Listin að lifa - 01.12.2004, Síða 8

Orkuríkur gleöigjafi
Snæfellsjökull er sagður sjöunda mesta
orkustöð heims. Forvitnilegt að sækja heim
fólk sem býr við rætur slíks orkugjafa.
Formaður félagsins í Snæfellsbæ, Guðrún Tryggvadóttir, er gott dæmi um orkuríka
konu sem hefur alltaf búið í nábýli við Jökulinn. Guðrún er fædd á Arnarstapa, en
hefur búið í Ólafsvík frá tíu ára aldri. Hún er ffumkvöðull að stofnun félagsins.
Starfsvið hennar nær út á sjó og upp á Jökul - er útgerðarmaður með bát og rekur
ferðaþjónustuna Snjófell sem er fjölskyldufyrirtæki. Guðrún vinnur iðulega ffá kl. 7
á morgnana til miðnættis. „Já, ótrúleg orka sem maður hefúr, kannski kemur hún ffá
Jöklinum. Orka er svo afstæð, hana fær enginn nema sá sem reynir á sig og byggir
hana upp.“
r
Eg sit í eldhúsinu hjá Guðrúnu yfir
kaffi og meðlæti, gleymi mér í spjalli.
Guðrún er ung, aðeins 64 ára í for-
ystu. „Margir félagsmenn eru jafngamlir
mér, en þeim sem eru komnir um áttrætt
finnst ég bara stelpa," Guðrún skellihlær.
„Þetta er seinna árið mitt sem formaður.
Við viljum ekki að fólk sitji lengur en tvö
ár, viljum nýjar hugmyndir og fleiri inn í
starfið, annars leggst þetta alltof mikið á
sama fólkið.“
Við gerum okkur oft glaðan dag í vetrarlok. í vor sprellaði ég aðeins með vínflösku. Sagði eitthvað
sem svo, ég er ekkert að gefa ykkur vín og hellti úr bokkunni ofan í laugina. Einhverjir urðu sárir
við mig, héldu að vín hefði verið í flöskunni!
Guðrún er búin að vinna með eldra þurfum að fá betri aðstöðu og þægilegar
fólki um árabil, vann í félagsstarfinu íbúðir fyrir aldraða.
áður en Félag eldri borgara sá dagsins
ljós. Föndrið var kveikjan, Guðrún er
frumkvöðull að stofnun félagsins. „Nú
er félagsstarfið er á vegum bæjarins og
félagsins, ágætis samkrull. Bæjaryfirvöld
eru mjög hlynnt félaginu og styrkja það
árlega. Ymis verkefni knýja á, eins og
stækkun dvalarheimilisins Jaðars sem er
orðið alltof lítið. Upphaflega áttu að vera
þar íbúðir fyrir eldra fólk, en húsinu var
breytt til að koma veikara fólki inn. Við
Fjárhagsstaða félagsins er ágæt.
Jólabasarinn og Fyrsta-maí-kaffið fyrir
verkalýðsfélagið gefa okkur góðar tekjur.
Karlarnir eru ekkert síðri en konurnar
að vinna í þessu. Félagslífið er fjörugt
hjá okkur. Samsöngurinn okkar stefnir í
kór. Og í vetur lærðum við línudans og
dönsuðum á Færeysku dögunum.“
„Er nokkur heima?” er nú kallað
í forstofunni. Nágrannakonan, Hulda
Kristjánsdóttir, stingur inn kollinum.
Ekki alveg liðin sú tíð að nágrannar banki
upp á. Hulda biður um álit Guðrúnar á
jóladúk sem hún er að sauma, trúlega fyrir
jólabasarinn. „Kontórstinginn fyrst, perlu-
sauminn á eftir,“ segir Guðrún ákveðin.
„Eg hef oft sagt að ef Guðrún Tryggva-
dóttir færi frá væri ekkert eldri borgara
félag,“ segir Hulda með sannfæringu.
Mikil gæfa að hafa fólk í forystu sem nær
tökum á fólkinu, geislar frá sér gleði og
hugmyndaauðgi. Ovæntar uppákomur eru
greinilega tíðar í Snæfellsbæjarfélaginu,
myndirnar úr félagslífinu sýna það vel.
Formennskan er tímafrek, en Guðrún
segir sig lítið muna um að bæta því við
annað.
Hvernig geturðu annað þessu öllu,
formennsku í félaginu, gert út bát og
tekið á móti ferðamönnum? „Þetta er