Heimilisritið - 01.06.1950, Blaðsíða 63

„Frisco Belle“, sagði Joan lágri röddu.
„En konan á að vera hjá manni sín-
um, og hcimili mitt er hér“, svaraði
Hilaty. „Það getur ekki verið um að
ræða að flytja þig héðan aftur. Ef þú
elskaðir mig myndirðu ekki geta hugs-
að þér að yfirgefa mig. En þar sem þú
ert nú fús til að giftast mér, Joan, skal
ég fá töframann til að framkvæma
vígsluna í dag. Við höfum hvorki prest
né kirkju hér, en ég get fullvissað þig
um, að í augum hinna innfæddu er
giftingarathöfn'framkvæmd af innfædd-
um töframönnum alveg eins hátíðleg
og bindandi og brúðkaup í sjálfri
St. Margaretskirkjunni í London
eða -----“
„Nei, nei, nei!“ tók Joan fram í fyr-
ir honum og stökk upp af stólnum.
„Ég vil ekki láta töframann gifta mig.
Það er hræðileg hugmynd, ég hef aldrei
heyrt neitt jafn viðbjóðslegt!"
„Það var leiðinlegt, því að þá er ég
hræddur um að við verðum án þeirrar
athafnar, þangað til við snúum aftur
til menningarinnar. Það verða vonbrigði
fyrir þá innfæddu. Að vísu álíta þeir
að þú sért konan mín, „gifta kona“,
cn þeir ætlast ákveðið til þess að við
komum til veizlu þeirra og skipum þar
heiðursætið. Jæja, en þó að þú viljir
ekki brúðkaupsveizlu, þá megum við
samt ekki neita að taka þátt í veizlu-
höldum þeirra. Það myndi vera óhyggi-
lcgt. Maður verður að vera sanngjarn
við þá, að vissu marki. Ég ætla að
segja höfðingjanum að undirbúa há-
tíðahöld í kvöld og þá munu þeir strax
fara að slátra grísum og fuglum“.
„Hilary — ég get ekki, ég get ekki
verið hérna hjá þér. Ég vil það ekki!“
hrópaði Joan, stappaði niður fótun-
um og horfði á hann leiftrandi augum.
„Ég hata þig fyrir að hafa blekkt mig
á þennan hátt. Mér finnst að þú haf-
ir nú auðmýkt mig nóg. Ég læt ekki
bjóða mér meira. Mér kom ekki til
hugar að þú gætir verið svona mikill
óþokki. Ég vil hvorki taka þátt í neinni
brúðkaupsathöfn né sætta mig við að
þú komir þeim innfæddu til að halda
að ég sé brúður þín. Ég vil ekki vera
hér, ég vil fara í burtu!“
Framhald í næsta hefd.

HVER ER ÞAÐ?
Sumir menn geta látið reiðina hlaupa með sig í gönur og orðið sér
til athlægis, eins og eftirfarandi saga sannar.
Hróðmundur Jónsson kaupmaður skrifaði svohljóðandi innheimtubréf
til Guðmundar Guðmundssonar nokkurs, sem hafði marglofað að greiða
skuld sína, en alltaf svikið það:
„Kæri Guðmundur.
Hver var það, sem lofaði að borga fyrir áramót síðustu? Þér! Hver
var það, sem lofaði líka að greiða skuldina að fullu fyrir i. marz? Þér!
Hver er það, sem sífellt svíkur loforð og er óorðheldinn svikahrappur?
Yðar
Hróðmundur Jónsson.“
HEIMILISRITIÐ
61