Feykir


Feykir - 26.11.2009, Blaðsíða 14

Feykir - 26.11.2009, Blaðsíða 14
Jólasaga eftir Magnús B. Jónsson Teikningarnar gerói Reynir B. Ragnarsson Horaöa jólatréö Það er ekki auðvelt að vera jólatré. Ekki nóg með að gerðar séu kröfur til að vera af ákveðinni tegund heldur að vera bæði stórt og fallegt. Það sást best á þessari frétt sem birtist út um allt í frétta- blöðum og á vefnum. Börnin björguðu "horaða"jólatrénu Það erfastur liður í jólahaldinu á Skagaströnd að kveikja ájólatré á svonefndu Hnappstaðatúni í miðbœnum. í ár kom úr Kjarnaskógi frekar lítið og rýrtjólatré og varþað sett upp á sínum stað. Bœjarbúar létu óánœgju sína strax í Ijós við bœjaryfirvöld, um aðjólatréð vœri rýrt og vildufá stærra tré. Sú r'ódd náði eyrum sveitarstjórnar sem brást hart við og útvegaði annað og veglegra jólatré. Þegarþessir atburðir spurðust út meðal œskunnar á Skagaströnd aðfjarlœgja œtti litla tréð brugðu bórnin á það ráð að standa vörð umþað. Þau stóðufyrir undirskriftasöfnun meðal krakkanna ískólanum ogfœrðu oddvitanum bœnarskjalið. 1 bréfinu stóð: "Jólatré jólatré. Við vorkennum litla horaða jólatrénu og viljum ekki láta henda því." Ef ég á að segja eins og er finnst mér þetta fremur óréttlátt . Ég tala þar af talsverðri reynslu þar sem ég er jú tréð sem kallað hefur verið því ósmekklega nafni „horaða jólatréð". Hver vill láta kalla sig "horaða jólatréð" og það í blöðunum? Mér fannst þetta næstum því særandi og er ég þó ýmsu vant frá uppvaxtarárum mínum. Ég man þegar ég var að alast upp í Kjarnaskógi horfði ég til hinna trjánna í skóginum og dáðist að þeim sem gnæfðu upp yfir okkur græðlingana. Svona vildi ég vera, svona stórt og fallegt tré. Hugsa sér þvílíka víðsýni og tign. Ég ræddi þetta einhvern tímann við hina græðlingana í kring. Það voru nú eiginlega mistök því græðlingur sem stóð rétt við mig og var bara nokkrum sentimetrum hærri en ég hreytti í mig ónotum og þóttist vera eitthvað. Hvað Ræfilshrislan þin! ætli þú verðir nokkurntíma að almennilegu tré. Þú ert ekkert annað en ræfilslegur græðlingur. Mér fannst þetta nú óþarfi. Þótt hann væri kannski pínu- lítið stærri en ég og stæði líka svolítið ofar í brekkunni. Ég sagði ekki neitt og hugsaði um þetta í tvær vikur. Sko, þegar maður er tré þarf maður aldrei að flýta sér. En þegar ég var búin að hugsa um þetta sagði ég ákveðin: Ég ætla samt að verða svona stórt og fallegt tré þegar ég verð stór. -Æ, góða vertu ekki að monta þig ræfilshríslan þín, sagði montprikið, sem þóttist vera eitthvað meiri en ég. Mér brá svolítið, en þótti samt enn verra að nokkrir græðlingar sem voru jafngamlir og ég tóku undir og kölluðu mig líka ræfilshríslu. Ég ákvað að þegja en einsetti mér að verða bara stórt og fallegt tré. Allt þetta sumar gerði ég allt sem ég gat til að verða stór. Ég breiddi út litlu greinarnar mínar og safnaði sólarljósi. Ég teygði líka ræturnar niður í moldina til að hafa nóg að drekka svo ég gæti stækkað. Veturinn kom. Þá svaf ég eiginlega allan tímann. Þó man ég að einhvern tímann hrökk ég upp við óhugnalegt hljóð sem ég hafði ekki heyrt áður og um leið féll eitt af stóru fallegu trjánum til jarðar. Ég skildi ekki almennilega hvað var að gerast Montprikið stjórnaði umræðunni. en var samt svolítið sorgmæt af því þetta var einmitt eitt af trjánum sem ég hafði dáðst svo mikið að. Næstu sumur gekk mér bara vel að stækka en samt ekki nóg. Montprikið fyrir ofan mig stækkað meira en ég og Það gerðu hinir græðlingarnir líka. Þeir fengu meiri birtu því stórt og gamalt tré skyggði á sólina fyrir mér einmitt þegar hún var björtust og heitust á hverjum degi en hin trén sluppu við skuggann. Svo fékk ég ekki nóg vatn. Það var nefnilega eitthvað hart undir rótunum svo ég kom Þeim ekki almennilega niður. En Þetta breytti engu, ég var ákveðið í að verða stórt og fallegt tré. Þannig liðu sumrin hvert á fætur öðru. Hin trén uxu og urðu stór og mikil og þau skyggðu smám saman meir og meir á mig. Nokkrum sinnum hafði ég reynt að kynnast þeim því þau voru jú nágrannar mínir en það var sama sagan og áður. „Montprikið" stjórnaði allri umræðunni í brekkunni okkar og sagði mér að þegja í hvert sinn sem ég reyndi að tala við hin trén. Mér var sagt að ég væri ræfilshrisla sem ætti ekki að þykjast vera eitthvað. Þrátt fyrir þetta voru sumrin samt yndisleg, langir, bjartir dagar og Þessi hlýja rigning. Þótt ég fengi ekki nóg sólarljós og brekkan væri hörð undir rót, leið mér samt vel og barrnálamar mínar döfnuðu, urðu grænar og fallegar. Auðvitað hefði verið gaman að hafa góða og skemmtilega nágranna en gamla tréð reyndi að vera gott við mig og sagði mér að þótt það skyggði á sólina fengi ég annað í staðinn og það væri nauðsynlegt skjól. Svo sagði það mér frá vindum sem blésu og réðust á tré og reyndu að skemma þau. Gamla tréð varð mjög mæðulegt þegar það rifjaði upp grimman vetrarvind fyrir mörgum árum sem hefði rifið og skemmt bæði greinar og barr. Þú varst heppin að lenda ekki í þeim vindi, sagði það. Þú hefðir ekki borið þitt barr á eftir. Ég hafði svo sem fengist að kynnast vindum og stormi þótt þeir væru ekki eins vondir og sá sem gamla tréð hafði kynnst. Annars var það orðið svo gamalt að það var eiginlega alveg hætt að taka eftir neinu. Þannig liðu árin hvert öðru lík. Það kom nokkrum sinnum fyrir að ég hrökk upp af vetrarsvefninum við þetta hryllilega hljóð sem ég hafði heyrt veturinn sem stóra fallega tréð féll. Lengi vel vissi ég ekki hvað þetta var en einu sinni þegar ég hafði hrokkið upp við sama hljóðið sá ég einhverjar verur standa skammt frá og mér heyrðist hljóðið koma frá þeim. Þessar verur voru dálítið skrítnar og allt öðruvísi en trén í kring. Þær voru með tvær greinar sem aldrei voru kyrrar, ekkert barr var á þeim og stofninn klofnaði í tvennt niður við jörð. Þar að auki virtust þær geta komið og farið. Annars átti ég í vandræðum með að fylgjast með þeim því ég hafði hrokkið upp af vetrardvalanum og var ekki vant þvi að fylgjast með einhverju sem hreyfðist svona. Hávaðinn kom aftur rétt hjá mér og ég sá gamla tréð falla. Þá sá ég hina hliðina á því og þar vantaði eiginlega allar greinamar og barrið. Ég heyrði að Montprikið hafði vaknað líka því það sagði reiginslega: Það var nú gott að losna við þetta gamla ljóta tré því þá er meira pláss fyrir okkur hin. Nokkur tré í vinahópnum tóku undir þetta en mér fannst þetta ekki fallega sagt. Ég heyrði verurnar tala saman og í fyrsta sinn heyrði ég þetta skrítna orð "jólatré". Þær bentu á tré sem stóð dálítið frá okkur og hávaðinn varð ærandi. Næsta sumar var miklu bjartara og ég fann að mér gekk vel að vaxa. Ég var að verða jafn hátt og nokkur tré í nágrenninu en það var svolítið minna á greinunum og stofninn minn var kannski dálítið grennri. Þetta sumar sá ég nokkrum sinnum verurnar en þeim fylgdi enginn hávaði. Þær komu og skoðuðu okkur og þau dáðust að Montprikinu og nokkrum öðrum trjám. Ég get svo sem viðurkennt að þau voru öll orðin stór og falleg tré en mér líkaði samt ekki sérlega vel við þau. Ég skildi ekki afhverju tré sem voru svona falleg, höfðu nóga birtu og fengu greinilega nóg að drekka þyrftu að vera vond við þá sem gekk illa að stækka. Þótt ég hefði haft nógan tíma til að hugsa, gat ég bara ekki skilið þetta. Síðastliðið vor hafði Montprikið meira að segja reynt að slá til mín í roki. Það barði greinunum í áttina að mér en ég slapp af því rokið sveigði mig frá. Annars hefði ég örugglega misst framan af grein. Svo var það einn svalan vetrardag að ég vaknaði af dvalanum en í þetta sinn var það ekki af hljóðinu hryllilega heldur af því mér fannst

x

Feykir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Feykir
https://timarit.is/publication/1151

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.