Morgunblaðið - 21.07.2016, Síða 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 21. JÚLÍ 2016
✝ Elísabet Sig-urjónsdóttir
fæddist 14. ágúst
1924 á Þingeyri.
Hún lést 1. júlí 2016
á hjúkrunarheim-
ilinu í Bolungarvík.
Elísabet ólst upp
á Granda í Brekku-
dal í Dýrafirði. For-
eldrar hennar voru
Sigurjón Sveinsson,
bakari og bóndi, og
Guðrún Sigríður Guðmunds-
dóttir húsmóðir. Elísabet var
næstyngst sex systkina sem nú
eru öll látin. Þau voru Jóhanna,
Haraldur, Gunnar, Gunnlaugur
og Jónína. Elísabet gekk í
barnaskóla á Þingeyri.
Elísabet fluttist til Bolungar-
víkur 1947 og giftist Bernódusi
Erni Finnbogasyni, f. 21.2. 1922,
d. 17.4. 1995. Foreldrar hans
voru Finnbogi Kr. Bernódusson
og Sesselja Sturludóttir.
Elsa og Berni, eins og þau
voru ávallt kölluð, hófu fyrst bú-
skap að Hafnargötu 7. Árið 1952
keyptu þau jörðina Þjóð-
ólfstungu og fluttu þangað 1.
andi eiginkona hans er Hjördís
Jónsdóttir og eiga þau fjögur
börn og fjögur barnabörn. Sam-
býliskona Trausta er Guðrún
Steingrímsdóttir. 6) Jón Pálmi,
f. 22.8. 1962, kvæntur Guðlaugu
Brynhildi Árnadóttur og eiga
þau tvö börn og tvö barnabörn.
7) Guðlaug, f. 9.7. 1964, á þrjú
börn, tvær stjúpdætur og sjö
barnabörn. 8) Hildur, f. 7.10.
1969, fyrrverandi eiginmaður
hennar er Karvel L. Hinriksson
og eiga þau þrjú börn og þrjú
barnabörn.
Elsa vann öll hefðbundin
sveitastörf jafnt utan sem innan-
dyra og var hver stund notuð og
dagarnir oft langir á stóru
heimili. Hún var mikil handa-
vinnukona og lék allt í höndum
hennar, hvort heldur sem var
fatasaumur, útsaumur, prjóna-
skapur eða hvað annað sem hún
tók sér fyrir hendur. Þegar
heilsa hennar fór að gefa sig
flutti hún á hjúkrunarheimilið í
Bolungarvík 2013.
Útför Elísabetar fer fram frá
Hólskirkju í Bolungarvík í dag,
21. júlí 2016, klukkan 14.
júní sama ár. Jörð-
in var að mestu
óræktuð og húsa-
kostir lélegir en
saman byggðu þau
upp jörðina og
stunduðu kúa- og
fjárbúskap og skil-
uðu af sér af-
urðamiklu búi á
stórri uppræktaðri
jörð þegar þau
hættu búskap í
Tungu 1. desember 1987 og
fluttu þá niður á Skólastíg 12 í
Bolungarvík. Elsa og Berni
eignuðust átta börn, þau eru: 1)
Finnbogi, f. 7.12. 1947, kvæntur
Arndísi Hjartardóttur og eiga
þau sex börn og 11 barnabörn.
2) Sigríður, f. 5.9. 1951, maður
hennar var Gísli Friðriksson en
hann lést 1987 og eiga þau þrjú
börn og sjö barnabörn. 3)
Sveinn, f. 18.6. 1953, kvæntur
Sigríði Káradóttur og eiga þau
tvö börn og fjögur barnabörn. 4)
Sesselja, f. 9.7. 1956, gift Kjart-
ani Bjarnasyni og eiga þau þrjú
börn og sex barnabörn. 5)
Trausti, f. 26.4. 1959, fyrrver-
Það líður margt í gegnum hug-
ann þegar ég sest niður til að
skrifa minningarorð um konu
sem nú er farin á vit feðra sinna,
konu sem bar mig í heiminn og
hjúfraði að sér, sem heitt mig
elskaði og fyrirgaf mér. Það er
svo erfitt að færa allar minningar
og tilfinningar um móður sína í
fáein orð. Elsku mamma kvaddi
þessa jarðvist að kvöldi 1. júlí síð-
astliðins. Södd og sæl lífdaga
enda svo fyllilega búin að skila
sínu, á 92. aldursári og búin að ala
af sér átta börn og vinna hörðum
höndum alla sína ævi. Mér er efst
í huga þakklæti og ást þegar ég
hugsa um mömmu.
Mamma var mikil handavinnu-
kona og það var í raun alveg sama
hvað hún tók sér fyrir hendur í
þeim efnum. Og eru ófáir hlut-
irnir sem hún hefur gert og gefið.
Hún t.d. saumaði upphlut á dúkk-
una mína og þá gerði hún mill-
urnar og hólkinn á skotthúfuna
úr perlum og svona mætti lengi
telja. Dýrmætar gjafir sem gerð-
ar eru af mikilli natni og ómet-
anlegt að eiga.
Mamma var ekki mikið fyrir
að láta á sér bera en hún hafði
gaman af að vera innan um fólk
og þá sérstaklega fjölskylduna og
skemmti sér oft vel við að hlusta
á hina þó að hún legði ekki alltaf
mikið til málanna, og hún gat
hlegið svo hjartanlega að tárin
runnu niður kinnarnar.
Mamma kom oft til mín á
Akranes og dvaldi þá jafnvel í
nokkrar vikur í einu og áttum við
þá góðar stundir saman og ekki
síður krakkarnir mínir sem elsk-
uðu að fá ömmu sína í heimsókn.
Þeim, eins og hinum barnabörn-
unum, fannst líka gott að koma á
Skólastíginn og fá þá nýbakaðar
skonsur eða pönnukökur hjá
ömmu.
Elsku mamma, takk fyrir allt
sem þú hefur gefið mér og börn-
unum mínum. Ég veit að nú ertu
búin að hitta pabba sem án efa
hefur verið orðinn óþolinmóður
að bíða eftir þér og hefur tekið
þér opnum örmum.
Hún bar þig í heiminn og hjúfraði að sér.
Hún heitast þig elskaði’ og fyrirgaf þér.
Hún ætíð er skjól þitt, þinn skjöldur og
hlíf.
Hún er íslenska konan, sem ól þig og
þér helgaði sitt líf.
Og loks þegar móðirin lögð er í mold
þá lýtur þú höfði og tár falla’ á fold.
Þú veist, hver var skjól þitt, þinn
skjöldur og hlíf.
Það var íslenska konan sem ól þig og
gaf þér sitt líf.
(Ómar Ragnarsson)
Þín
Hildur.
Elsku hjartans mamma mín,
nú hefur leiðir okkar skilið að
sinni og þú komin til pabba. Allt
sem ég er er ykkur að þakka,
ekki hefði ég getað kosið mér
betri foreldra né betri ömmu og
afa fyrir börnin mín.
Við gátum ávallt treyst á það
að þú stæðir við hlið okkar í
gegnum súrt og sætt.
Er við mæðgur fluttum suður
fyrir þremur árum vildum við
taka þig með, en þú kaust að
koma ekki. Sagðist vera best
geymd fyrir vestan því þú vildir
ekki vera byrði fyrir okkur.
Margar góðar stundir áttum
við saman, móðir kær.
Kvæðið hér að neðan, „Kveðja
til mömmu“, lýsir eiginleikum
þínum best.
Þú ert gull og gersemi
góða besta mamma mín.
Dyggðir þínar dásami
eilíflega dóttir þín.
Vandvirkni og vinnusemi
væntumþykja úr augum skín
Hugrekki og hugulsemi
og huggun þegar hún er brýn.
Þrautseigja og þolinmæði
- kostir sem að prýða þig.
Bjölluhlátur, birtuljómi,
barlóm lætur eiga sig.
Trygglynd, trú, já algjört æði.
Takk fyrir að eiga mig.
(A.Þ.)
Hvíl þú í friði, elsku mamma,
og hafðu þökk fyrir allt og allt.
Þín dóttir,
Guðlaug Bern.
Margar góðar minningar
koma upp í hugann þegar ég
hugsa til hennar ömmu Elsu. Ég
var nánast daglegur gestur hjá
henni þegar ég var táningur. Það
var svo gott að koma til hennar í
hádeginu og fá swiss-miss og
brauð með malakoffi og enn
betra að koma til hennar eftir
skóla í handavinnu. Það var oft
mikill gestagangur hjá ömmu og
varla leið sá dagur sem hún fékk
ekki heimsókn frá börnum sínum
eða barnabörnum.
Mér eru aðfangadagskvöld á
Skólastíg 12 hjá ömmu mjög
minnisstæð. Upp úr klukkan tíu á
aðfangadagskvöld, þegar búið
var að borða, opna pakkana og
jólakortin, fóru mamma og pabbi
með okkur krakkana í jólaboð til
ömmu og afa. Þetta var svo
skemmtilegt því þarna hitti mað-
ur frænkur sínar og frændur og
átti með þeim góðar stundir. Það
var að sjálfsögðu boðið upp á
ýmsar kræsingar; heitt súkku-
laði, tertur og smákökur. Ekki
má gleyma skonsunum sem
amma bakaði svo oft; aldrei hef
ég borðað jafn góðar skonsur og
hjá henni ömmu. Þetta var lengi
vel fastur liður í jólahaldinu.
Það voru alltaf einstaklega
hlýjar móttökur hjá henni ömmu.
Hún tók á móti manni með bros á
vör, faðmaði og kyssti. Þegar
veðrið var gott sat amma oft úti á
stétt hjá blómunum sínum og
naut veðurblíðunnar.
Hún var mikil hannyrðakona
og var alltaf að vinna að einhverj-
um verkefnum, jafnt stórum sem
smáum. Þegar lengra leið á milli
heimsókna fór amma oft með
mann inn í herbergi á handverks-
sýninguna sem var opin allt árið
og sýndi nýjustu munina í safn-
inu. Það er óhætt að segja að
amma hafi verið afkastamikil og
hugmyndarík í handavinnunni.
Það var líka voða notalegt og
skemmtilegt að fá ömmu til að
kenna sér hitt og þetta í handa-
vinnunni; til dæmis að prjóna,
perla og sauma út í plast. Þetta
voru afar góðar stundir.
Á kveðjustundum var amma
vön að stinga upp í mann súkku-
laðimola eða öðrum sætindum.
Nú er komið að kveðjustund,
elsku amma. Ég vil þakka þér
fyrir allt það góða sem þú hefur
gefið mér. Takk fyrir allar góðu
stundirnar. Ég mun oft hugsa til
þín og rifja upp góðar minningar
um þig.
Elín Sif Kjartansdóttir.
Nú hefur elsku amma mín far-
ið frá okkur og hennar verður
sárt saknað. Amma var einstök
manneskja sem var ljúf og góð
við alla.
Við amma áttum margar góðar
stundir saman sem ég mun aldrei
gleyma.
Hún var alltaf boðin og búin til
að gera allt fyrir mann. Það var
svo gott að koma vestur til Bol-
ungarvíkur og heimsækja ömmu,
fá knús og nýbakaðar skonsur. Á
Skólastígnum var til glas með
hundamyndum og ef við Mel-
korka vorum báðar hjá ömmu þá
var hart „slegist“ um að ná glas-
inu en amma bara hló að okkur.
Það var líka svo notalegt þegar
amma kom í heimsókn til okkar á
Akranes og var þá kannski í
nokkrar vikur, og þá var nú gott
að koma heim úr skólanum og
amma tók á móti mér með nýbak-
aðar skonsur. Og að sjálfsögðu
báðum við ömmu líka að baka
pönnukökur og var það auðsótt
mál.
Elsku amma mín, ég er svo
þakklát fyrir að hafa fengið að
kynnast þér og fyrir allar góðu
stundirnar sem við áttum saman.
Ég er þakklát fyrir að hafa getað
komið til þín og fengið að sjá þig
og skríða aðeins upp í til þín og
kvatt þig áður en þú lagðir af stað
í ferðina löngu. Það var svo nota-
legt. Ég veit að núna ertu hjá afa
Berna og öllum hinum sem farnir
eru frá okkur og nú getur þú bak-
að pönnukökur fyrir þau.
Ég geymi vettlingana og tepp-
ið ásamt öllu öðru sem þú gafst
mér eins og gimsteina.
Takk fyrir allt, elsku amma.
Þín
Júlíana.
Elsku yndislegasta og dýr-
mætasta amma mín. Þú hefur nú
kvatt þessa veröld og ert nú orðin
að fallegum engli á himnum. Eft-
ir 21 árs fjarveru frá afa þá hafið
þið loks tekist í hendur á ný.
Amma, við eigum margar
dásamlegar minningar sem ég
mun aldrei sleppa taki af. Það var
alltaf hægt að koma í kaffi til þín,
fá ískalt kakó og kex. Þú stjan-
aðir svoleiðis við mann.
Þú ásamt mömmu kenndir
mér er við vorum þrjár saman
hvernig ég ætti að sauma
keppina fyrir sláturgerð og loka
fyrir þá. Þú hélst í brennandi
heitt hárið á mér þegar ég var að
slétta það, bara til þess að ég vissi
hvort ég væri búin að slétta það
eða ei.
Aldrei hefur mér þótt gaman
að prjónaskap, en hjá þér gat ég
setið og horft á þig prjóna og
prjóna. Það var eitthvað svo ró-
andi við það, einnig var allt sem
þú bjóst til töfrum líkast. Leon-
ardo da Vinci hafði ekki roð við
þér.
Ég er svo þakklát fyrir að hafa
fengið að eyða með þér síðustu
dögunum þínum á meðal vor.
Hvernig þú brostir og hlóst þeg-
ar þú sást mig og mömmu klukk-
an átta að morgni til eftir að hafa
keyrt vestur alla nóttina. Það er
ólýsanleg tilfinning, hvernig það
kætti í mér hjartað.
Það var svo gott að geta fengið
að gista með þér í herberginu
þínu á elliheimilinu. Amma, það
var sko sannarlega stjanað við
okkur út í eitt. Betra en hótel
held ég barasta.
Er við Júlíana skriðum upp í
rúm til þín til að kúra, langaði
mig aldrei að fara úr rúminu aft-
ur. Mig langaði ekki að sleppa
takinu á þér og ég veit, amma, að
þar sem þú ert ábyggilega ein sú
þrjóskasta kona (ásamt nokkrum
öðrum sem við þekkjum), þá
hélst þú eins lengi og þú gast í
þetta líf til að heyra í okkur
mömmu, Rebekku, Hildi, Bern-
ódusi og Júlíönu spjalla og hlæja í
síðasta sinn.
Ég bað þig um að gefa mér
merki er þú værir komin yfir á
hinn staðinn. Þú svo sannarlega
gerðir það, því er þinn tími var
kominn og sál þín farin úr líkama
þínum var klukkan 21:13. Næsta
dag, tek ég úrið mitt upp úr tösk-
unni og þar höfðu vísarnir stöðv-
ast klukkan 21:13.
Amma, takk fyrir allt.
Þú varst og verður ávallt mín
besta amma.
Þín
Melkorka Brá.
Sjáumst ef Guð lofar. Á þess-
um orðum enduðu allar heim-
sóknir til þín. Þangað til fyrir
stuttu fannst mér þetta hlægileg
kveðja því í mínum huga varstu
eilíf. Fyrsta minningin sem ég á
um ykkur afa er þegar Trausti
skutlaði mér á snjósleða í pössun
til ykkar fram í Tungu. Það var
Þorrablót og allt á kafi í snjó og
ég man hvað ég var hissa þegar
þið afi tókuð á móti mér í forstof-
unni. Sennilega gekk ég ekki um
forstofuna fyrr eða síðar. Ég á
margar góðar minningar frá
Tungu, minningar um að rölta ein
fram eftir eftir að hafa nöldrað
það út að fá að gista, sitja og
hlusta á útvarpsleikritið á
fimmtudagskvöldum og borða
niðurskorinn ís á meðan, borða
nestið í kaffihúsinu í fjósinu, þú
að gefa hröfnunum o.fl. o.fl.
Minningar sem hægt er að ylja
sér við.
Ég man að mér þótti voðalega
skrítið þegar þið fluttuð úr
Tungu en það vandist fljótt og
urðu heimsóknirnar ansi tíðar á
Skólastíginn. Oft kom ég í frímín-
útum, í hádeginu og eftir skóla.
Við sátum og prjónuðum og
spjölluðum um heima og geima.
Þú sagðir mér ófáar sögur úr
Dýrafirðinum og fyrstu árunum
ykkar afa hér í Bolungarvík og
Tungu. Þetta voru yndislegar
stundir sem drógust oft á lang-
inn, sérstaklega eftir að afi dó.
Eftir að ég flutti var það alltaf
mitt fyrsta verk þegar ég kom að
heimsækja þig og ég reyndi alltaf
að fara til þín eins oft og ég gat og
áttum við þá góðar stundir sam-
an. Það var skrítið að koma núna
til Bolungarvíkur og fara ekki
beina leið til þín og enn skrítnara
að fara í göngutúra um bæinn án
þess að enda þá hjá þér.
Ég er þakklát fyrir hvað við
áttum góða stund saman um jólin
þar sem þú varst sannfærð um að
þetta yrði okkar síðasta samvera.
Ég vildi ekki trúa því og trúi því
ekki enn því ég held að Guð lofi
fleiri heimsóknum – á nýjum
stað, seinna.
Takk, elsku amma mín, fyrir
allar góðu stundirnar okkar sam-
an, afi hefur örugglega tekið vel á
móti þér með góðum veitingum.
Erla Rán.
Elísabet Sigurjónsdóttir
✝ Haukur Otte-sen Jósafatsson
fæddist í Reykjavík
24. október árið
1922. Hann lést á
hjúkrunarheimilinu
Mörk 16. júní 2016.
Foreldrar hans
voru hjónin Sigríð-
ur Jónsdóttir hús-
freyja, f. 18. nóv-
ember 1880, d.
1936, og Jósafat
Sigurðsson múrarameistari, f.
6. maí 1876, d. 31.12. 1967.
Haukur var yngstur tíu barna
þeirra. Tvö þeirra dóu korna-
börn, frumburðurinn Óskar
Jónas 1905, og Þórunn eldri,
sem var þriðja í röðinni tveim-
ur árum síðar. Fimmta barnið,
Þórunn yngri, dó tíu ára gömul
árið 1922. Hin systkini Hauks
sem upp komust voru Stefanía,
Ragnhildur, Sigríður Svava,
Sesselja, Dóra og Pétur, og lifir
Dóra systkini sín öll.
Haukur ólst upp á Grund-
arstíg 2 í Reykjavík. Á æskuár-
um sínum var hann nokkur
sumur í sveit í Straumfirði á
Mýrum.
kona er Ragnhildur Steinunn
Jónsdóttir og eiga þau tvö
börn. c) Margrét Erla, f. 1987,
sambýlismaður hennar er
Gunnar Egill Daníelsson. 3)
Haukur Ottesen, f. 29. maí
1953, kvæntur Guðlaugu Þor-
geirsdóttur, og eiga þau tvær
dætur: a) Ester Ottesen, f. 1976,
gift Birgi Ólafssyni og eiga þau
tvö börn, b) Hildur Ottesen, f.
1979 og á hún tvö börn.
Í fyrstu áttu Haukur og Val-
gerður heima á Grundarstíg 2
ásamt föður og systrum Hauks,
en fluttust brátt að Hagamel 16
þar sem þau bjuggu allt til árs-
ins 1975. Þá byggðu þau hjónin
parhús í félagi við Jón, bróður
Valgerðar, að Laugarásvegi 30.
Áttu þau Haukur og Valgerður
heima þar æ síðan. Fljótlega
eftir að þau Valgerður tóku
saman hóf Haukur störf við
húsbyggingar á Keflavíkur-
flugvelli en vegna bakmeiðsla
sem hann hlaut á sínum fyrri
vinnustað reyndist bygginga-
vinnan honum erfið til lengdar.
Hann fór þá að aka leigubíl
suður í Keflavík og varð
aksturinn ævistarf hans. Var
Haukur meðal stofnenda
Bæjarleiða og ók leigubíl sam-
fleytt í 40 ár uns hann lét af
störfum sjötugur að aldri árið
1992.
Útför Hauks hefur farið
fram í kyrrþey.
Þann 9. febrúar
1946 kvæntist
Haukur Valgerði
Júlíusdóttur, f. 13.
ágúst 1925, d. 2.
september 2009.
Foreldrar hennar
voru Magnea Vil-
borg Guðjónsdóttir
og Júlíus Jónsson.
Börn Hauks og
Valgerðar eru: 1)
Örn Ottesen, f. 16.
júní 1946, kvæntur Þórunni
Oddsdóttur. Þau eiga fjögur
börn: a) Arnar Haukur Ottesen,
f. 1965, kvæntur Ragnheiði
Friðriksdóttur, og eiga þau tvö
börn. b) Þóroddur Ottesen, f.
1970, kvæntur Helenu Erlings-
dóttur og eiga þau þrjú börn. c)
Íris Ottesen, f. 1974, gift Daniel
Castellon, og eiga þau einn son.
d) Valgerður Ottesen, f. 1979,
sambýlismaður er Ole Skau
Hansen, og eiga þau eina dótt-
ur. 2) Magnea Erla Ottesen, f.
5. ágúst 1949, gift Guðna Kjart-
anssyni. Þau eiga þrjú börn: a)
Harpa, f. 1975, gift Birgi Briem
og eiga þau fjórar dætur. b)
Haukur Ingi, f. 1978, sambýlis-
Kær vinur minn og svili,
Haukur Ottesen, er fallinn frá,
93 ára að aldri.
Okkar samleið er orðin hátt í
60 ár frá því ég kom inn í fjöl-
skyldu Sólheimatungusystkin-
anna sem kærasta Svavars Júl-
íussonar mágs hans.
Haukur og Vallý. Þau eru
órjúfanlega nefnd saman, svo
samrýmd sem þau voru. Heim-
ili þeirra stóð öllum opið. Þar
var stöðugur straumur vina,
kunningja og ættingja. Alltaf
veitt af myndarskap og hlýju.
Þegar Vallý átti orðið erfitt
með gang, þá bað hún stöðugt:
„Haukur minn, sæktu kaffið“
„Haukur minn, gerðu þetta eða
hitt“. Og Haukur, léttur í spori,
gerði allt sem hún bað um.
Gerði smágrín að þessu og
bætti svo við sjálfur af þeim
ljúfa veitanda sem hann var.
Á miðjum aldri réðust þau í
það að byggja glæsilegt parhús
með Jóni og Guðnýju, bróður
Vallýjar. Var það erfðafestul-
and Sólheimatungu í Laug-
arásnum, þar sem foreldrar
Vallýjar, Júlíus og Magnea
höfðu byggt sér hús árum áður.
Þetta var mikið átak. Unnu þau
við það öllum stundum. Haukur
var mjög laginn smiður, nýtinn
og útsjónarsamur. Og þetta
vannst eftir efnum og ástæðum.
Allt gert sem fallegast. Gríð-
armikill arinn á miðju gólfi
klæddur með steinhellum vest-
an af fjörðum og svo mætti
telja áfram.
Haukur var mikill fjölskyldu-
maður fyrst og fremst. Stund-
aði skíði með börnum sínum,
fór með þeim á völlinn og
hvatti sína menn. Og alla tíð
fylgdist hann með fólki. Fram á
síðustu ár spurði hann mig allt-
af frétta af systkinum mínum
og hvernig gengi.
Fyrir sjö árum síðan hrundi
tilveran hjá honum. Þá dóu þau
með tveggja mánaða millibili
systkinin Vallý og Svavar. Þá
var ekki eins gaman að lifa. En
á Mörk var vel hugsað um
hann. Hann Haukur var vinur
allra og allir voru vinir hans.
Ég syrgi hann og sakna hans,
en þakka fyrir samfylgdina
gegnum árin.
Helga Þórðardóttir.
Haukur Ottesen
Jósafatsson