Listin að lifa - 01.12.2004, Síða 36

Njáll Gunnarsson bóndi
á Suður-Bár var með
Kirkjufell, annað feg-
ursta fjall á íslandi fyrir
augunum, en segir
fegurstu íslands-
fjöllin á Ströndunum!
Suður-Bár er fallega staðsett jörð með Kirkjufell og Grundarfjörð í sjónmáli. Úti fyrir má eygja eitt
skerjanna í skerjagarðinum þar sem björgunarbáturinn strandaði með skipbrotsmennina af Eddunni.
Strandafjöllin búa í honum
Njáll sækir uppruna sinn á Strandimar og ber heiti æskuheimilis sins, Njálsstaða
í Norðurfirði. Foreldrar hans fluttu í Grundarfjörðinn 1952 ásamt fjórum börnum
sínum þegar atvinnan hrundi á Ströndum um 1950, og keyptu jörðina Suður-Bár
sem Njáll tók síðar við. „Ég ætlaði alltaf að verða bóndi og giftist einni heimasætunni
í sveitinni,“ segir hann. Seinna, þegar börnin átta voru flogin úr hreiðrinu, stefndu
hjónin Njáll og Helga Gunnarsdóttir á ferðaþjónustu sem aukabúgrein, en allt breytt-
ist þegar krabbameinið sótti þau bæði heim.
Njáll tekur á móti mér í fordyri gler-
skálans að Hrannarstíg 18, en
þaðan er gengið inn í sérbyggð
raðhús fyrir eldra fólk. Sérstakt að sjá
þennan myndarlega, dugmikla bónda á
hækjum, en Njáll missti hægri fótinn við
„Strandafjöllin eru fallegustu fjöll á íslandi,"
segir Njáll. Hér standa tvö barna hans á kaup-
félagsbryggjunni í Norðurfirði. I baksýn má sjá
bringingarbát í davíðum - og Urðarfjall með
Urðartindi sem gnæfir hæst. Bringingarbátur-
inn var notaður til uppskipunar úr strandferða-
skipum, en geymdur í davíðum þess á milli.
Njáll tók myndina 1970.
mjaðmarlið vegna krabbameins fyrir átta
árum. Þá var hann enn í búskap.
„Ég greindist með krabbamein í janúar
1994 og fóturinn var strax tekinn. í apríl
sama ár veiktist Helga lika af krabba-
meini. Við tókum þessum veikindum eins
og þau komu fyrir, fórum aldrei niður í
hugarvíl. Ég lét ekkert stoppa mig og var
seigur að vinna svona einfættur. Ég fékk
gervifót og notaði bara handbremsurnar á
dráttarvélunum," segir Njáll.
„Krabbameinið tók Helgu þremur og
hálfu ári eftir að ég missti fótinn - og þá
fór verulega að halla undan fæti hjá mér.
Á endanum tók einn sonur okkar við
Suður-Bár og ég flutti hingað vorið 1998.
- Hér er ágætt að búa,“ segir Njáll sem
situr ekki auðum höndum. I litlu vinnuher-
bergi má sjá að hann sker út og rennir í tré.
Handmálaðir púðar í sófanum, málverk á
veggjunum, allt hans handbragð. „Já, ég er
mikið í handavinnu með konunum,“ segir
Njáll.
Þú safnar líka gömlum myndum,
aðallega frá Ströndunum. Hvað varð
til þess að íbúar á Ströndum þurftu
flestir aðflýja sveitina sína ? „Þarna voru
tvær síldarverksmiðjur sem fólkið hafði
atvinnu af. Síldin hvarf fyrir 1950. Þorsk-
urinn fór litlu síðar. Þá var ekki mikið eftir
fyrir sjávarbændur sem stunduðu sjósókn
samhliða búskapnum. Hér á Grundarfirði
var þessi atvinna til staðar. Ég var 22ja ára
þegar foreldrar mínir fluttu hingað.“
Gamlir myndir frá Ströndunum hanga
á veggjunum, sýna að hugur Njáls leitar
mikið á æskuslóðirnar. Óskadraumurinn
var að verða bóndi. Njáli tókst að ná því
markmiði í lífinu og lifhar allur við þegar
minnst er á búskapinn. „Suður-Bár var
góð bújörð og við vorum bæði með kýr og
kindur.
Börnin átta hjálpuðu til við bústörfin,
en ekkert þeirra hafði áhuga á að fara út í
kúabúskap."
I sveitinni er erfitt að standa uppi með
stórt íbúðarhús eftir að börnin eru farin,
en Suður-Bár er falleg jörð sem býr yfir
mikilli sögu, ferðaþjónusta var svarið.
„Við byrjuðum í ferðaþjónustu 1990.
Ætluðum fyrst að hafa ferðamenn sem
aukabúgrein, en eftir að ég missti fótinn
breyttist viðhorfið.
Ég sá meira að segja ekki eftir 16-20
hekturum af góðu túni undir golfvöll.
Völlurinn var hannaður af sérfræð-
ingum og byggður upp eins og hann er
núna. Þetta er níu holu golfvöllur, þykir
mjög góður og margir hrifnir af honum.
Hann er mikið notaður af konum og körlum
hérna í húsinu sem sumir eru komnir
um og yfir áttrætt. Nú er golfklúbburinn
Vestar, kenndur við landnámsmanninn í
Grundarfirði, búinn að taka völlinn á leigu
og reisa golfskála á túninu. í golfklúbbnum
eru yfir hundrað manns og þetta er eini
golfvöllurinn í Grundarfirði," segir Njáll
með töluverðu stolti.
„Ferðaþjónustan gekk strax mjög vel,“
segir Njáll. „Fyrst sóttu bæði íslenskir og
erlendir ferðamenn til okkar. Á síðari
árum komu aðallega útlendingar, nú eru
svo margir Islendingar komnir með felli-
hýsi. Allir eru mjög hrifnir af útsýninu.
Víðsýnið er meira en frá Grundarfirði,