Glóðafeykir - 01.04.1969, Síða 38

38
GLÓÐAFEYKIR
Hjá orðasennum voru þeir ekki beint að sneiða
við ýmsa, er á „pro-mill“-gjaldið festu eigi trúna.
Því lítum við um héraðið beina vegi og breiða —
þótt bugðan þyki reyndar kröpp fyrir austan Vatnabrúna.
Um fundarritaraembættið er ég orðastaður
og alveg finnst mér grátlegt, að þurfa að viðurkenna,
að aldrei hefur fengizt í það almennilegur maður
eftir það að Guðmundur hætti að snerta á penna.
Sæluvikuna alla var ekkert sem oss hryggði,
öldur gleðivakans, þær lægja sízt né kyrra.
I þjóðlífinu er hún orðin einstakt fyrirbrigði —
eins og séra Kolbeins var að prédika í fyrra.
Af bíóinu vilja þeir ekki margir missa.
A málfundum er rifizt, svo hvín í næstu fjöllum.
Við sáum bæði Eyvind og Höllu — og urðum hissa
hvað hún var miklu „penari“ en uppi á Hveravöllum.
Alltaf sé hér kynslóð með útsýn heiða og djarfa.
Að auð og hvers kyns metorðum vaxi þessi staður.
,Alltaf sé oss ljúft fyrir okkar þjóð að starfa —
en alltaf sé þó bezt að vera sýslunefndarmaður.
Blessuð sértu að eilífu, signuð „sæluvika“,
söng þínum og fögnuði mætti helzt ei linna.
Meðan upp á bláloftið máninn er að stika
vér minnumst þín hvað ljúfast og ævintýra þinna.
(Aths.: „undanþága": undanþága frá vínveitingabanni. „pro-
mille“-gjaldið: vegagjald. Guðmundur: Guðmundur Davíðsson á
Hraunum, ritari sýslunefndar um langt skeið; tók Stefán Vagnsson
við af honum. séra Kolbeins: séra Halldór Kolbeins).