Heimilisritið - 01.06.1950, Blaðsíða 28

já, og guðrækni líka. Hann hafði
látið það viðgangast, að hugs-
anir hans væru á reiki, með'an
hann.var að leysa af hendi hin
helgustu störf. Hann leit til
himins og bað um handleiðslu og
náð. Síðan leit hann til jarð-
ar og varð litið á stígvélin sín.
Það st’irndi á þau í tunglsljós-
inu með silfurgljáa. Augu prests-
ins lukust upp.
„Þið hafið leitt mig í freistni“,
sagði hann við stígvélin.
Hann settist á vegarbrúnina
og tók að reima frá sér stígvélin
og fara úr þeim. Síðan stóð hann
upp með þau í hendinni, og enn
hló honum hugur í brjósti við að
sjá, hvað þau voru ljómandi
falleg. Honum var sem hann sæi
sjálfan sig í nýrri hempu og með
fínan pípuhatt tifa penpíulega
í votu grasinu og á íorugum
vegunum í blessaðri sveitinni
sinni eða stikla í fjörunni niður
að fiskibátunum eins og köttur,
sem er hræddur við að blotna í
lappirnar. Það fór hrollur um
hann, og hann fleygði skónnm
langt frá sér. Það heyrðist
skvamp, þegar þeir skullu niður
í vatnið í Cartierstjörn, og prest-
urinn gekk heim á sokkaleistun-
um.
Auðvitað gat Úrsúla gamla
ekki fallizt á hans sjónarmið.
Hún taldi víst, að hann væri
bara þreyttur, eftir að hafa lagt
26
of mikið á sig í ferðinni til
Moncontour og hefði ekki verið
með réttu ráði í dag. En það var
svo sem ekki þar fyrir: Þetta
var engin afsökun fyrir því að
henda ágætum stígvélum. Af
hverju steig hann ekki á þeim
ofan í forarpoll, úr því að gljá-
inn á þe’im varð honum til
ásteytingar?
„Hvað ætlarðu nú að hafa á
fæturna?“ spurði hún, því að nú
var liennar sparsömu sál nóg
boðið. „Þú átt engin önnur stíg-
vél og peningunum, sem áttu að
vera fyrir nýjum skóm, ertu bú-
inn að evða í sjöunda krakka
Lejeune-hjónanna, sem kom í
heiminn, án þess að til væri
nokkur spjör á kroppinn á hon-
um“.
„Ég verð á sandölunum mín-
um, þangað til Bourreaux er
búinn að smíða mér ný stígvél
vel olíuborin og gljáalaus“, svar-
aði húsbóndi hennar.
„A sandölum! Elcki nema það
þó, eins og vegirnir hérna eru.
Þú verður ekki lengi að ganga
þig upp að hnjám“, mælti
gamla konan.
„Það verður mín yfirbót“,
sagði klerkur.
Svona vildi það til, að bless-
aður presturinn í Issy-en-Vilaine
missti stígvélin sín en fékk með
því borgið sálu sinni.
ENDIR
HEIMILISRITIÐ