Morgunblaðið - 21.07.2016, Blaðsíða 26

26 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 21. JÚLÍ 2016
✝ Guðbjörg Ól-ína Þórarins-
dóttir fæddist í
Reykjavík 30. nóv-
ember 1929. Hún
andaðist 13. júlí
2016.
Foreldar henn-
ar voru Þórarinn
Magnússon skó-
smiður, f. 1895, d.
1982, og Ingibjörg
Guðmundsdóttir, f.
1900, d. 1989. Systkini hennar
voru; Guðmundur, f. 1924, d.
1996, Magnús, f. 1926, d. 1996,
Helga Áslaug, f. 1929, og Þur-
íður, f. 1932.
Guðbjörg giftist þann 27.
október 1956 Gunnari Helga-
syni húsgagnabólstrara, f. 23.
mars 1922, d. 1. september
2012. Sonur Helga Kristjáns
Guðmundssonar, f. 1882, d.
1973, og Steinunnar Helgu
Guðmundsdóttur, f. 1893, d.
1984. Bræður Gunnars voru
Aðalsteinn, f. 1914, d. 1966, og
Sæmundur Breiðfjörð, f. 1916,
d. 1998.
Guðbjörg og Gunnar eign-
uðust einn son, Helga Kristján,
f. 1960, kvæntur
Lindu Ósk Sigurð-
ardóttur, f. 1963.
Börn þeirra eru
Ingibjörg Ósk og
Gunnar. Eigin-
maður Ingibjargar
er Þórir Heið-
arsson og eiga þau
Þóreyju Evu og
Kristján Erni.
Sambýliskona
Gunnars er Fann-
ey Dögg Barkardóttir og eina
þau eina dóttur, Tinnu Rós.
Guðbjörg ólst upp á Hað-
arstíg 10 í Reykjavík og gekk í
Kvennaskólann og síðan Hús-
mæðraskólann á Akureyri.
Hún og Gunnar kynntust á Víf-
ilsstaðaspítala þar sem þau
höfðu bæði greinst með berkla.
Þau hófu búskap á Austurbrún
25 en fluttust síðan að Lauga-
teig 8 þar sem þau áttu heima
fram til 2011 þegar Guðbjörg
fluttist að Lautarsmára 1,
Kópavogi.
Útför Guðbjargar fer fram
frá Digraneskirkju í dag, 21.
júlí 2016, og hefst athöfnin kl.
15.
Elsku mamma.
Nú er jarðvist þinni lokið en
mikið skildir þú eftir af góðum
minningum. Orðið „nei“ var eitt-
hvað sem var ekki framarlega í
þínum munni. Það voru ófáar
ferðirnar sem þú keyrðir mig og
mína vini upp að skíðaskálanum í
Hveradölum og alltaf varst þú
eina „mamman“ sem gat ekið
okkur þegar við fórum síðan
gangandi í einhvern skátaskál-
ann á Hellisheiði. Þú varst líka
ein af fáum „mömmum“ sem
tókst að þér að vera á vakt í
skátaheimilinu, að minni beiðni
þó svo að ég léti líta út fyrir að
þetta væri mér ekki ofarlega í
huga, þá varst þú þar eina kvöld-
stund í viku og taldir það ekki
eftir þér.
Eftir að þú og pabbi fóruð að
fara til útlanda árið 1974 þá
naustu þín, enda elskaðir þú sól-
ina. Þegar bannað var að koma
með rafmagnstæki til landsins
komstu með klessugrill og fleiri
rafmagnstæki, af því að við
Linda vorum að byrja að búa og
hugsaðir ekki um sjálfa þig eða
að þú værir að smygla.
Ævi þín var þó stundum þyrn-
um stráð. Rétt um tvítugt fórst
þú á Vífilsstaðaspítala þar sem
þú, þá dauðvona, fékkst ný með-
ul sem þá voru ekki fullrann-
sökuð en með þeim komst þú aft-
ur út í lífið og þaðan með
kærasta, sem síðan var þinn lífs-
förunautur alla tíð, hann pabba.
Eins og þú sagðir sjálf var það
eina góða minningin af Vífils-
staðaspítalanum og afraksturinn
var ég. Ekki var þinni þrauta-
göngu þar með lokið heldur
veiktist þú af krabbameini árið
1984 og síðan áttuð þið samleið
þar til yfir lauk. Aldrei kvartaðir
þú þó yfir því heldur tókst þess-
um veikindum með æðruleysi.
Það eru örugglega ekki marg-
ar ömmur sem láta barnabörnin
klæða sig upp í alls konar föt og
leika með þeim eins og þú gerðir
við þín barnabörn og langömmu-
börn. Þótt þú værir komin á ní-
ræðisaldur varstu dregin inn í
þeirra herbergi til að leggjast á
gólfið og leika, og gerðir það
með bros á vör eins og annað
sem þú varst beðin um. Þessar
minningar og svo margar aðrar
eru það sem nú ylja og varðveit-
ast um ókomna tíð. Til dæmis
þegar við fluttum í Grundarfjörð
í nýtt bæjarfélag og þekktum
engan komst þú daginn eftir með
rútunni og þið Linda fóruð í að
mála á meðan ég fór að vinna.
Allar ógleymanlegu stundirn-
ar sem við áttum saman erlendis
með ykkur pabba og síðan þegar
þú fórst ein með okkur síðustu
árin í sólina og nú síðast í mars
þegar við fórum til Tenerife og
dönsuðum þar við írska þjóð-
lagatónlist.
Takk fyrir að vera mamma
mín.
Elskulega mamma mín
mjúk er alltaf höndin þín
tárin þorna sérhvert sinn
sem þú strýkur vanga minn.
Þegar stór ég orðinn er
allt það skal ég launa þér.
(Sig. Júl. Jóhannesson.)
Þinn,
Helgi Kristján.
Nú er lífsgöngu þinni lokið
elsku Didda mín, farin til nýrra
heimkynna þar sem ég trúi að
bíði þín birta, hlýja og friður. Ég
veit ekki hvar á að byrja, minn-
ingarnar sem ég á með þér eru
ótalmargar, allar svo ljúfar og
góðar.
Frá fyrsta degi tókstu mér,
stelpuskottunni, opnum örmum
og aldrei nokkurn tímann vorum
við ósáttar og aldrei gagnrýndir
þú eða settir út á eitthvað hjá
mér er varðaði uppeldið á Ingi-
björgu Ósk og Gunnari eða ann-
að í þeim dúr. Ég hef alltaf sagt
með stolti að betri tengda-
mömmu hefði ég ekki getað
fengið og það sama á við um
tengdapabba, þú varst mér mik-
ið meira en bara tengdamamma.
Þú varst ávallt til staðar fyrir
hann Helga þinn, mig, börnin
okkar og langömmubörnin þrjú.
Þegar við Helgi fórum að búa
færðir þú okkur eitt og annað í
búið og þau eru ófá heimilistæk-
in frá þér. Einu sinni komst þú
með saumavél handa mér því
eins og þú sagðir, á öllum heim-
ilum verður að vera saumavél.
Ég man sjaldan eftir þér í bux-
um, konur áttu að vera í kjólum
eða pilsum og var áhugi þinn á
fallegum fötum mikill, sérstak-
lega blússum, kjólum og skóm.
Síðasta skóparið keyptir þú í vor
á Tenerife og sagðir að konur
ættu aldrei of mikið af skóm og
um það vorum við að sjálfsögðu
sammála. Þegar til stóð að gera
eitthvað, bæði hér heima og er-
lendis, varst þú alltaf til í að
koma með og hafa gaman saman.
Þú vildir vera með þínum nán-
ustu.
Þær eru ómetanlegar ferðirn-
ar okkar erlendis. Ferðin sem þú
bauðst allri fjölskyldunni í til
Spánar þegar Þórey Eva var
tveggja ára og Tinna Rós á leið-
inni var þér mikils virði. Þú tal-
aðir oft um að hafa ekki ferðast
nóg, samt varstu dugleg að
ferðast og á Spáni áttuð þið
Gunnar ykkar bestu stundir, sól
og hiti var þitt. Síðasta ferðalag-
ið okkar erlendis var til Tenerife
í mars og það var yndislegt að
finna hvað þú naust þín þrátt
fyrir veikindin sem farin voru að
segja til sín. Kvart og kvein var
ekki til í þínum orðaforða og oft
barst þú harm þinn í hljóði. Vin-
skapur ykkar Gunnars við
mömmu og pabba var einstakur
og orð fá því ekki lýst hvað ég er
þakklát fyrir það. Nú er mamma
ein eftir og ég veit að hún á eftir
að sakna þín mikið eins og við
öll.
Efst í huga mér er þakklæti
fyrir einlæga vináttu þína og
hlýju í minn garð, handverkið
þitt, útsaumuðu sængurverin og
prjónafatnaðinn á börnin. Prjón-
ar, saumaskapur, krossgátur,
spilakaplar, leikfimi, tónlist, leik-
húsferðir og ballettsýningar
voru áhugamál sem þú naust vel
að sinna. Það er margt sem við
sem yngri erum getum lært af
þér, fyrirmyndar kona sem öll-
um vildi vel, æðrulaus, þakklát
og nægjusöm. Þegar Gunnar
kvaddi fyrir fjórum árum lofaði
Helgi pabba sínum að gæta þín
vel og það gerði hann, missir
hans er mikill. Börnin mín áttu
yndislega ömmu sem nú er sárt
saknað, ömmu sem hafði alltaf
tíma til að gefa. Ég lofa að passa
vel upp á fólkið þitt og vera dug-
leg að segja langömmugullunum
þínum sögur af þér.
Hjartans þökk fyrir allt, elsku
Didda mín. Ég mun alltaf elska
þig og virða og minning þín er
ljós sem lifir. Hvíl í friði.
Þín,
Linda Ósk.
Elsku besta amma mín, núna
ertu farin frá okkur og ert loks
komin til Gunna afa. Ég mun
aldrei gleyma öllum góðu stund-
unum sem við áttum saman, það
eru endalausar minningar sem
ég gæti talið upp. Þegar ég var
lítill og fékk að fara upp á háaloft
til að gramsa í gömlu dóti sem
var einhvers konar „fjársjóðs-
leit“, ferðirnar í Húsdýragarð-
inn, leikirnir sem ég náði að
plata þig til að leika með mér,
spilin sem þú kenndir mér og all-
ar krossgáturnar. Já, þær eru
sko margar en sú síðasta stund
sem við áttum saman er ógleym-
anleg; þegar ég, Fanney og
Tinna Rós komum til þín þegar
þú varst á Vífilsstöðum.
Ég sá að þér leið ekki vel þar
en það gladdi mig mjög að sjá
ykkur Tinnu Rós vera að grínast
og hlæja svo innilega saman. Það
var svo margt sem þú kenndir
mér á meðan þú varst hér með
okkur og fyrir það verð ég ávallt
þakklátur. Þú varst svo stór
partur af lífi mínu og það er
partur sem ekki er hægt að fylla
upp í. Þú munt alltaf lifa áfram í
huga mínum og hjarta og við
sjáumst aftur þegar að því kem-
ur.
Takk fyrir allt, amma mín.
Þinn
Gunnar.
Elsku amma.
Ég veit ekki hvar á að byrja,
þú varst og ert svo stór hluti af
lífi mínu. Ætlaðir að berjast eins
mikið og þú gætir í gegnum veik-
indin svo við gætum haft þig
lengur hjá okkur. Haðarstígs-
þrjóskan stóð fyrir sínu og ég er
svo þakklát fyrir hvað þú lagðir
á þig fyrir okkur. Þrátt fyrir
löng veikindi fórstu of snögg-
lega, ég vakna alla morgna og
þarf að minna mig á að þú ert
farin. Kveið lengi fyrir því að
geta ekki heyrt í þér og sá dagur
var verri en ég hefði getað
ímyndað mér. Ljósið í myrkrinu
er að vel er tekið á móti þér.
Gunni afi og Assa verða fegin að
fá þig aftur til sín. En ég mun
aldrei kveðja þig, veit að þú
verður og ert alltaf hjá mér og
okkur öllum.
Í sorgarferli fer maður að
hugsa um allar góðu stundirnar.
Um okkar gæti ég skrifað heila
bók. Sambandið var einstaklega
náið, þú varst ein af mínum
bestu vinkonum og sálufélagi.
Gátum bæði grátið saman og
hlegið. Voru forréttindi að eiga
ömmu eins og þig. Man að í
hvert skipti sem við gistum hjá
ykkur afa, vaknaðir þú með mér
ef ég rumskaði. Ef ég vildi vatns-
glas, fórstu með mér fram, hélst
í höndina á mér þegar ég var að
sofna, alltaf til í að lesa sögu fyr-
ir svefninn og að sjálfsögðu valdi
ég alltaf lengstu söguna, þú
varst æðisleg sögukona.
Hver dagur með þér var eins
og ævintýri. Labbitúrarnir í
hverfinu, spilin sem þú kenndir
mér, róta í fataskápnum þínum,
slæðurnar og skartið. Að
ógleymdum skónum, þú elskaðir
skó og voru gullskórnir með
stóru slaufunni í sérstöku uppá-
haldi hjá okkur báðum. Sam-
bandið milli okkar varð sterkara
með hverju árinu sem leið. Er
þakklát fyrir að hafa getað verið
til staðar fyrir þig þegar þú
þurftir á mér að halda, og öfugt.
Þú varst svo ljúf og góð. Á eftir
að sakna þess að fara með þér
aftur á kaffihús um jólin, nagla-
lakka þig, blása sápukúlur,
fljúga flugdreka, óvissuferðir í
Reykjavík, óperuna, leikhús. Ég
gat platað þig með mér í allt, og
þú alltaf tilbúin. Þú kenndir mér
svo margt, meðvitað og ómeð-
vitað. Virðingu fyrir því að fólk
er ekki eins, taka ekki öllu sem
sjálfsögðum hlut, meta sögu fjöl-
skyldunnar.
Um daginn sagðirðu við mig
að ég væri stundum eins og
Imba amma, eitt besta hrós sem
ég hef fengið frá þér. Takk fyrir
allt kaffið, hláturinn, slúðrið,
spjallið og styrkinn. Síðasta
heimsóknin til þín var dásamleg,
mamma og pabbi voru hjá þér og
ég mætti með krílin. Fórum
saman upp á herbergi og sátum
þar drykklanga stund. Þórey
Eva og Kristján Ernir voru með
skemmtiatriði, hún að dansa og
honum tókst að stinga af á
bleiunni, hlaupa um og skemmta
fólki. Þegar ég kvaddi þig þenn-
an dag, stakk ég höfðinu aftur
inn um dyragættina til að segja;
ég elskaði þig. Þetta var orðinn
vani hjá okkur „ég elska þig,
amma mín“ og „sömuleiðis, elsk-
an mín“ en í þetta sinn var ég
næstum búin að gleyma. Sem
betur fer mundi ég eftir að snúa
við og mun þessi kveðja alltaf
sitja í mér. Þú gerðir mig að
betri manneskju, betri mömmu
og það er stór hluti í hjartanu á
mér sem þú ein átt. Takk fyrir
allt sem þú gafst mér. Ég elska
þig, amma mín.
Þín,
Ingibjörg Ósk.
Didda kvaddi á sólríkum degi,
alveg í hennar anda en sólin og
hún áttu ástríkt samband í gegn-
um árin. Hún naut þess að sitja
og láta sólina baka sig og var
aldrei sælli en með fjölskyldunni
í sólarlöndum en hennar síðasta
ferð var einmitt nú í vor með
Helga og Lindu.
Við Didda systir, eins og ég
kallaði hana, þó hún væri móð-
ursystir mín, áttum alla tíð mjög
gott samband. Ég leit mikið upp
til hennar þegar ég var barn,
fannst Didda alltaf svo mikil
skvísa. Svo dekraði hún við mig,
en ég naut þess hún átti enga
stelpu til að dekra við, allt frá
fallegum kjólum sem hún saum-
aði á mig til augnhárauppbrett-
ara sem hún gaf unglingnum og
þótti ofboðslega fullorðins að
eiga svoleiðis. Við Helgi, sonur
Diddu, erum fædd með 14 daga
millibili og höfum alltaf trítlað
hlið við hlið og á margan hátt
verið meira eins og systkini en
frændsystkin. Í seinni tíð breytt-
ist samband mitt við Diddu í ein-
læga vináttu við töluðum saman
nánast á hverjum degi og áttum
margar góðar stundir með hin-
um systrunum annarri og báðum
hvort sem var á tyllidögum, í bíl-
túrum eða bara matar- og kaffi-
hitting sem við reyndum að boða
til sem oftast. Ómetanlegir eru
dagarnir sem Didda var hjá mér
eftir síðustu aðgerðina sem hún
fór í en ég var svo heppinn að
vera heima og geta litið eftir
henni meðan hún var að ná sér
til að geta farið heim. Þá var
mikið spjallað og hlegið.
Fjölskylda Diddu var ekki
stór en einstaklega samrýnd,
Gunnar heitinn, Helgi og svo
Linda tengdadóttirin sem hefur
verið henni sem besta dóttir og
ömmubörnin Ingibjörg Ósk og
Gunnar yngri sem eiga heiður
skilið fyrir hversu natin og
elskuleg þau hafa alltaf verið við
ömmu sína og tengdabörn
Helga, Fanney og Þórir sem áttu
vísan stað í hjarta Diddu og síð-
an langömmugullin þrjú, Þórey
Eva, Kristján Ernir og Tinna
sem hafa glatt langömmu ómælt
frá fæðingu. Fjölskyldan hefur
verið sérlega náin og notið þess
að vera saman hvort sem er á
ferðalagi eða í hversdeginum –
þeirra missir er mikill en auð-
urinn liggur nú í ótal yndislegum
minningum um samveru við gef-
andi og ljúfa konu.
Hún frænka mín væri ekki
ánægð ef ég væri að mæra hana
of mikið, stríðinu við krabbak-
lóna er lokið og líknin nú hennar.
Eftir standa gullkorn, myndir og
minningar um líf sem ber að
fagna þó að tárin hafi tekið völd
að sinni. Ég kveð Diddu „syst-
ur“, konuna sem kvartaði aldrei
þrátt fyrir að tilefnin væru nóg,
kunni að njóta augnabliksins,
klæddist rauðu og gekk á háum
hælum framá seinasta dag, með
kærleik, virðingu og þökk fyrir
góða samleið.
Sigrún Björg
Þorgrímsdóttir.
Elsku flotta yndislega Didda
mín.
Bara ef ég ætti til nógu mörg
orð sem lýsa því hversu frábær
þú varst.
Ég man nú að fyrst ætlaði ég
ekki að þora í heimsókn til
Diddu ömmu (hans Gunna), fátt
fannst feimnu mér jafn erfitt og
að kynnast öllu nýja fólkinu í
tengdafjölskyldunni minni. Það
þurfti nú ekki margar mínútur
til að sjá og finna hversu frábær
þú varst. Kjúklingarétturinn
sem þú gerðir svo oft er alltof
góður og heita kakóið, nei ég veit
ég meina heita súkkulaðið, er
eitthvað sem ég gleymi aldrei.
Tinna Rós er svo heppin að hafa
fengið nokkur ár með langömmu
Diddu, um daginn upp á Vífils-
stöðum var svo gaman að fylgj-
ast með ykkur, þið voruð dásam-
legar saman. Ég er svo þakklát
fyrir allar stundirnar sem við
höfum átt saman, og þá stendur
utanlandsferðin okkar fyrir
þremur árum svolítið upp úr, það
var æðislegt. Ég er svo þakklát
að hafa fengið að kynnast þér og
eins svo þakklát fyrir að hafa
fengið að kveðja þig.
Elsku fallega besta Didda
mín, minning þín mun lifa í
hjörtum okkar og þín verður
sárt saknað, ég mun passa vel
upp á Gunna okkar.
Ástarkveðja,
Fanney Dögg og Tinna Rós
Gunnarsdóttir.
Elsku Didda.
Það er sárt að þurfa að kveðja
þig, því betri langömmu hefði ég
ekki getað beðið um fyrir börnin
mín. Þú elskaðir þau og lékst við
þau í hvert skipti sem þið hittust.
Þú tókst mér líka svo vel þegar
Ingibjörg mín kynnti ykkur
Gunnar heitinn fyrir mér, tókst
mér eins og ég væri bara nýtt
ömmubarn, og þar sem ég hafði
fyrir þó nokkru misst mínar
ömmur þá varðstu eins konar
amma mín. Eftir þessi ár man ég
bara eftir kveðjunni „bless Þórir
minn“ hvort sem ég kom með
fjölskyldunni eða til að kippa
sjónvarpinu í lag eftir að þú
hringdir og sagðir: „Þórir minn,
sú gamla ýtti á aðra takka en þú
sagðir.“ Ég bara brosti og svar-
aði „kem og redda þessu.“
Kveð þig með söknuði fyrir
mína hönd og barnanna minna.
Þórir, Þórey Eva og
Kristján Ernir.
Mig langar til að minnast vin-
konu minnar, hennar Guðbjarg-
ar. Ég kynntist henni fyrir
nokkrum árum þegar ég skráði
mig í Rauða krossinn sem
hundavinur. Guðbjörg varð fyrir
valinu sem minn vinur og áttum
við marga skemmtilega göngu-
túrana saman ásamt hundinum
mínum honum Aroni. Guðbjörg
var yndisleg kona; hress, ræðin
og skemmtileg. Það var margt
rætt og pælt í göngutúrunum,
fyrst í Túnunum í Reykjavík og
síðan í Smárahverfinu í Kópa-
voginum og Kópavogsdalnum.
Síðasta einn og hálfan mánuð fór
heilsan að láta undan og við hitt-
umst því bara í spjalli inni á spít-
ala og nú síðast Hrafnistu. Með-
an hún var á Vífilsstöðum þá
fórum við í bíltúr og út að borða
saman, það var yndisleg stund
sem við áttum saman þar í spjalli
eins og svo oft að rifja upp gaml-
ar minningar um dvöl í sveit og
margt fl. Guðbjörg naut þess að
skottast með mér þennan dag og
ég er svo sannarlega þakklát að
af honum gat orðið.
Guðbjörg Ólína
Þórarinsdóttir
Útfarar- og lögfræðiþjónusta
Vesturhlíð 2 Fossvogi | Sími 551 1266 | útför.is
Með kærleik og virðingu
Útfararstofa Kirkjugarðanna
Hugrún Jónsdóttir
Við erum til staðar
þegar þú þarft á
okkur að halda
Við önnumst alla þætti undir-
búnings og framkvæmd útfarar
ásamt vinnu við dánarbússkiptin.
Við þjónum með virðingu
og umhyggju að leiðarljósi
og af faglegum metnaði.