Bændablaðið - 30.05.2000, Síða 5

Þriðjudagur 30. maí 2000
BÆNDABLAÐIÐ
5
WÍflAf
Srímiip spjallar
Þingmenn í sauðburð!!
Á dögunum barst inn á borð
Gríms fréttabréf Samtaka
iðnaðarins. Þetta ágæta bréf
er reyndar ekki á daglegum
leslista Gríms en ein grein í
blaðinu vakti þó sérstaka at-
hygli hans. Það var leiðari
bréfsins, sem Sveinn Hann-
esson framkvæmdastjóri
samtakanna skrifaði. Grímur
rak þá sérstaklega augun í
fyrirsögn leiðarans, „Heim í
sauðburðinn." Grímur spurði
sjálfan sig hvort sjálfur
iðnaðarfrömuðurinn ætlaði
að gera landbúnað að um-
talsefni. Nei, ekki reyndist
það nú vera, en umfjöllunar-
efnið var engu að síður gott,
þ.e. djöfulgangur Alþingis að
þurfa alltaf að klára frumvörp
á færibandi á síðustu dögum
þingsins áður en þingmenn
færu í ríflega fjögurra mán-
aða sumarfrí. Sveinn sagði
að þetta hefði verið skiljan-
legt í gamla daga þegar
þingmenn voru bændur og
þurftu að komast í sauðburð.
Nú hefðu hins vegar tímarnir
breyst, nema á Alþingi.
Sveinn tengdi þarna
skemmtilega saman sauð-
burð og Alþingi en við lestur
leiðarans kom upp í huga
Gríms hvort ekki væri hægt
að tengja þessar athafnir
enn betur saman fyrst þing-
mennirnir þyrftu endilega að
drífa sig í að Ijúka þing-
störfum þetta snemma.
Grímur leggur hér með til að
þegar þingi lýkur á
vordögum verði þeim boðið í
ferð í sveitina þar sem þeir
fá að kynnast sauðburði og
öðrum sveitaathöfnum. Með
þessu vinnst margt. Þing-
mennirnir geta slappað af úti
í guðsgrænni náttúrunni eftir
næturvökur undanfarinna
sólarhringa eða þá tekið þátt
í sveitastörfum ef þeir vilja.
Með þessu komast þeir í
nánari tengsl við sveitafólkið
og náttúruna og það getur
ekki komið þeim nema vel í
þingstörfunum.
Grímur er viss um að
margir af þingmönnunum
okkar, þá aðallega þeir sem
koma frá stærstu
MEP &EINNI
30LLANUM
þéttbýliskjömunum, myndu
líta öðrum augum á sveit-
alífið ef þeir kynntust því að
einhverju leyti sjálfir. Hver
veit nema að þeir myndu þá
tala með meiri innsýn um
íslenskan landbúnað? Og
þá myndu gömlu góðu dag-
arnir koma aftur, þegar þing-
menn þurftu að drífa sig í
sauðburð að loknu þingi!
Grímur
Dýralæknar svara
Sendið okkur línu með
spurningum til dýralækna.
Notið tækifærið og fáið svör
við ýmsum dýrasjúkdómum
sem þið hafið verið að velta
fyrir ykkur! Faxið er 552
3855, póstfangið er
bbl@bondi.is og síminn 563
0300.
MlrÉlesamla
Svo bar til einn sólbjartan vordag
að ég hélt til Borgarfjarðar eystri
frá Egilsstöðum í erindum rafveit-
unnar. Erindið var að skipta um
raforkusölumæla í kirkjunni á
Borgarfirði því að kvartanir höfðu
borist til rafveitunnar um háa raf-
magnsreikninga. Svona kvartanir
bámst ffá nokkrum sóknamefnd-
um á fyrstu ámm rafvæðingarinn-
ar og virtust stafa af því að pen-
inga vantaði til að greiða fyrir
notkunina, en tilgátur vom oft um
að mælamir mældu notandanum í
óhag.
Vom þá mælamir sendir
mælastofú til prófunar og sættust
menn á niðurstöðu þaðan, enda
þótt hún væri ævinlega á einn veg.
Nú ég hitti Guðlaug Björg-
vinsson rafveitustjóra á Borgarf-
irði og við héldum til kirkju.
En þá stendur þannig á að
prestur er með fermimgarbömin í
kirkjunni að búa þau undir ferm-
inguna.
Þegar hann veit erindi okkar
segir hann okkur að halda okkar
stnki, hann sé búinn að messa yfir
bömunum þennan daginn. Ég fer
að koma verkfæmm upp á kirkju-
loftið þar sem rafmagnstaflan er,
en Laugi á orðastað við prest, sem
biður hann síðastra orða að læsa
nú kirkjunni þegar við fömm, lyk-
illinn standi í slaánni.
Laugi prílar upp á kirkjuloftið
á eftir mér og skömmu síðar niður
aftur og það var sem hann
grunaði.
Hann hafði séð prest ijála eitt-
hvað við dymar þegar hann fór.
Hann hafði þá snúið lyklinum og
við vomm læstir inni. Mér var
skemmt við þetta tU að byija með
og sagði Lauga að hann skyldi
einbeita sér að því að koma okkur
út en ég æUaði að halda áffam við
mitt verk í rafmagnstöflunni.
Laugi gramsar í verkfæratösk-
unni og fer niður með skrúfjám af
ýmsum stærðum og fleiri verk-
færi.
Eftir dágóða stund kemur
hann upp aftur og segist ekki geta
haggað hurðinni með nokkm
móti, sama hvemig hann reyni. En
hann sá að lykillinn var í læsin-
gunni að utanverðu eins og prest-
ur hafði sagt.
En það var ekki nóg, þegar
ekki var hægt að snúa honum. Ég
spurði hví hann bryti ekki rúðu í
hurðinni, en þar vom margar
smárúður. Laugi var seinn til
svars en sagðist svo ekki kunna
við að vera með neinar óspektir.
Þá datt mér í hug að hringja
kirkjuklukkunum. Laugi velti píp-
unni lengi milli handanna og segir
svo: „Heldurðu að það sé vog-
andi?“ Þetta hafði ég ekki hugsað
út í, enda víst hálfheiðinn miðað
við Lauga. Auðvitað gat maður
lent í neðra fyrir helgispjöll. Hvað
var nú til ráða?
Þetta fór ekki að verða gaman.
Var ekki hægt að komast út um
glugga? Nei það var öðm nær.
Það hafði verið skipt um
glugga árið áður og opnu fögin
vom ekki nema þverhandar breið.
Það gagnaði lítið að reka
hendina út um glugga og veifa.
Það sá ekki nokkur maður, þótt
nokkrir bilar ækju ffam hjá. Þá
fékk ég enn eina hugmyndina og
spurði Lauga hvort ekki yrði
messað á sjómannadaginn, en
þetta var á þriðjudag eða miðviku-
dag fyrir sjómannadag.
Enn velti Laugi pípunni fyrir
sér og nú til muna lengur en áður,
og segir síðan: „Það er varlegt að
treysta því.“ Nú var allur vindur
úr mér. Hvað var nú til ráða?
Ur gluggum kirkjunnar sá eftir
endilöngu þorpinu og við tókum
eftir því að stór jeppi bakkaði ffá
símstöðinni og sneri síðan inneftir
í átt til okkar. Við þekktum að þar
fór Hannes Óli Jóhannsson,
símstjóri og hreppstjóri. Laugi
sagði að hann myndi á leið heim
til sín í kaffi.
En hann ók greitt ffam hjá
götunni heim að húsi sínu og
sveigði heim að kirkjunni,
snaraðist út úr bílnum, gekk rak-
leiðis heim að kirkjunni og
opnaði.
Við vomm alveg rasandi.
Hvaðan kom manninum vimeskja
um hremmingar okkar?
Jú, hann átti dóttur, sem gekk
til spuminga og hún hafði komið
til hans á símstöðina og sagt hon-
um að prestur hefði ef til vill læst
okkur inni í kirkjunni. Áður hafði
hún sagt móður sinni slíkt hið
sama, en þar var ekki hlustað á
hana. Hvemig datt baminu í hug
að segja svona? Og allra síst um
prest!
En hreppstjóri brást hart við,
því hann að trúði öllu á prest, kom
snarlega og leysti okkur úr
prísundinni.
Þama tókust á hið geistlega og
veraldlega vald í Borgarfirði
eystra.
En okkur var borgið.
Siguijón Antonsson, starfs-
maður RARIK á Egilsstöðum
Ur ýmsum áttum
Margir hafa lagt fyrir sig þýðingar en
eins og allir vita reynir mjög á hæfileika
manna er þeir fara höndum um texta á
útlendum málum. Það er ekki ölium
gefið að þýða texta án þess að glata þeirri
mynd sem höfundurinn vildi gefa
lesendum.
Hér á eftir fylgja nokkrir gullmolar sem
ónefndur íslenskufræðingur mun hafa rekist
á í þýddri, ónefndri ástarsögu. Miðað við
eftirfarandi gullmola hlýtur bókin að vera
gersemi.
Þegar þau höfðu fylgt Tom og Honoríu
til dyra tók Max handleggina af öxlum
Celine og nuddaði hnakkann. (11)
Langir fótleggimir vom huldir flottum
reiðstígvélum til hálfs en að ofan var hann
í fallegri ullarpeysu. (119)
Kuldalegt augnaráð hans féll á hönd
hennar sem lá á handlegg hans og
ósjálfrátt dró hún höndina að sér.
Hann stökk frá glugganum og flatti sig
upp að veggnum við hurðina. (65)
Hurðarhandfangið snerist og hurðin
opnaðist. Tunglskinið skein inn um
hurðina. (65)
Hún þandi út augun af undmn... (139)
Ég er ekki lengur sextán ára, sagði hún
loks og leit á hann í gegnum hálflokuð
augun.
Hann ýtti sér mótviljugur frá henni. (14)
Celine hafði deplað tárin úr augunum
og kvatt tilhugsunina um bam en þær
hugsanir hafði hún lengi gengið með í
kollinum.
Hún hafði alltaf gengið með það í
bakhöfðinu að Tom væri kannski bara að
hitta hana til að geðjast föður sínum. (15)
Hann hélt augnaráði hennar föstu og
renndi vömm yfir mjaðmir hennar og
bijóst. (78)
Hún flatti lófann á bijóstkassa hans.
(79)
Hún var ávallt með brosið á reiðum
höndum. (4)
CDG1990