Morgunblaðið - 13.03.2014, Síða 36

36 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 13. MARS 2014
Gisting
GISTING AKUREYRI
orlofshus.is
Leó, sími: 897 5300.
Sumarhús
Sumarhús - Gestahús
- Breytingar
Framleiðum stórglæsileg sumarhús
í ýmsum stærðum.
Tökum að okkur stækkun og
breytingar á eldri húsum.
Smíðum gestahús – margar
útfærslur.
Sjáum um almennt viðhald á
sumarhúsum og sólpöllum.
Setjum niður heita potta og
smíðum palla og skjólveggi.
Áratugareynsla -
Endilega kynnið ykkur málið.
Trésmiðja Heimis, Þorlákshöfn,
sími 892 3742 og 483 3693,
www.tresmidjan.is
Ýmislegt
Teg. 06023-501 Mjúkir og þægilegir
dömuskór úr leðri, fóðraðir. Stærðir:
37-40. Verð: 17.900.
Teg. 0327-503 Flottir dömuskór úr
leðri, fóðraðir. Stærðir: 37-40.
Verð: 18.885.
Teg. 01327-301 Flottir dömuskór úr
leðri, fóðraðir. Stærðir: 37-40.
Verð: 16.985.
Teg. 7528 Mjúkir og þægilegir
dömuskór úr leðri, fóðraðir. Stærðir:
37 - 40. Verð: 18.885.
Teg. 041-22 Flottir dömuskór úr leðri,
fóðraðir. Stærðir: 37-40.
Verð: 21.475.
Komdu og líttu á úrvalið
hjá okkur!
Sími 551 2070.
Opið mán.– fös. 10–18,
laugardaga 10–14.
Góð þjónusta – fagleg ráðgjöf.
www.mistyskor.is
Erum einnig á Facebook.
mbl.is
alltaf - allstaðar
✝ Þuríður Fann-ey Árnadóttir
frá Hofi við
Varmahlíð fæddist
24. júní 1952. Hún
lést á Akureyri 4.
mars 2014.
Þuríður, sem
var ævinlega köll-
uð Hulla, var dótt-
ir hjónanna Jór-
unnar Birnu
Sigurbjörnsdóttur,
f. 3. júlí 1925 á Bakka í Viðvík-
ursveit, d. 30. maí 1979, og
Árna Kristjánssonar, f. 5. ágúst
1924 á Stapa í Lýtings-
staðahreppi, d. 10. janúar 1995.
Þuríður Fanney var gift
Valdemar Valdemarssyni, f.
1952 á Akureyri. Þau skildu.
arssyni, þau eiga tvö börn;
Kristján, f. 1950, kvæntur
Önnu Jónasdóttur, þau eiga tvo
syni; Heiðbjört Erla, f. 1954,
ógift en á þrjú börn; Sig-
urbjörn, f. 1957, kvæntur Guð-
rúnu Ottósdóttur, þau eiga tvo
syni, þá á Sigurbjörn tvo syni
frá fyrra hjónabandi; Álfheiður
Halla, f. 1959, var gift Ásgeiri
Sigurði Jónassyni, d. 8. mars
1992, þau eiga tvö börn; Svala
Dröfn, f. 1967, gift Trausta Þór
Sigurðssyni, þau eiga þrjú
börn.
Þuríður Fanney var mestan
hluta ævinnar búsett á Ak-
ureyri en þangað fluttu for-
eldrar hennar vestan úr Skaga-
firði þegar hún var enn á
barnsaldri. Þuríður starfaði
lengst af hjá Sparisjóðunum á
Akureyri og nú síðast hjá
Sparisjóði Norðlendinga.
Útför Þuríðar Fanneyjar fer
fram frá Akureyrarkirkju í
dag, 13. mars 2014, og hefst kl.
13.30.
Sonur þeirra er
Valdemar Valde-
marsson, f. 19.
febrúar 1969, bú-
settur á Akureyri,
kvæntur Önnu
Margréti Tryggva-
dóttur, og eiga þau
þrjú börn, Hauk
Inga, f. 1997,
Helgu Kristínu, f.
2000, og Matthildi
Unu, f. 2004. Sam-
býlismaður Þuríðar Fanneyjar
er Ingi Þór Jóhannsson. Systk-
ini Þuríðar eru Björk, f. 1945,
gift Sigurði Vatnsdal, þau eiga
tvö börn; Ingibjörg, f. 1946,
gift Freysteini Bjarnasyni, þau
eiga fjóra syni; Jóna Svanhild-
ur, f. 1948, gift Kristjáni Gunn-
Hulla okkar er látin. Þrátt
fyrir að vera aðeins 61 árs kom
lát Hullu engum á óvart því hún
var búin að vera veik svo lengi.
Það var fyrir tæplega fjórum ár-
um sem það var ljóst að hún
væri með ólæknandi sjúkdóm
sem smám saman ágerðist allt
til loka. Það var flestum óskilj-
anlegt hversu æðrulaus hún var
þrátt fyrir að vita allan tímann
að hverju stefndi og lífsgleðin
ætíð sú sama þótt hún á köflum
væri mjög veik. Og hún hélt upp
á 60 ára afmælið sitt með stórri
veislu í Menningarhúsinu Hofi í
júnímánuði 2012 eins og ekkert
hefði ískorist. Hulla var fimmta í
röðinni af níu börnum sóma-
hjónanna Árna Kristjánssonar
og Jórunnar Sigurbjörnsdóttur
sem bjuggu lengi á Hofi við
Varmahlíð, í litlu húsi sem var
varla meira en 35 fermetrar
þannig að börnin vöndust því frá
unga aldri að taka tillit hvert til
annars og að ekkert er sjálfgefið
í þessu lífi. Hulla og systkini
hennar voru oft á fullorðinsárum
að rifja upp sögur af bernsku-
brekum sínum heima á Hofi og
hlátrasköllin heyrðust langar
leiðir og var öllum ljóst sem sáu
gleðina í augum þeirra á slíkum
stundum að þeim hafði liðið vel í
æsku þrátt fyrir þrengsli og
kröpp kjör.
Oft gat verið nokkuð erfitt að
vera með þeim systrum á
mannamótum eða í hóp
ókunnugs fólks, sérstaklega ef
Hulla var með því hún sá e.t.v.
eitthvað sem henni þótti fyndið
og allur hópurinn smitaðist á
augabragði og þær áttu til að
flissa eða engjast um af hlátri út
af engu og fólk varð eðlilega
spéhrætt. Já, fyrir veikindin var
Hulla afar létt í geði og vafa-
laust hjálpaði það henni mikið
áður en veikindin fóru að taka
sinn toll. Undir lokin hafði hún
varla mátt til að gera að gamni
sínu en kjarkinn hafði hún allt
til loka en talaði lítið um veik-
indi sín og æðruleysi hennar var
aðdáunarvert. Það þarf ótrúlegt
jafnaðargeð og jarðbindingu til
að gefast ekki upp við slíkar að-
stæður. Það er ekki hægt annað
þegar við kveðjum Hullu en að
minnast á ótrúlega þolinmæði og
manngæsku sambýlismanns
hennar, Inga Þórs Jóhannsson-
ar, sem studdi hana í veikindum
hennar og vakti yfir henni þegar
á þurfti að halda og við hin í
fjölskyldunni þökkum honum
innilega fyrir þann stórkostlega
stuðning sem hann var Hullu og
sýndi hvern afburðamann hann
hefur að geyma, við vitum að að
það var engan veginn auðvelt.
Eins viljum við þakka af alhug
stórkostlegar fórnir bestu vin-
kvenna Hullu sem sátu á vökt-
um yfir henni síðustu tvö árin til
að létta undir með Inga Þór og
fjölskyldunni. Og Hulla mín,
þessi orð frá Jónu systur þinni.
Þú varst ótrúleg systir, æðru-
leysi þitt og styrkur í veikindum
þínum hafa orðið mér holl og
þörf fyrirmynd sem ég gleymi
aldrei, þú varst sterkari en
nokkurn óraði fyrir. Við áttum
ótrúlega góðar stundir saman
bæði heima á Hofi og eins eftir
að við fluttum hingað til Ak-
ureyrar. Takk fyrir að vera mér
svo góð systir.
Ingi Þór minn, Valdemar og
fjölskylda, hugur okkar er hjá
ykkur, megi tíminn lækna sárin.
Við biðjum góðan Guð að
blessa Hullu okkar, minning
hennar mun aldrei gleymast.
Jóna Árnadóttir og
Kristján Gunnarsson.
Hulla systir mín er dáin eftir
löng og erfið veikindi. Hún sýndi
ótrúlegan dugnað og sálarró
þrátt fyrir þann þunga dóm sem
hún fékk fyrir mörgum árum, að
nú væri stutt eftir því læknavís-
indin réðu ekki enn við þann
sjaldgæfa sjúkdóm sem hún
væri haldin. Nú er baráttunni
lokið og hún horfin á æðra til-
verustig.
Hulla var fædd og uppalin í
Skagafirði. Hún var fimmta í
röð níu systkina. Þegar hún var
átta ára fluttist fjölskyldan til
Akureyrar og settist að á Odd-
eyrinni. Það var oft líf og fjör í
litla húsinu við Gránufélagsgötu
þótt þröngt væri búið. Vegna
þessara þrengsla fluttum við
eldri börnin að heiman jafn-
skjótt og við höfðum fundið okk-
ur lífsförunauta og það sama var
upp á teningnum þegar hún
flutti að heiman og hóf sambúð
með æskuástinni sinni, honum
Valdemar. Því háttaði þannig til
að þau fluttu til mín og minnar
fjölskyldu fysta kastið. Þá hófst
það nána og innilega samband
okkar systra sem aldrei hefur
borið skugga á. Það sem gerði
sambandið enn nánara var þeg-
ar við mættumst óþarflega oft á
snyrtingunni á morgnana bogr-
andi yfir salernisskálinni og ljóst
varð að báðar vorum við ófrísk-
ar og eignuðumst syni okkar,
Bjarna og Valdemar yngri, í
fyllingu tímans með þriggja
vikna millibili og þeir strákarnir
urðu eins og samloka fram á
unglingsár. Vík varð milli vina
þegar við fluttum frá Akureyri
en alltaf biðu okkar uppbúin
rúm og opinn faðmur þegar við
komum í bæinn. Seinna ferð-
uðumst við töluvert saman, t.d.
þriggja vikna ævintýraferð um
England, þar var siglt í viku um
Thames, dvalið í sumarhúsi á
suðurströndinni, ekið um Wales
og endað með að sigla heim með
nótaskipinu Berki, stórkostleg
ferð. Þau hjón, Valdemar og
Hulla, stóðu í ýmiskonar at-
vinnurekstri, ráku Ferðanesti,
verslun og fleira af miklum
dugnaði og hafa kannski ekki
hugað nægjanlega að sambandi
sínu og slitu samvistir. Þau slit
gengu nærri minni kæru systur.
Öll sár gróa um síðir, Hulla
kynntist Inga Þór Jóhannssyni
sem síðar varð sambýlismaður
hennar og reyndist henni afar
vel þegar veikindi hennar ágerð-
ust og annaðist hana allt til loka.
Við áttum okkar góðu stundir
t.d. þegar þau voru að staðfesta
sambúð sína og ljúka innrétt-
ingu á sinni glæsilegu íbúð var
ákveðið að fara í skemmtisigl-
ingu á Eyjahafi og siglt á glæsi-
fleyi milli grísku eyjanna og
dvalið í Feneyjum, mikil upp-
lifun sem ekki gleymist. Hulla
naut mikillar og einlægrar ástar
og umhyggju systra sinna,
þeirra sem á Akureyri búa, auk
vinkvenna sinna allra sem hafa
annast hana af einstakri alúð og
nærgætni allt til enda.
Við sendum Inga Þór, Valde-
mar, einkasyni hennar, og fjöl-
skyldu hans okkar innilegustu
samúðarkveðjur og sömuleiðis
öllum ættingjum og vinum.
Guð veri með ykkur öllum.
Ingibjörg (Bogga),
Freysteinn og
fjölskylda.
Þá er hún elsku Hulla systir
mín farin eftir erfið veikindi sem
hún barðist við lengi. Hulla mín,
það er margs að minnast en mig
langar til að þakka þér fyrir árin
sem við fengum að njóta saman
og kveð þig með þessum orðum.
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Elsku Ingi Þór, Valdemar og
fjölskylda, ég sendi ykkur mínar
innilegustu samúðarkveðjur.
Þín systir,
Björk.
Ég kynntist Hullu þegar hún
fluttist til Akureyrar ásamt for-
eldrum sínum og systkinum þá
um 10 ára gömul. Ég var þá
giftur Björk elstu systur Hullu.
Hulla var fimmta í aldursröð níu
systkina. Hulla var alltaf frekar
hress krakki og dugleg að
bjarga sér. Þegar Hulla og þá-
verandi maður hennar Valdemar
hófu búskap bjuggu þau í kjall-
araíbúð hjá okkur Björk í Höfð-
ahlíðinni í Glerárhverfi. Þar
bjuggu þau ásamt einkasyninum
Valdemar á meðan þau komu
sér upp eigin húsnæði.
Það var svo aftur haustið
2011 að ég þurfti að fara í end-
urhæfingu í Kristnes, þá hittist
þannig á að við Hulla vorum þar
á sama tíma. Hulla glímdi við
erfiðan sjúkdóm sem hún náði
því miður ekki að yfirvinna. Það
var á þessum tíma sem ég
kynntist Hullu hvað best, við
vorum þarna samferða í fimm
vikur, hittumst á hverju kvöldi,
Björk systir hennar kom og við
spjölluðum saman og horfðum á
sjónvarp. Hulla var alltaf hin
hressasta, fólk sem kom að
heimsækja hana hafði á orði að
það væri ekkert erfitt að koma,
hún væri alltaf svo glaðvær.
Mér fannst alltaf að hún hefði
meiri áhuga á hvernig mér
gengi að ná mér, hún leiðbeindi
mér og kenndi á allt sem þurfti.
Á þessum tíma átti Hulla mjög
erfitt með að hreyfa sig, en hún
geystist um allt á rafskutlunni
sinni.
Hulla mín, ég ætla ekki að
hafa þetta lengra. Ég vil þakka
þér vináttuna og ég veit að þér
líður vel í nýjum heimkynnum.
Sambýlismanni hennar, Inga
Þór, Valdemar syni hennar og
fjölskyldu hans sendi ég mínar
innilegustu samúðarkveðjur.
Sigurður Vatnsdal.
Hvernig tekur maður líf góðr-
ar vinkonu og lýsir því í 600 orð-
um? Vináttuna, kærleikann,
traustið, tryggðina, sorgina,
missinn, einlægnina, virðinguna,
gleðina og hamingjuna, því allt
þetta og mikið meira var hluti af
lífi Hullu og því sem hún leyfði
mér að upplifa með sér.
Við Hulla kynntumst þegar
við gengum til prestsins fyrir
ferminguna og ekki leið á löngu
áður en við vorum farnar að
klæðast eins, gera eins og vera
eins. Vegir lífs okkar fóru þó
fljótt í ólíkar áttir en vináttan
sem við mynduðum á þessum
árum var sem meitluð í stein –
órjúfanleg og óbrjótanleg, svolít-
ið eins og Hulla var – þangað til
sjúkdómurinn varð henni yfir-
sterkari. Fyrir nokkrum árum
sendi Hulla mér afmæliskort
sem var mynd af okkur tveimur
á fermingarbarnamótinu. Þar
erum við klæddar eins, í hvítum
ermalausum bol og stífpressuð-
um ljósum buxum og litum út
eins og við værum að fara í síð-
degisboð á Bessastöðum en ekki
í tjaldútilegu við Freyjulund.
Við kunnum okkur jú, vinkon-
urnar. Á þessa mynd hafði hún
látið prenta: „Vinur minn. Þú
væntir aldrei of mikils af mér.
Þú fagnar þegar mér gengur
vel, en álasar mér ekki fyrir að
mistakast. Þú veitir mér alla þá
hjálp sem þú megnar – en meira
skiptir þó að þú ert alltaf til
staðar.“ Því miður var ég alls
ekki alltaf til staðar fyrir Hullu,
nema kannski rétt á hinum end-
anum á símalínunni, en sem bet-
ur fer átti Hulla góða að, maka,
son, stóra fjölskyldu og fjölda
góðra vinkvenna sem öll sem
voru henni sannir vinir. Eftir að
veikindi Hullu fóru að ágerast
mynduðu þau saman aðdáunar-
vert teymi sem gætti þess að
Hulla var aldrei ein heldur alltaf
umkringd þeim sem henni þótti
vænst um og sáu ekki aðeins um
að stytta henni stundir heldur
einnig að þvo og strauja og hafa
allt fínt því þannig vildi Hulla
hafa það. Og þetta gerðu þau
ekki aðeins vegna þess að þau
sjálf voru góðir einstaklingar
heldur miklu fremur vegna þess
hver Hulla var. Hulla var ynd-
isleg kona – yndisleg vinkona,
traust og trú sínum og hefði
gert það sama fyrir þau öll.
Hulla var sterk kona og lét
sjaldnast bugast. Tók mótlæti
sem einhverju sem þyrfti að yf-
irstíga. En hún var líka rík kona
í lífsins skilningi, hamingjusam-
lega gift Valda í 30 ár, eignaðist
Valda yngri, sem síðar gaf henni
tengdadóttur og þrjú yndisleg
barnabörn, skildi, en eignaðist
annan mann, Inga Þór, sem
studdi hana á allan hátt þangað
til yfir lauk. Vinkonur átti hún
margar og er ég ein þeirra sem
nutu þeirra forréttinda. En fyrst
og fremst var Hulla lífsglöð og
skemmtileg, trygg og traust vin-
kona sem gaman var að spjalla
við og gott að eiga að.
Nú þegar dauðinn hefur
bankað á dyr finn ég fyrir djúpri
sorg og sárum söknuð. Veit að
Hulla hefði aldrei viljað verða
völd að slíkum trega en í þetta
sinn fékk hún því ekki ráðið.
Blessuð sé minning hennar.
Inga Þór, Valda, Önnu Mar-
gréti, Hauki Inga, Helgu Krist-
ínu og Matthildi, systkinunum
Björk, Boggu, Jónu, Kidda,
Heibbu, Bjössa, Höllu, Svölu og
fjölskyldum þeirra, auk allra
vinkvennanna votta ég mína
dýpstu samúð.
Jóhanna Kristín Tómas-
dóttir (Hanna Stína).
Nú er komið að kveðjustund,
þegar við kveðjum þig elsku
Hulla okkar.
Leiðir okkar lágu saman fyrir
mörgum árum en árið 1971
stofnuðum við saumaklúbb,
klúbb 71. Við vinkonurnar gerð-
um margt skemmtilegt, líka fal-
legt og nytsamlegt, og fannst
köllunum okkar gaman að fá
klúbbsystur í heimsókn. Mikið
var lagt í mat og kaffi og fengu
þeir þá gott að borða, en áttu
kannski erfitt með svefn þar
sem mikið var hlegið og spjallað.
Við vinkonurnar stóðum alltaf
saman og hjálpuðumst að þegar
einhver flutti eða þurfti styrk og
hjálp, það hefur alltaf gefið svo
mikið að vera svona nánar. Þeg-
ar heilsu þinni fór að hraka
reyndum við að aðstoða með
nærveru okkar til þess að þú
gætir verið eins lengi heima og
unnt var. Finnst okkur Ingi Þór
hafa reynst þér einstaklega vel
og staðið sig eins og hetja í veik-
indum þínum. Elsku vinkona,
hetjudáð þín og seigla hefur gef-
ið okkur vinkonunum styrk og
þroska. Við kveðjum þig með
söknuði og trega, en stórt skarð
er höggvið í vinahópinn. Guð
blessi þig elsku Hulla okkar.
Elsku Ingi Þór og fjölskyldan
öll, sendum okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Ásta, Auður, Þórdís
(Dísa), Freyja, Harpa,
Gígja og makar.
Þuríður Fanney
Árnadóttir
HINSTA KVEÐJA
Þú ert myndin sem lifir
lifir áfram þótt þú sért horfin
Hrífur allt hið góða með þér
Þú ert myndin sem lifir.
Þú varst gleðin sem ekki
gleymist
Þú varst hof hamingjunnar
Þú varst vonin sem lifir
Þú varst myndin fagra.
Við kveðjum með söknuði
blöndnum trega sárum
Við kveðjum þig í huga okkar
með myndinni þar sem þú brosir.
Rúnar Ingi og
Guðrún Helga (Dúnna).
Morgunblaðið birtir minn-
ingargreinar endurgjalds-
laust alla útgáfudaga.
Skil | Þeir sem vilja senda
Morgunblaðinu greinar eru vin-
samlega beðnir að nota inn-
sendikerfi blaðsins. Neðst á for-
síðu mbl.is má finna
upplýsingar um innsending-
armáta og skilafrest. Einnig má
smella á Morgunblaðslógóið efst
í hægra horninu og velja viðeig-
andi lið.
Skilafrestur | Sé óskað eftir
birtingu á útfarardegi þarf
greinin að hafa borist á hádegi
tveimur virkum dögum fyrr (á
föstudegi ef útför er á mánu-
degi eða þriðjudegi).
Minningargreinar