Heimilisritið - 01.06.1950, Blaðsíða 13

izt að' standast freistinguna. Hún
lifði eftir einfaldri trúarjátningu
í kynferðilegum efnum: að lata
reynsluna bíða hjónabaridsins.
Oróleg og æst eftir kvöldið, hug-
leiddi hún það, hvort hún liefði
haft rétt fyrir sér, og komst ekki
að niðurstöðu.
„Það er svo auðvelt að segja:
Eg læt reynsluna bíða hjóna-
bandsins. Það' er erfiðara að
bíða“, tautaði hún. „Ég vildi að
ég vissi, hvort liann kemur aftur
til baka. Ég vildi að ég vissi,
hvort hann hafði á réttu að
standa, þegar hann sagði, að ég
væri tilgerðarleg og 'sérvitur í
siðferðilegum efnum. O, drottinn
minn dýri, skyldi allar konur
þurfa að svara svipuðum spurn-
ingum og horfast í augu við
samskonar vandamál á þessum
sviðum sem ég? . . .“
Það var aðeins Catherine, sem
svaf vært. Hún var 35 ára, eins
og Peg, og eins og Ellen var hún
ósnortin. En hún var ólíkt kom-
in og Ellen að því leyti, að henni
hafði tekizt að ávinna sér þekk-
ingu og heimspeki, sem samsvar-
aði þörfum hennar. Catherine
var ógift vegna þess að hún hafði
heldur kosið að geta séð um
skartgripaverzlunina sína lieldur
en giftast.
Kynning hennar við stúlkur,
sem höfðu lifað kynlífi utan
hjónabands, hafði komið henni í
skilning um, að slíkt líf færði
ekki neina varanlega hamingju.
Hún var viss um, að engin kona
var til þess sköpuð að lifa hálfu
lífi ógiftrar konu, sem þó lifir
með mönnum, og heldur ekki að
lenda í því að eiga börn utan
hjónabands. En hún var heldur
ekki þeirrar skoðunar, að' gam-
aldags afneitun kynlífsins væri
réttlát.
„Það, sem lcona gerir í þessum
efnum, er algerlega á hennar eig-
in ábyrgð“, sagði hún.
Samt sem áður lét hún tilvilj-
un eina ráða því, hvaða menn
hún hafði fyrir félaga. En þeir
komust aldrei lengra en hún
vildi. Sumir sögðu henni sem
þeim fannst, að hún væri of
„kaldlynd“. Hún samþykkti það
ofur eðlilega, því henni var Ijóst,
að fyrsta sporið, til þess að
veikja afstöðu hennar og stöð-
uglvndi, var það að fara að tala
við karlmenn um kynferðismál.
Hún hafði hugsað sér, að ef
einhvern góðan veðurdag skyldi
svo vilja til, að' hún fyrirhitti
mann, sem vekti meiri áhuga hjá
henni heldur en verzlunin,
myndi hún gjarnan vilja giftast
honum. Þangað til leyfði hún sér
ekki náin mök við karlmenn.
KONURNAR, sem talað er
um hér að framan, eru aðeins
HEIMILISRITIÐ
II