Morgunblaðið - 04.11.2016, Side 73

MINNINGAR 73
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. NÓVEMBER 2016
sitt með honum Helga sínum enda
voru þau eitt. Samrýndari hjón
eru vandfundin og virðingin og
umhyggjusemin fyrir hvort öðru
og fjölskyldunni allri verður seint
jöfnuð. Það verður erfitt að hætta
að segja Helgi og Fía í framtíð-
inni.
Soffía var ákveðin og vissi alveg
hvað hún vildi, það var alltaf gam-
an að spjalla við hana um menn og
málefni, hún var fróðleiksfús,
hafði mikinn áhuga á allri sögu,
bjartsýn og endalaust dugleg. Það
sem Soffía tók að sér var gert
hundrað prósent vel. Það má segja
að hún hafi farið þannig í gegn um
þessi löngu veikindi. Og aldrei var
kvartað „nei ég hef það bara fínt“
var sagt til dauðadags.
Við eigum endalausar minning-
ar frá okkar góðu samverustund-
um bæði innanlands og utan. Mót-
tökurnar í Stekkjardal voru
höfðinglegar og hlýjar alltaf, hver
sem kom í heimsókn.
Það er svo margs að minnast
sem væri hægt að segja frá að of
langt mál yrði. Ein lítil saga lýsir
þeim Helga og Fíu vel. Þegar
börnin okkar voru komin á ung-
lingsár með sínum löngunum og
þrám að gera eitthvað um versl-
unarmannahelgina var bara sagt:
„Við bjóðum bara öllum vinun-
um og búum til okkar eigin hátíð.“
Þetta varð úr og var hátíðin nefnd
Stekkur. Unglingarnir sem ekki
komust fyrir inni mættu með tjöld
og allir skemmtu sér saman yfir
helgina með okkur fullorðna fólkið
á hliðarlínunni. Það skipti sem
sagt aldrei máli hvað komu marg-
ir, alltaf var pláss. Stekkur var
haldin 2-3 ár í röð.
Soffía skilur eftir sig mikinn
fjársjóð, börnin sín yndislegu,
Gunnar, Ólöfu og Erlen Björk,
tengdabörnin og barnabörnin.
Það er svo fallegt að fylgjast með
svona góðu fólki sem er svo gott
hvert við annað enda hafa þau
fengið þannig veganesti í lífinu.
Þegar komið er að leiðarlokum
langar okkur að þakka fyrir okk-
ur, elsku Fía, og við munum reyna
að halda áfram að rækta bæði vin-
skapinn og jörðina án þín og láta
ljós minninganna leiða okkur
áfram.
Takk, takk, takk.
Guðrún og Jón Árni.
Elsku, fallega Soffía okkar er
farin frá okkur eftir langa og
hetjulega baráttu við illvígan sjúk-
dóm. Hún var alla tíð hluti af okk-
ar góða vinahópi og nú þegar hana
vantar verður ekkert eins og fyrr.
Við sitjum eftir með minningar
um einstaka konu og vin.
Við minnumst konu sem ætíð sá
björtu hliðarnar á málum og talaði
gegn neikvæðni og svartsýni. Við
minnumst alls þess sem tengdi
okkur saman. Við munum heim-
sóknir í sælureit þeirra Helga við
Grenlæk, gönguferðir, margskon-
ar ævintýraferðir meðfram ánni
og ógleymanlegar kvöldstundir.
Við munum útivist af ýmsu tagi,
ferðalög og skíðamennsku. Ómiss-
andi þorrablót þar sem Soffía
kunni öðrum betur að útbúa
veisluborð með íslenskum þorra-
mat. Hún passaði alltaf upp á að
við værum með rétta tegund af
harðfiski og hákarli og að allt væri
súrsað á réttan máta. Við munum
villibráðarveislur sem þau hjón
héldu vinahópnum ár eftir ár þar
sem allt var heimafengið og
heimagert.
Ekkert af þessu verður eins og
áður þegar Soffíu vantar í hópinn.
Þar sem hún átti sess verður nú
skarð sem ekki verður fyllt. Við
munum sakna gleði, hláturs og
hlýju sem var hennar aðalsmerki.
Nú þegar við kveðjum elsku Soffíu
okkar er hugur okkar hjá Helga,
Gunnari, Ólöfu, Erlen Björk,
tengdabörnum og barnabörnum
sem þurfa að glíma við aðstæður
þar sem allt er breytt.
Hafdís og Atli.
Á ögurstund leitar hugurinn til
baka, leitar að minningum, góðum
minningum. Við fráfall einstakrar
vinkonu, Soffíu Wedholm, koma
bjartar myndir upp í hugann. Það
er gróðurilmur í lofti. Birkið er
sprungið út og flötin við bústaðinn
er fagurgræn. Grenlækur heyrist
liðast fram af stíflubrúninni þar
sem vistvæn orka er framleidd,
þessu litla en fjölbreytta sam-
félagi á Seglbúðajörðinni til góða.
Unaðsreitur þeirra hjóna, þar sem
þau nutu margra ánægjustunda,
bæði ein, með sinni fjölskyldu og
svo loks með vinum. Minningin lif-
ir vel þegar slík mynd er rifjuð
upp.
Það fór ekki mikið fyrir Soffíu í
amstri daganna, þrátt fyrir að
eignast þrjú vænleg börn, þrjú
tengdabörn og átta barnabörn.
Hún gerði það allt á hljóðlegan en
einstaklega myndarlegan hátt.
Húsmóðir „par excellence“.
Snyrtimennskan og reglusemin á
öllum sviðum. Fastheldin á gaml-
ar venjur, hvort heldur var í að
halda heimili þeirra Helga óað-
finnanlegu, eða að útbúa gæsa-
pate, sósuna á bringurnar og
grafa laxinn, sem eiginmaður og
sonur báru í bú. Villibráðarveislur
og gestrisni þeirra hjóna munu
aldrei líða félögum í Snjóvina-
félaginu úr minnum. Ekki voru
þorrablótin síðri. Austfirska hefð-
in að gúffa í sig kæstum hákarli
var Soffíu í blóð borin. Þar var hún
á heimavelli og sló öllum karl-
rembunum við, enda ekki óvön
því.
Styrkur Soffíu, æðruleysi og
umburðarlyndi, komu best fram í
erfiðum og langvinnum veikindum
hennar. Hugtakið að gefast upp
var ekki til í huga hennar. Það var
ætíð reisn yfir Soffíu. Hún geislaði
af manngæsku og glæsileika.
Nærvera hennar var hlý. En eigi
má sköpum renna. Það eru því for-
réttindi fyrir okkur sem eftir sitj-
um að hafa fengið að kynnast og
lifa með slíkri konu, sem ekki bara
var valin „fulltrúi ungu kynslóð-
arinnar“, heldur var eiginkona og
húsmóðir af guðs náð, einstök
móðir og frábær amma.
Söknuður er mikill, en gleði
brýst í gegnum tárin yfir að eiga
ómetanlegar og ljúfar minningar
um áratuga kærleiksríka vináttu
og samleið um lífsins veg. Við
sendum því hugheilar samúðar-
kveðjur til Helga, Gunnars, Ólaf-
ar, Erlenar og fjölskyldna þeirra
og annarra vandamanna. Megi
kærleikur birta, hlýja og ljúfar
minningar umvefja ykkur á sorg-
arstund.
Guð blessi minningu stórbrot-
innar vinkonu. Hlýjar kveðjur.
Erla og Gunnar.
Í dag er til moldar borin Soffía
Wedholm, samstarfskona okkar á
fjármálasviði Borgunar til margra
ára. Við fréttir af andláti hennar
minnumst við þessarar glæsilegu,
heilsteyptu og góðu konu af mikilli
virðingu. Hún tók gleði og sorgum
lífsins af mikilli yfirvegun, svo eft-
ir var tekið. Þar var hún okkur
hinum fyrirmynd. Þrátt fyrir veik-
indi síðustu ára tók hún þeim af
miklu æðruleysi og reisn og hafði
aldrei mörg orð um þau heldur
kaus að takast á við lífið frá degi til
dags og njóta stundarinnar. Hún
var mikil fjölskyldumanneskja og
minnumst við þess hversu fallega
og af mikilli hlýju og virðingu hún
talaði ætíð um sitt fólk. Við viljum
þakka henni fyrir samfylgdina
undanfarin 23 ár og sendum að-
standendum hennar okkar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt
(Valdimar Briem)
Fyrir hönd samstarfsfólks á
fjármálasviði Borgunar,
Kristín Bryndís
Guðmundsdóttir.
✝ María SnæfeldEyþórsdóttir
fæddist í Breiða-
gerði í Lýtings-
staðahreppi í
Skagafirði 14. maí
1944. Hún lést á
gjörgæsludeild
Landspítalans í
Fossvogi 24. októ-
ber 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Eyþór
Gíslason, fæddur 18. apríl 1920,
d. 2001 og Sæunn Jónsdóttir,
fædd 23. október 1924, d. 1997,
en þau voru bæði fædd og upp-
alin í Skagafirði.
María var elst af sex systk-
inum en eftirlifandi systkini
giftur Heiðu Jónu Guðmunds-
dóttur, þau eiga tvo syni.
María ólst upp í Vesturhlíð í
Skagafirði. Árið 1965 fluttist
hún til Reykjavíkur ásamt for-
eldrum og systkinum.
Hún lauk gagnfræðaprófi frá
Laugarnesskóla í Reykjavík ár-
ið 1962. Veturinn 1964 til 1965
var hún í Húsmæðraskólanum á
Laugum í Reykjadal.
María starfaði í mörg ár með
fólki með þroskaskerðingu
bæði innanlands og í Noregi
þar sem hún dvaldi í þrjú ár.
En jafnframt fullu starfi lauk
hún stúdentsprófi frá Mennta-
skólanum við Hamrahlíð, tók
BA-próf í norskum fræðum og
bókasafnsfræði frá Háskóla Ís-
lands. Seinni árin starfaði
María sem bókasafnsfræðingur
við Borgarbókasafn Reykjavík-
ur.
Útför hennar fer fram frá
Áskirkju í dag, 4. nóvember
2016, kl. 13.
hennar eru:
Birna Guðbjörg,
fædd 1946, var gift
Ástvaldi Braga
Sveinssyni sem lést
árið 2006 og þeirra
börn eru fjögur og
einn fóstursonur.
Gísli Erling,
fæddur 1950, gift-
ur Sigrúnu Jónu
Þorvarðardóttur
og eiga þau fimm
börn. Guðrún Ingibjörg, fædd
1954, gift Gunnari Jónssyni.
Ingibjörg á þrjár dætur.
Kári Ómar, fæddur 1958, var
giftur Pamelu Wright og eiga
þau þrjá syni.
Jón Hörður, fæddur 1967,
Alltaf fjölgar himnakórnum í
og vinir hverfa, koma mun að því.
Einhverstaðar las ég að við tínum
alltaf fallegustu blómin fyrst.
Kannski er það skýringin á því að
okkur finnst þeir góðu og fallegu
fara í Sumarlandið langt fyrir ald-
ur fram. Við systurnar höfum alla
tíð átt samleið og gengið hlið við
hlið. Þó að stundum höfum við nú
verið ósáttar yfir smámunum,
eins og góðra systra er háttur. En
þegar lífið varð erfitt og áföll
dundu á okkur þá studdum við
alltaf og vörðum hvor aðra. Þegar
við vorum stelpur vorum við alltaf
saman, enda bara tvö ár á milli
okkar. Við sváfum í sama rúmi
bæði heima og í skólanum, eins og
þá var háttur á. Þá gat nú orðið
ergelsi yfir litlu plássi og köldum
tám. Við áttum margar gleði- og
gæfustundir. Í æsku fórum við oft
á hestbak og sungum mikið sam-
an. Í Húsmæðraskólanum var
seinna ýmislegt brallað. Rúmlega
tvítugar fluttum við til Reykja-
víkur. María fylgdi alltaf tíðar-
andanum. Á sokkabandsárunum
sá hún allar bíómyndir sem sýnd-
ar voru. Þá var alltaf danskur
texti á amerísku myndunum. Hún
hvíslaði oft í eyra mér þýðinguna
ef ég var ekki með á nótunum.
Enda var hún alla tíð tilbúin að
fræða og leiðbeina. Setti sig aldr-
ei á háan hest, þó að mér þætti nú
stundum nóg um. Á þessum árum
átti hún líka grammófón og vín-
ilplötur, hlustaði á Elvis og Bítl-
ana. Seinna urðu það aðrir menn-
ingarviðburðir, leikhús og
tónleikar sem hún hafði mikla un-
un af. María var alltaf mikill húm-
oristi og gat séð spaugilega hlið á
ótrúlegustu aðstæðum. Hún var
hláturmild og léttlynd og hún
gladdist með þeim sem voru að
gleðjast og fann til með þeim sem
syrgðu. Hún var mikil kvenrétt-
indakona og barðist fyrir réttind-
um þeirra sem minna máttu sín.
Hún lét sig ekki vanta á ráðstefn-
ur og baráttufundi til þess að
fylgja málum eftir. Á seinni árum
ferðuðumst við systur mikið um
landið okkar, María þekkti öll
kennileiti, það var gaman að
ferðast með henni enda þekkti
hún landið okkar vel. Við keyrð-
um saman tvær, ræddum ýmis-
legt á leiðinni oft um þjóðmál og
bækur sem við höfðum báðar les-
ið. Við heimsóttum vini og ætt-
ingja, fórum í sumarbústaði, lét-
um renna á könnuna og fengum
okkur kaffi. Ofarlega í huga mér
er minning frá því í sumar. Við
systur á ferðinni og ákveðum að
stoppa því María vildi aðeins
teygja úr sér. Þegar hún er búin
að standa úti í smá stund fer hún
að skellihlæja. Ég lít í kringum
mig til að athuga hvað sé svona
skemmtilegt. Ekki kom ég nú
auga á neitt. En henni þótti svo
spaugilegt að ég sat spennt í bíl-
beltinu og fékk mér kaffi, ætlaði
nú ekki að hafa mikið fyrir þessu
stoppi. Hlátur hennar var smit-
andi og fljótlega hlógum við báð-
ar. Eftir kaffisopann höldum við
glaðar ferðinni áfram, keyrum
áfram veginn. Nú eru það hvorki
Presley né Bítlarnir á vínilplöt-
unum. En í spilaranum óma
Mannakorn og við tökum undir,
alla vega í huganum, syngjum
eins og við gerðum svo oft með
mömmu í Vesturhlíð þegar við
vorum stelpur og hún sat við
saumavélina. „En þegar lýkur
jarðvegsgöngunni aftur hittumst
við í blómabrekkunni.“
Hvíl í friði, elsku systir, þín
Birna.
Elsku Mæja frænka mín og
nafna hefur kvatt þennan heim
eftir skammvinn veikindi, hennar
verður sárt saknað. Mæja var
okkur systkinabörnum sínum af-
ar góð og sýndi þeim alla tíð mikla
hlýju og væntumþykju. Við sysk-
inin fórum iðulega með foreldrum
okkar í heimsókn til ömmu og
Mæju og fengum hlýjar móttökur
og góðar veitingar sem oftar en
ekki fólu í sér brauð með banana
sem við kunnum vel að meta. Það
sem einkenndi Mæju var þessi ró
og yfirvegun en hún var jafn-
framt dugleg og fylgin sér í því
sem hún tók fyrir hendur.
Takk, elsku frænka, fyrir sam-
fylgdina, samverustundirnar og
hlýhuginn sem ég fann alltaf frá
þér.
Þó styttist dagur, daprist ljós
og dimmi meir og meir,
ég þekki ljós, sem logar skært,
það ljós, er aldrei deyr.
(M. Joch.)
Þín,
Erla María.
Hún Mæja var móðursystir
okkar. Við eigum svo margar ljúf-
ar og góðar minningar um hana.
Þegar við vorum stelpur var mikil
samvera með Mæju. Hún var allt-
af til staðar fyrir okkur systkina-
börnin sín. Hún var okkur og
seinna börnum okkar eins og
heimsins besta amma. Það var
alltaf svo gott að vera hjá Mæju
hún hafði svo góða nærveru. Var
þolinmóð, gaf okkur það sem okk-
ur langaði í og leyfði okkur að
leika með eigur sínar. Okkur
fannst alveg sjálfsagt að fara í
búðarleik með skartgripina henn-
ar, glamra á gítarinn og hlusta á
plöturnar. Hún gaf okkur fyrstu
dúkkurnar okkar og heklaði á
þær fallega kjóla. Hún keyrði
okkur í sveitina á sumrin, nú eða
náði í okkur í sveitina ef við vild-
um ekki vera þar. Það var ekkert
vafstur. Alltaf sjálfsagt að gera
allt fyrir okkur og á þessum árum
fannst okkur mjög eðlilegt að hún
væri til staðar og sinnti okkur
svona vel. Þegar við urðum ung-
lingar þá hittum við alltaf Mæju
ef við fórum til Reykjavíkur. Ef
okkur vantaði gistingu þá skrið-
um við bara upp í til hennar. Ekki
víst að við höfum rætt það eitt-
hvað sérstaklega, það var bara
svo sjálfsagt. Áður en við fórum
að sofa þá spiluðum við oft rommí
og hlógum mikið. Hún hjálpaði
okkur að læra, leiðbeindi okkur á
sinn ljúfa hátt og virtist alltaf eiga
svör við öllu. Við drukkum nú
ekki kaffi á þessum árum, en það
var svo gaman að láta Mæju spá
fyrir sér. Þannig að við settum
smá kaffi í bolla, tókum einn sopa
og grettum okkur. Svo sveifluð-
um við bollunum yfir höfði okkar,
fengum kaffislettur í hárið og oj,
ekki var lyktin góð. En þetta var
þess virði. Svo þurftu bollarnir að
þorna á ofninum. Og okkur fannst
hún lunkin að spá, hún setti upp
spekingssvip og þuldi upp allt það
skemmtilega sem biði okkar í
framtíðinni.
Það er ljúfsárt að rifja upp all-
ar minningarnar. Við verðum æv-
inlega þakklátar fyrir það vega-
nesti og kærleika sem þú gafst
okkur.
Minning þín lifir, elsku Mæja.
Kristín og Þóra.
Mín kæra mágkona hefur
kvatt, hennar verður sárt saknað
og er margs að minnast.
Hvað hún var systkinabörnum
sínum góð og átti svo auðvelt með
að róa fjörugan ærslabelg án þess
að hækka róminn, en hún var nú
líka Mæja frænka sem börnin
elskuðu og báru mikla virðingu
fyrir.
Alltaf var gott að leita til henn-
ar ef eitthvað var, en hún var líka
fljót að bjóða fram aðstoð ef henni
fannst vera þörf á og nutum við
Gísli oft góðs af því þegar börnin
voru lítil.
Það sem hefur einkennt Maríu
í gegnum tíðina var þessi dugn-
aður og elja sem kom henni í
gegnum strangt nám með fullri
vinnu og hvað hún var dugleg að
rækta tengsl við vini og vanda-
menn.
Enda held ég að Maríu hafi
aldrei leiðst eftir að hún hætti að
vinna því hún var svo dugleg að
sækja ýmsa viðburði og svo ferð-
aðist hún mikið enda var hún
heppin með ferðafélaga.
Við áttum margar góðar
stundir í sumarbústaðnum í
Skagafirði þar sem var prjónað,
spjallað og farið í göngutúra og
teknar snarpar umræður um póli-
tík, því María hafði mjög sterkar
skoðanir og lét engan eiga hjá
sér.
Þá var líka stundum skotist á
Krókinn til að heimsækja frænd-
fólkið og kíkja í Skagfirðingabúð.
Það verður erfitt að eiga ekki
eftir að heyra röddina í símanum
og geta ekki ráðfært sig við
Mæju.
Hver á t.d. að kenna mér að
prjóna laskaermar?
Nú er kveðjustundin runnin
upp og þakka ég þér, kæra Mæja,
fyrir áralanga samfylgd og vin-
áttu.
Sigrún Þorvarðardóttir.
Hinsta kveðjustund vina er
ávallt tregafull. Það hvílir yfir
henni órjúfanleg þögn sem undir-
strikar viðskilnað, fjarlægð og
vanmátt. Allt er þegar sagt og
engu frekar svarað. Við vinkonur
Maríu í Árufélaginu vorum svo
sannarlega ræðnar um hugðar-
efni okkar, sigra, gleði og von-
brigði en fyrst og fremst töluðum
við til almættisins í bænahring-
.Við báðum fyrir ástvinum okkar
og lausn á hvers kyns böli nær og
fjær. María, svo ljúf, kærleiksrík
og hófstillt. Hún vissi líka að ekki
er allt sem sýnist og að andlát
opnar nýja gátt fyrir annað líf.
María stundaði sína mannrækt
og hún hlúði að öðrum manneskj-
um. Hún unni bókmenntum, var
víðlesin og naut aðstöðu sinnar
sem bókasafnsfræðingur, að hafa
bækur innan seilingar og deila
þeim með öðrum.
Nú þegar hún er úr augsýn,
kveðjum við hana með virðingu
og þakklæti fyrir dýrmæta vin-
áttu og samfylgd.
Vinkonur,
Alda, Ásta, Elín, Helga, Katr-
ín, Rannveig, Sigrún, Sonja.
Hún María er farin til annarra
heima, hennar verður sárt sakn-
að.
Haustið 1978 fór ég að vinna á
Sólheimum í Grímsnesi. Þar
kynntist ég þér, María. Þegar ég
tók við starfi þar, ókunnug öllum
staðháttum, komst ég fljótlega að
því hvað það var gott að leita til
þín, þú varst svo skynsöm og
greinargóð og ráðum þínum var
óhætt að treysta.
Við störfuðum svo saman við
að koma á fót sambýli í Reykja-
vík, unnum þar saman á annan
áratug og hefur vinátta okkar
haldist fram á þennan dag.
Margar ferðir fórum við saman
bæði til útlanda og innanlands.
Eftirminnileg er menningarferð-
in til Kaupmannahafnar sem þú
áttir frumkvæði að. Þá skoðuðum
við hin ýmsu söfn og lystigarða.
Það var lengi árviss viðburður að
þú bauðst mér og fleiri vinkonum
okkar eina helgi í sumarbústað-
inn þinn á Messuklöpp. Þar var
mikið borðað, spilað og þú sýndir
okkur æskustöðvar þínar og
merka staði í Skagafirði.
Núna seinni ár hefur þú komið
með okkur Elfu í sumarbústað
hingað og þangað um landið, eina
viku á sumri. Það hefur verið
ómetanlegt fyrir okkur að fá þig
og Birnu, systur þína, með.
Yfirvegun og rósemi þín hefur
auðgað tilveru okkar allra sem
störfuðum með þér og nutu þjón-
ustu þinnar, fyrir það verð ég æv-
inlega þakklát.
Ég votta systkinum Maríu og
öðrum ástvinum innilega samúð.
Katrín Guðmundsdóttir.
María Snæfeld
Eyþórsdóttir
Mamma mín, amma okkar og langamma,
PÁLÍNA R. GUÐLAUGSDÓTTIR,
lést á hjúkrunarheimilinu Skógarbæ
2. nóvember síðastliðinn.
.
Edda Jóhannsdóttir,
Jóhann Óskar Haraldsson, Anna Guðmundsd.,
Páll Ragnar Haraldsson,
Anna Lilja Jónsdóttir, Chris Lewis,
Halla Vilborg Jónsdóttir,
Daníela Rán, Lilja Maren, Hinrik Pétur,
Jón Breki, Haraldur Leó, Annica Ísmey,
Thelma Rós, Ísak Páll og Drake Eldar.