Morgunblaðið - 04.11.2016, Page 66

66
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. NÓVEMBER 2016
BÆKUR
Thealoz inniheldur trehalósa sem er náttúrulegt efni
sem finnst í mörgum jurtum og dýrum sem lifa í mjög
þurru umhverfi.
Trehalósi eykur viðnám þekjufrumna
hornhimnunnar gegn þurrki.
Droparnir eru án rotvarnarefna
og má nota með linsum.
Þurrkur í augum?
Thealozaugndropar
Fæst í öllum helstu apótekum.
Ég var mjög slæm af augnþurrki án þess að gera mér grein
fyrir því. Þar sem ég var með nóg af tárum datt mér ekki
í hug að tengja það við aunþurrk. Alltaf með lekandi tár í
kulda, og smá vind. Systir mín ráðlagi mér að prufa Thealoz
því hún hafði mjög góða reynslu af þeim. Eiginlega bara
strax varð ég allt önnur og er hætt að vera með táraflóð og
finna fyrir þessari sandtilfinningu.
Erla Óskarsdóttir
Skemmtilegir og lifandi þættir um fólk sem
gegnir fjölbreyttum störfum í iðnaði og
hefur skapað sér gott líf með forvitnilegum
áhugamálum utan vinnu.
Mbl.is stendur að þáttunum
í samstarfi við Samtök iðnaðarins.
mbl.is/fagfolkid
Fjölbreytt störf og
forvitnileg áhugamál
Við vorum að búa Loftleiðavélina
okkar undir flugtak vestur um haf og
var allur vanagangur á verkum okkar
flugverjanna þar til ég átta mig á því
að ein bensínpumpan úr aðaltanki
vélarinnar er biluð sem er harla fá-
heyrt, en þýðir það eitt að flugtakið
kann að tefjast um nokkra hríð. Ég
segi stöðvarstjóranum og vini mínum
herra Ness hvernig komið er fyrir
vélinni og svo mjög er honum brugðið
að hann gleymir að skella saman hæl-
unum frammi fyrir aumri ásjónu
minni, enda veit hann það jafn vel og
ég að áætlun vélarinnar fer vænt-
anlega úr skorðum –
og fyrir þýskan ná-
kvæmnismann er það
eitur í beinum.
Okkur félögunum
reiknast til að þetta
geti orðið að minnsta
kosti fimm tíma bið,
enda er óhemjuerfitt
að komast að veiklaðri
leiðslunni. Til þess
þarf ekki einasta að
tæma allan tankinn
heldur þarf að komast
inn um lúgu á væng-
bitanum sem er kirfi-
lega fest með þrjátíu
skrúfum. Og hér bætir heldur ekki úr
skák að engum öðrum flugvirkjum er
til að dreifa á staðnum, að því er fé-
lagi Ness kemst að í fáti sínu og hug-
arangri, enda félög á borð við Luft-
hansa með skaplegri vinnutíma á
vellinum en veslings Íslendingarnir.
Ég veit því sem er, að ég verð að
treysta á mig einan í þessu mikla
verki og bretti upp ermarnar á sam-
festingnum sem ég hef klæðst í stað-
inn fyrir herlegheita úniformið mitt.
Og það er kannski eins gott því þegar
búið er að tæma geyminn sem tekur
góðan klukkutíma og mér hefur tek-
ist að losa um allan skrúfufjöldann á
lúgunni, steypist yfir mig bensíngusa
svo ég stend holdvotur og illa til reika
á eftir, angandi af eldsneyti frá hvirfli
og niður á tær. Tankurinn hafði
sumsé ekki verið tæmdur að öllu leyti
sem eflaust má skrifa á bráðlæti mitt
og kapp, ásamt kannski nokkurri
óþolinmæði. En það verður að hafa
það, hugsa ég heldur fúll út í sjálfan
mig – og tek til við að troða mér inn
um þetta þrönga gat á vélinni þar
sem ég stend í stiga við annan væng
hennar og er við það
að kafna í þessum líka
stæka eldsneytisfnyk
sem er fráleitt það
besta í hausinn á
manni þegar hugsunin
þarf að vera eins ein-
beitt og óbifandi og
nokkur kostur er.
Að fjórum tímum
liðnum heyri ég innan
úr vængnum að herra
Ness þrammar þung-
um skrefum undir vél-
inni og kveðst vera að
velta því fyrir sér að
senda þá þrjátíu af far-
þegum vélarinnar, sem eru á leið til
Óslóar með öðru flugi til Kaup-
mannahafnar og þaðan með Visco-
unt-vél Flugfélags Íslands yfir til
Fornebu-vallar, en þannig gætum við
unnið upp áætlunina með því að milli-
lenda í Kaupmannahöfn einni á leið-
inni frá Þýskalandi til Íslands. Ég
svara stöðvarstjóranum því til að við-
gerðin taki mig kannski einn tíma í
viðbót eða svo og það taki vel þann
tíma að græja miða í aðra vél fyrir
fólkið. Við sammælumst því upp á
þau býti að hann banki upp á hjá mér
eftir klukkustund og ef ég verði þá
ekki búinn með viðgerðina, fari hann
að huga að sínu varaplani.
Mér finnst þessi eina stund hafa
liðið grunsamlega fljótt þegar ég
heyri á ný í hælunum á herra Ness og
veit þá sem er að sennilega þarf ég
annan eins tíma til að ljúka verkinu.
Ég ber mig aumlega við Ness og segi
að mér finnist það skítt að senda
Óslóar-fólkið með annarri vél þegar
ég sé einmitt að sjá fyrir endann á
lagfæringunni, sem ég veit á þessari
stundu að er í meira lagi ofsagt, en
eitthvað verð ég þó að taka til bragðs
til að halda karlinum rólegum. Það er
samt sem áður ekki tauti komandi við
þann þýska frekar en fyrri daginn.
Hann segist ætla að byrja að skrifa út
miða fyrir fólkið á eina flugvél Luft-
hansa sem sé á leið til Köben þar sem
Viscountvél Flugfélags Íslands á leið-
inni til Óslóar verði akkúrat til taks,
ég geti svo sem haldið áfram mínu
verki, en hann sé búinn að missa þol-
inmæðina. En ég get líka verið þverari
en andskotinn; ég heiti því að klára
verkið á hálftíma, sjálfur starfsheiður
minn sé í veði og ekkert minna en það,
hvort hann geti ekki náðarsamlegast
gefið mér þessar örfáu mínútur af lífi
sínu – og ég heyri að það hnussar í
karlinum sem kann ekki að skipta um
skoðun en gengur þó næsta þögull á
braut sem ég túlka náttúrlega sem
minn síðasta séns.
Ég herði mig við verk mitt eins og
ég frekast get og læt mig engu skipta
þótt bölvaður daunninn af bensíninu
hafi gert mér einn þann versta höf-
uðverk sem ég fengið um ævina; ég
skal ekki gefast upp frekar en karl-
arnir mínir í Stóru Milljón í Keflavík
og nú er bara að taka á honum stóra
sínum líkt og Snorri vinur minn heima
á Sigló sem tosaði mig fyrir sakir fjöl-
kynngi upp úr sjónum í gamla daga.
Þessar hugsanir heim til Íslands
verða til þess að mér hleypur kapp í
kinn og þá er því heldur ekki að neita
að tilhugsunin um að tapa fyrir þess-
ari fyrstu stóru viðgerð, sem ég sinni
einn og óstuddur á erlendri grundu, er
mér algerlega óbærileg. Sjálft orð-
sporið er auðvitað undir, hugsa ég og
reyni með fitugum og klístruðum
fingrum mínum að ljúka við lagfær-
inguna sem er jafn tafsamt verk og
allar aðstæðurnar til þess eru erfiðar.
Og þegar enn einu sinni heyrast
skellir í hælum undir vélinni og herr
Ness segir mér að hann muni nú kalla
fólkið út í Lufthansa-vélina, bið ég
hann að bíða í mínútu, þetta sé að
smella – og þegar hann er við það
snúa sér við með sínu ákveðnasta
göngulagi, gerist það einmitt sem ég
hef beðið eftir síðustu tímana; pump-
an er komin í lag.
Það sljákkar blessunarlega í herra
Ness og við afráðum að búa Loft-
leiðavélina undir sitt vanalega flug
með viðkomu í Kaupmannahöfn og
Ósló eins og upphaflega var áætlað,
áður en haldið verði yfir hafið til Ís-
lands, en ég finn það samt á karlinum
að hann er ekki alls kostar sáttur við
það að hann hafi ekki fengið að fara
eftir varaplaninu sínu sem hefði kost-
að minna tímatap.
Lufthansa-vélin fer í loftið hálftíma
á undan Loftleiðavélinni og lendir í
Kaupmannahöfn rösklega klukku-
tíma síðar. Þar bíður Hrímfaxi Flug-
félags Íslands á vellinum, þess albú-
inn að taka á loft til Óslóar á
páskadag 1963. En það fer á annan
veg. Hrímfaxi missir flugið yfir Ósló-
arfirði; stillanleg skrúfublöð vél-
arinnar hafa væntanlega orðið skurð-
laus vegna hæðarleysis með þeim
afleiðingum að hún hrapar til jarðar.
Allir um borð, fimm manna áhöfn og
sjö farþegar farast, þeirra á meðal
leikkonan ástsæla, Anna Borg.
Á sama tíma sitja um borð í Loft-
leiðavélinni þeir 30 farþegar sem
hefðu verið um borð í Hrímfaxa ef
viðgerðin í Hamborg hefði tafist öllu
lengur.
Háski í háloftunum
Birkir Baldvinsson ólst upp við kröpp kjör á Íslandi en
stundar nú milljarðaviðskipti og heldur heimili í þrem-
ur heimsálfum. Sem ungur maður tók hann þátt í Loft-
leiðaævintýrinu og í kjölfarið hófst farsæll viðskiptafer-
ill þar sem gekk á ýmsu sem lýst er í bókinni Allt mitt
líf er tilviljun. Þegar hér er komið sögu í bókinni, vorið
1963, starfar Birkir fyrir Loftleiðir í Hamborg.
Ljósmyndir/Veröld
Ein af Douglas DC-6 flugvélum Loftleiða.
1962 Birkir og Guðfinna Guðna-
dóttir eiginkona hans, að fara í flug.
Frumherji Birkir á náms-
árum sínum í Kaliforníu.