f. 1994. Kristrún
Elsku Rúna.
Nú er komið að því að kveðja
þig í hinsta sinn. Með nokkrum
orðum langar mig að minnast
þín og koma frá mér þeim minn-
ingum sem ég mun ávallt geyma
í hjarta mér. Þú bast mér og
minni fjölskyldu órjúfanlegum
böndum sem engan veginn er
hægt að útskýra fyrir nokkrum
manni. Alltaf varstu tilbúin til að
hjálpa og aðstoða þegar einhver
þurfti á að halda, hvort sem var í
verki eða að létta fólki lund. Allt-
af stóðu dyr þínar opnar fyrir
öllum sem vantaði húsaskjól og
alltaf var hægt að finna pláss í
hvaða húsnæði sem þú varst í.
Þá var hinum ýmsu hugðarefn-
um þínum rutt úr vegi, fundin
hola fyrir dýnu eða rúmstæði og
aldrei spurt að því hvort um
lengri eða skemmri tíma væri að
ræða. Margar góðar stundir átt-
um við og fjölskylda þín í þess-
um heimsóknum. Á daginn
skutlaðir þú okkur á skódanum
um allan bæ í læknisheimsóknir,
til að finna varahluti í dráttarvél-
ar eða hvað sem var. Kvöldin
fóru svo í að skemmta mér og
var farið með mig hvert sem ég
vildi, því ekki þótti mér gaman
að fara til læknis en það var oft-
ar en ekki ástæðan fyrir bæjar-
ferðunum.
Heima í sveitinni á Heggs-
stöðum varst þú svo heimavön
og tókst til hendi við bakstur,
eldamennsku og þrif eins og
enginn væri morgundagurinn.
Þú varst körlunum þar stoð og
stytta, sérstaklega í sauðburðin-
um eftir að mamma féll frá.
Ekki er hægt að sleppa því að
minnast á margar góðar veislur
sem þú hélst fyrir hina ýmsu
matgæðinga, því þar varst þú á
heimavelli. Þá var eldað í stórum
pottum og nábúar ekki alltaf
glaðir með ilminn sem lagði frá
þeim: skata, siginn fiskur og síð-
ast en ekki síst saltað hrossakjöt
sem var alltaf toppurinn og fór
það varla í pott án þess að ég
væri látinn vita því það áttum við
sameiginlegt að þykja hrossa-
kjöt gott.
Endalaust væri hægt að telja
upp hluti þar sem þú hefur látið
gott af þér leiða, hjálpað til og
glatt hjörtu margra. Elsku Þóra,
Guðmundur, Sigurjón og allir
hinir, við höfum misst mikið,
kjarnakonu sem alltaf var tilbúin
til að aðstoða okkur á hvern veg,
alltaf glöð og hress og erfitt er til
þess að hugsa að hún sé ekki
lengur til staðar. Það er okkar að
halda nafni hennar á lofti og ylja
okkur við góðar minningar.
Heimurinn væri betri ef allir
væru eins og Rúna.
Ágúst Guðmundsson
og fjölskylda.
Mig langaði að kveðja hana
Kristrúnu með nokkrum orðum
og í leiðinni þakka henni fyrir
stutt en góð kynni.
Vorið 2010 var ég í
vinnustaðanámi á Vífilsstöðum
sem sjúkraliðanemi og Kristrún
var leiðbeinandi minn. Hún var
yndislegur leiðbeinandi. Ég
hafði aldrei áður unnið við
umönnun og var afskaplega
stressuð fyrsta daginn minn en
stressið var fljótt að renna af
mér því ég fann að ég var í góð-
um höndum. Mikið var ég heppin
að það var einmitt Kristrún sem
var fyrsti leiðbeinandi minn.
Kristrún var sjúkraliði af
gamla skólanum og fór sínar eig-
in leiðir og ég lærði margt gott
og gagnlegt af henni sem viðkom
náminu og starfi sjúkraliðans en
hún kenndi mér líka svo margt
annað. Það var gott að vera ná-
lægt henni, hún sagði hlutina ná-
kvæmlega eins og þeir voru, hún
sagði það sem hún meinti og
meinti það sem hún sagði.
Hún átti það til að líta í bolla
og ýmislegt sem okkur fór á milli
hefur komið fram.
Ég votta ættingjum og vinum
Kristbjargar samúð mína.
Lilja Jóhanna Bragadóttir.
Það var á fögru vorkvöldi í
maí árið 1945, sem ég sá Krist-
rúnu Guðmundsdóttur fyrst.
Mynd hennar þetta kvöld er
ótrúlega skýr í huga mínum, eft-
ir öll þessi ár.
Kvöldið var eins og það getur
fegurst orðið á þessum tíma í
Breiðafjarðareyjum. „Nóttlaus
voraldar veröld“.
Tveir bátar, Kári og Svanur,
komu drekkhlaðnir af búslóð
Guðmundar og Júlíönu, sem
voru að koma með stóra fjöl-
skyldu til að setjast að í Norð-
urbæ og búa á hálflendu Skál-
eyja, á móti foreldrum okkar
Sólheimasystkina.
þetta var upphaf að góðu sam-
býli: „Yndi fyrstu funda“.
Fyrir utan fegurð þessa
kvölds man ég best eftir Krist-
rúnu, fjögurra ára hnátu, sem
var upptendruð af spenningi og
gleði. Ég sé hana fyrir mér með
ljósu lokkana sína, í grænni
peysu og svörtum glansstígvél-
um, svo nettum, því smáfætt var
hún. Hún stóð á klettinum við
bryggjuna og spurði og spurði.
Það var aldrei nein lognmolla yf-
ir Kristrúnu og þarna var svo
ótalmargt sem hún þurfti að
vita, t.d: „Hvar er heyrnarlausi
karlinn“? Hún hafði heyrt um
hann en aldrei séð þannig mann.
Ég man ekki fleiri spurningar,
en ég man að hún heillaði föður
minn strax fyrsta kvöldið, hann
kunni að meta svona líflega og
glaða stelpu. Enda fór ekki hjá
því að þau urðu góðir vinir og
áttu eftir að hlæja mikið saman.
Nú tóku við góð og glöð ár,
þar sem börn og unglingar í
Skáleyjum undu glöð í leik og
starfi. Aldurinn á hjörðinni var
svo svipaður, við áttum góða
samleið og svo bættust litlar
stúlkur við á báðum bæjum.
Það var ekki vandamál þótt
Kristrún ætti ekki jafnöldru í
Sólheimum. Hún átti Óla bróður
með húð og hári og gætti hans
vel, enda þremur árum eldri en
hann.
Það er erfitt að greina milli
vinnu og leiks þegar hugsað er
til baka. Vinnan í eyjunum var
svo síbreytileg. Sauðburður,
fjárflutningar, kúarekstur, æð-
arleitir, kríueggjaleitir og eggja-
át, allt gert saman og í góðri sátt
og samlyndi.
Farið á skauta og safnað í
brennu, að ógleymdum jólaleikj-
unum.
Ég hefi lítið hitt Kristrúnu
seinni árin, en hún var alveg
óbreytt og lagði á sig langar
ferðir þegar við misstum for-
eldra okkar og systur. Hún
gleymdi ekki gömlum kynnum í
eylendunni okkar allra.
Yfir heim eða himin
hvort sem hugar þín önd,
skreyta fossar og fjallshlíð
öll þín framtíðar lönd.
Fjarst í eilífðar útsæ
vakir eylendan þín:
nóttlaus voraldar veröld
þar sem víðsýnið skín.
(St.G.St.)
Þetta er afmælisvísa Krist-
rúnar í gamalli bók, sem foreldr-
ar hennar gáfu mér í ferming-
argjöf, ég hef hana fyrir lokaorð
um leið og ég blessa í huganum
gömlu góðu kynnin.
María S. Gísladóttir.
Kristrún
Guðmundsdóttir
✝ Guðfinna BetsýHannesdóttir
fæddist í Reykjavík
10. desember 1926.
Hún lést á líknar-
deild Landsspít-
alans 13. sept-
ember sl.
Foreldrar henn-
ar voru Sigurbjörg
Sigurðardóttir, f.
14. janúar 1894 í
Holtaseli, Mýrar-
hreppi, A-Skaftafellssýslu, d.
19. september 1958, og Hannes
Guðmundsson, f. 29. júlí 1896 í
Vatnskoti, Þingvallahreppi, Ár-
nessýslu, d. 17. september 1938.
Guðfinna Betsý átti tvo albræð-
ur, þá Sigurð Hannesson, f.
1925, d. 1926, og Sigurð Hann-
esson, f. 1928, hann var ógiftur
og barnlaus, d. 1997.
Fyrri eiginmaður Guðfinnu
Betsýjar var Hjalti Stefánsson,
f. 23. september 1925 á Írafelli í
Svartárdal í Skagafirði, þau
gengu í hjónaband 1946 en slitu
samvistir 1971. Eftirlifandi eig-
inmaður Guðfinnu Betsýjar er
Jens Christian Sörensen f. 21.
nóvember 1932 á Ísafirði, þau
gengu í hjónaband árið 1974.
Börn Guðfinnu Betsýjar og
Hjalta eru: 1) Kolbrún Svala
Hjaltadóttir f. 1947, maki Odd-
ur Sigurðsson, f. 1945. Þeirra
börn eru Finnur, f. 1970, Sölvi,
f. 1972, Sigyn, f. 1978, d. 1983,
Freyja, f. 1984, og Jórunn, f.
1986. 2) Kristbjörg Stella
Hjaltadóttir, f. 1949, sambýlis-
maður Sigurður Ingi Jónsson, f.
1959. Börn Kristbjargar eru
Hjalti, f. 1970, Hlynur, f. 1974,
Hrund, f. 1980, og Hjörvar, f.
1993. Börn Jens eru Heimir, f.
1955, Gottskálk, f. 1958, og
Árni, f. 1959.
Meðan dætur
Guðfinnu Betsýjar
voru í heimahúsum
starfaði hún sem
húsmóðir. Frá
árinu 1971 vann
hún skrifstofustörf
við bókhald hjá
Flugfélagi Íslands
og eftir sameiningu
þess við Loftleiðir
hjá Flugleiðum til
starfsloka. Þau
Jens voru mjög áhugasöm og
virk í ýmsum íþróttum, svo sem
golfi og skíðum. Þau ferðuðust
víða, bæði innanlands og utan,
til að stunda þau áhugamál sín.
Eftir starfslok dvöldu þau
nokkrum sinnum að vetrarlagi
á Spáni, m.a. við golfiðkun. Með
starfsmannafélagi Flugleiða tók
Guðfinna Betsý þátt í keppni í
keilu og brids bæði hér á landi
og erlendis. Hún var ötul við að
sækja námskeið um ævina, m.a.
í tungumálum, ljósmyndun og
myndlist, en hún hafði næmt
auga fyrir lit og formi eins og
sést vel í verkum hennar. Tók
hún á árum áður þátt í nám-
skeiðum og samsýningum
áhugalistmálara á vegum VR.
Fram á síðasta dag notfærði
hún sér tölvutækni m.a. til að
halda sambandi við barnabörn
og barnabarnabörn sem dvöldu
erlendis við nám eða störf. Ljós-
myndun átti stóran þátt í lífi
hennar á síðari árum og var
hún leikin í notkun mynd-
vinnsluforrita við vinnslu
mynda sinna. Guðfinna Betsý á
fjölda mynda á ljósmynda-
síðunni „flickr.com“.
Útför Guðfinnu Betsýjar fer
fram kl. 13 í dag, þriðjudaginn
27. september 2011, í Fossvogs-
kirkju.
Hún var eiginkona tengda-
föður míns hún Betsý, sem ég
kynntist fyrir réttum 15 árum.
Okkur varð strax vel til vina,
enda ljúf kona sem ekki lá á
skoðunum sínum og við það
kunni ég vel.
Það var alltaf notalegt að
heimsækja Betsý og Jens á
þeirra fallega heimili á Háaleit-
isbrautinni. Dekrað við mann á
allan hátt.
Þrátt fyrir erfið veikindi und-
anfarið bar Betsý höfuðið hátt
og lét veikindin ekki buga sig.
Við áttum notalega stund
saman fyrir nokkrum vikum þar
sem við ræddum lífið og til-
veruna og miklvægi þess að
fara héðan sáttur við guð og
menn.
Við álitum báðar að það gæti
hún svo sannarlega, eigandi
yndislegan mann og afkomend-
ur sem hún var mjög stolt af.
Ég vil að leiðarlokum þakka
Betsý kynnin og votta Jens og
fjölskyldunni allri mína dýpstu
samúð.
Guðrún Friðriksdóttir.
Guðfinna Betsý
Hannesdóttir
Á okkar fyrstu búskaparárum
í Vestmannaeyjum áttu Sigríður
Gísladóttir, Sigurborg Hjalta-
dóttir og sonur Sigríðar, Gísli
Sveinn Loftsson, heima í Álf-
heimum 42. Það var staðurinn.
Þangað var fyrst farið þegar til
Reykjavíkur kom. Þar var okkur
ævinlega tekið opnum örmum.
Sigríður Stefanía
Gísladóttir
✝ Sigríður Stef-anía Gísladótt-
ir fæddist 27. októ-
ber 1920. Hún lést
14. september
2011.
Útför Sigríðar
fór fram frá Foss-
vogskirkju 23. sept-
ember 2011. Jarð-
sett var í
Víkurkirkjugarði.
Þau voru þannig öll.
Það var og er dýr-
mætt fyrir alla að
eiga slíkan sama-
stað. Sama þó pláss-
ið sé lítið, alltaf
hægt að hýsa næt-
urgesti eða bæta
stól við matborðið.
Sama gestrisni hélt
áfram í Hvassaleit-
inu og Espigerðinu.
Eftir að við fórum
að halda jól og áramót í borginni
komu þau öll til okkar á áramót-
um. Í ár verður skarð fyrir skildi.
Á miðjum aldri fékk ég, Jón,
illt í bakið. Sigríði sem var
sjúkraþjálfi að mennt, þótti ekki
hlýða að menn gengju til allra
verka svo skakkir án þess að við
væri gert. Fékk ég þá Sigríði til
að bæta úr þessum ágalla. Í hönd
fóru tímar mikilla harmkvæla
fyrir mig með tilheyrandi nuddi.
Ég útskrifaðist hjá Sigríði innan
þeirra tímamarka er hún hafði
ætlað mér og hef aldrei kennt
mér neins meins í baki síðan. Sig-
ríður hét eftir þetta í mínum
huga, sem hún reyndist mér,
minn líflæknir.
Blessuð sé minning Sigríðar
Stefaníu Gísladóttur.
Jón Hjaltason og Steinunn
Bjarney Sigurðardóttir.
Kveðja frá
Gigtarfélagi Íslands
Látin er í Reykjavík Sigríður
Stefanía Gísladóttir sjúkraþjálf-
ari. Sigríður var einn af stofnend-
um Gigtarfélags Íslands fyrir 35
árum og sat í fjölda ára í stjórn
félagsins. Stærsta verkefni fé-
lagsins var að koma upp endur-
hæfingarstöð fyrir gigtveika í
Reykjavík. Var stöðinni valinn
staður að Ármúla 5 í Reykjavík,
þar sem starfsemin er ennþá.
Naut félagið góðs af menntun og
reynslu Sigríðar við stofnun
stöðvarinnar. Um áraraðir sá
Sigríður auk þess um öll erlend
samskipti Gigtarfélagsins. Á
þeim tíma tók hún m.a. þátt í
stofnun norræna gigtarráðsins,
sem í dag er öflugur samstarfs-
vettvangur Norðurlanda á sviði
málefna gigtveikra.
Undirritaður, sem hlotnaðist
sú ánægja að vinna með Sigríði
og fleirum að nokkrum málum
fyrir félagið, varð var við þá virð-
ingu, sem borin var fyrir Sigríði
af fólki sem þekkti til hennar,
ættar hennar og uppruna. Má
segja að þar hafi sannast hið
fornkveðna að orðstír deyr aldr-
ei, hveim er sér góðan getur. Var
þetta félaginu ómetanlegt og
flýtti mikið fyrir þeim góðu mál-
um, sem félagið hefur barist fyrir
frá stofnun þess. Minningar mín-
ar um þessa góðu konu eru bjart-
ar, tengdar virðingu og þakklæti.
F.h. Gigtarfélags Íslands,
Einar S. Ingólfsson.
Minn kæri vin-
ur, Árni Árnason
er fallinn frá.
Mig langar að þakka Árna
fyrir allar ánægjustundirnar
sem ég átti með honum. Við
æfðum saman og kepptum í
handbolta undir merkjum Vík-
ings.
Síðar er við vorum orðnir
ráðsettir menn var mikill sam-
Árni Árnason
✝ Árni Árnasonfæddist 12.
febrúar 1927. Hann
lést 13. september
2011.
Útför Árna fór
fram frá Dómkirkj-
unni í Reykjavík 20.
september 2011.
gangur milli fjöl-
skyldna okkar og
margar gleðistund-
irnar áttum við
Guðrún með Árna,
Gauju og börnum
okkar.
Blessuð sé minn-
ing Árna Árnason-
ar.
Hvíl í friði, vinur
minn.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
(Valdimar Briem.)
Sigurður Waage.
Vaktsími: 581 3300 & 896 8242 – www.utforin.is – Allan sólarhringinn
Komum heim til aðstandenda ef óskað er
ÚTFARARSTOFA ÍSLANDS
Sverrir Einarsson Kristín Ingólfsdóttir Jón G. BjarnasonHermann Jónasson