Aðventfréttir - 01.04.1995, Qupperneq 11

friðarins gefi yður friðinn.“
Fyrst friðurinn er gjöf, þá getum
við ekki annað en þegið hann með
þakkargjörð og fögnuði.
Peter P. Bilhorn var á ferð í lest
með vini sínum, þegar hún stansaði
snögglega hjá Wheaton, Illinois.
Þegar þeir. stigu úr lestinni sáu þeir
limlest lík gamallar konu liggja í
skurði hjá símastaur. Sjálfboðaliðar
báru líkið að nálægum kofa og skildu
eftir blóðpoll jrar sem hún hafði
legið. Vinur Peters lagði höndina á
öxl hans og sagði: „Vissirðu að það
var allt sem Jesús Kristur skildi eftir á
þessari jörð? Líkami hans steig upp
til himna, en blóð hans varð eftir til
að friðþægja fyrir syndir okkar.“
,Já, það er það sem veitir mér ljúf-
an frið,“ svaraði Peter, „bara að vita
fyrir víst að blóð hans friðþægir fyrir
syndir mínar.“ Vinirnir tveir sneru
aftur til lestarinnar, þar sem Peter
skrifaði textann að sálminum: „Sweet
Peace, the Gift of Gods Love.“ (Sæti
friður, kærleiksgjöf Guðs.)1101
Friðarstaðurinn
Frið er að finna í návist Jesú.
Þegar hann lifði ájörðinni öðluðust
jieir sem komust í snertingu við
hann fyllingu og vellíðan. Líf í rúst
vegna sjúkleika öðluðust nýtt heil-
brigði, brostin hjörtu voru grædd,
múgurinn þagnaði, illir andar voru
reknir út, víxlarar voru reknir út úr
musterinu og úfin vötn stilltust.
A kvöldi upprisusunnudagsins
birtist Jesús skyndilega meðal
lærisveinana og sagði: „Friður sé með
yður.“ Og í óteljandi skipti í aldanna
rás hefur hann komið til fylgjenda
sinna færandi frið inn í róstusamt líf
þeirra.
Jill Briscoe vaknaði morgun einn
áhyggjufullur vegna vandamála sem
biðu úrlausnar. Hún teygði sig eftir
Biblíunni sinni, Jrví hún vissi af
reynslu að í návist Guðs mundu
áhyggjurnar ekki verða langvinnar.
Guð vísaði henni á að lesa Mt 6.34:
„Hafið því ekki áhyggjur af morgun-
deginum." Hann talaði til hjarta hen-
nar. „Ahyggjur þínar tilheyra
morgundeginum, og þú tilheyrir
deginum í dag. Leggðu vandamál
jDÍn í mínar hendur.“
Eftir það fór hún að bregðast við
áhyggjum sínum eins og tveggja ára
barn. I hvert skipti sem „vandamál
morgundagsins" tóku að valda
óróleika í hjarta hennar, sagði hún
við þær: „Þið tilheyrið morgun-
deginum. Farið í biðröðina. Það er
ekki komið að ykkur. Guð afgreiðir
ykkur þegar tími er til.“ini
Jill hafði uppgötvað leynistað
friðarins, helgidóm sálarinnar,
kyrrláta stund í návist Guðs þar sem
vonsvikið, brostið hjarta verður heilt
að nýju.
Það var hvíldardagur, og maður-
inn minn og ég vorum við guðs-
þjónustu ásamt öðrum trúuðum á
Krím. Við höfðurn orðið eftir í
kirkjunni til að heilsa upp á meðlimi
safnaðar okkar áður en við færum
heim til prestsins til að njóta hvíldar-
dagsmáltíðar.
Eftir að hafa notið margra ljúf-
fengra rétta stóðum við upp frá
borðinu til að jafna okkur. Eg hafði
tekið eftir brunni fyrir framan húsið,
þangað sem fjölskyldan sótti vatn til
neyslu, í böð og til þvotta. Eg minnt-
ist hins holótta moldarvegar sem við
höfðum farið eftir heim að húsinu.
Nú sá ég elsta son hjónanna sitja
hljóðan út af fyrir sig. Hann var
heima í helgarleyfi frá heilsuhælinu.
Hann var með berkla.
Eg sat þögul og reyndi að gera
mér grein fyrir umhverfi mínu.
Stofan var lifandi af örlætis anda
þessarar fjölskyldu, en skuggar
óblíðrar lífsbaráttu þeirra leyndu sér
ekki, þar með taldar jyjáningarnar
vegna örkumlasjúkdóms gáfaðs ungs
sonar. Nei, lífið var enginn „dans á
rósum,“ hvernig sem á allt var litið.
A hvorurn enda hins krásum
hlaðna borðs bærðust rósalitaðar
slæður fyrir andvaranum. „Hvaða
ilmur er þetta sem ég finn?“ spurði
ég-
„Lavendill," svaraði húsráðandi.
„Hann er indæll," svaraði ég um
hæl.
Samstundis var dóttir prestsins
staðin á fætur og komin út um
bakdyrnar. Andartaki síðar kom hún
aftur inn með fangið fullt af jieim
ilmsætasta lavendil sem ég hef
nokkurntíma fundið. Hvað eftir
annað færði ég blómin að andlitinu
til að draga að mér angan náttúrunn-
ar, meðan prestskonan sat andspænis
mér og ljómaði í framan. Það gladdi
hana sýnilega að þau höfðu ræktað
eitthvað sem hreif mig svo sterklega.
,Já,“ sagði hún og brosti innilega,
„við erum svo lánsöm að eiga heima í
lavendilbreiðu.“
Hversu djúpt orð hennar hrærðu
hjarta mitt. Ég mundi minnast hins
einlæga bross hennar löngu eftir að
ég hefði yfirgefið hlýju heimilis
hennar. Ég hét því að í framtíðinni,
jafnvel þegar kringumstæðurnar
væru ekki jafn fullkomnar, mundi
einnig ég kjósa að eiga heima í
lavendilbreiðu í friði við Drottin
minn.
Spurningar
til umræðu:
1. Hvaða breytingar jjurfum við að
gera á lífsmáta okkar ef við viljum
kynnast þýðingu friðarins?
2. Rifjaðu upp dæmi um fólk sem
höfundurinn getur um að fundið
hafi frið þrátt fyrir erfiðleika og
vonbrigði. Hvaða dæmi finnst þér
mest uppörvandi fyrir þitt eigið
líf?
3. Hvaða von gefur fagnaðarerindið
þeim sem nú eiga við vandamál að
stríða? Ætti kristnum mönnum að
vera auðveldara að ráða fram úr
þeim en öðrum?
[1] Baker's Dictionary of Theology (Grand
Rapids: Baker Book House, 1960), bls
399
[2] Theological Dictionary of the New
Testament (Grand Rapids: William B.
Eerdmans, 1964) bls 412.
[3] Sama rit bls 405.
[4] A Dictionary of the Bible (Peabody,
Mass.: Henrickson Publishers, 1988) 3.
bd., bls 733.
[5] Gordon McDonald: Ordering Your
Private World, (Nashville, Thomas
Neson Publishers, 1985).
[6] Ellen G. White: Steps in Christ, bls 100.
[7] Sama rit.
[8] William Backus: „How to (Almost) Stop
Worrying,“ Virtue, maí/júní 1992, bls
59.
[9] Mary Lou Carney: Spiritual Harvest
(Nashville: Abingdon Press, 1987) bls
47-50. (Sjá sálm nr. 299 í S.L.)
[10] Kenneth W. Osbeck: 101 More Hymn
Stories Grand Rapids: Kegel Publishers,
1985), bls 262.
[11] Jill Briscoe: „When Tomorrow's
Troubles Throw Tantrums" Virtue,
maí/júní 1992, bls 72.
Rose Otis er deildarsljóri
Kvennastarfsins hjá
Aðalsamtökum sjöunda
dags aðvenlista í Silver
Spring, Maryland.
AðventFréttir
11