Morgunblaðið - 04.11.2016, Qupperneq 71

MINNINGAR 71
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. NÓVEMBER 2016
falt og skilvirkt, ekkert pjátur.
Þannig rak frænka líka heimili
þeirra Nonna að Stekkjarholti 5
um áratugaskeið. Það var mið-
stöð stórfjölskyldunnar, þar voru
haldin kaffisamsætin, bruddur
kandísinn, brugguð berjasaftin,
bakaðir snúðarnir og lagaðar
bollurnar. Hlýjan umvafði og
glaðværðin smitaði, og alltaf
reyndist frænka vera heima þeg-
ar við áttum leið um, þótt hún
hefði ýmislegt að sýsla víða í bæn-
um, heimsækja, aðstoða, mæta til
vinnu.
Við kölluðum hana alltaf
frænku, frá fyrstu til síðustu
stundar, þótt hún héti þessu fína
nafni, Sjöfn. Það var bara ein
frænka, og hún var einstök.
Við systur þökkum fyrir alla þá
gæsku og gjafmildi sem ömmu-
systir okkar, Sjöfn Jóhannesdótt-
ir, sýndi okkur. Hún var okkur
fyrirmynd í fleiru en hún vissi
sjálf, réttsýn, rösk og mikil mann-
eskja sem þótti vænt um fólkið
sitt og samfélagið. Sterk og lát-
laus, víðlesin og hugulsöm og ól
raunar upp fleiri börn og barna-
börn í fjölskyldunni en sín eigin,
því húsið var alltaf opið og margt
þangað að sækja.
Einstakt samband elstu systr-
anna á Auðnum, Öldu og Sjafnar,
hefur mótað samheldni fjölskyld-
unnar – missirinn er mikill, en
arfleifðin lifir. Við stöndum þakk-
látar og þöglar með Hrefnu,
Mugg, Jóhannesi og þeirra fólki á
þessum tregafullu tímamótum.
Alda og Sigurbjörg.
Látin er elskuleg móðursystir
mín, Sjöfn Jóhannesdóttir, eftir
skammvinn veikindi. Hún hefur
leikið stórt hlutverk í mínu lífi,
verið mér sem önnur móðir og
börn hennar eins og systkini mín.
Það var eitt ár og einn dagur á
milli móður minnar og Sjafnar og
hafa þær alla tíð verið afskaplega
nánar. Þær unnu meira að segja á
sama vinnustað um áratugaskeið,
í Bíóhöllinni á Akranesi, og eru
tvær, þrjár kynslóðir sem muna
eftir þeim þar.
Ég man eftir skemmtilegum
tímum sem krakki á Auðnum, í
húsi afa og ömmu. Í þá gömlu
góðu daga bjuggu Sjöfn og Nonni
á efri hæðinni með Mugg og Jó-
hannes til ársins 1959. Ég og for-
eldrar mínir vorum í Deildar-
túninu, nánast á sömu þúfunni, og
samgangurinn mikill, borðað
saman, spilað á spil og brugðið á
leik. Ekki minnkaði samgangur-
inn þótt þau flyttu sig aðeins ofar
í bæinn, á Stekkjarholt 5, og
nokkru síðar kom hún Hrefna
frænka mín í heiminn. Alltaf var
gott að koma í Stekkjó til Sjafnar
og Nonna og aldrei kom maður að
tómum kofunum þar, fræg eru
brauðin hennar, hveitikökurnar
og kleinurnar, að ógleymdum
pönnsunum góðu sem hún var
ekki lengi að hrista fram úr erm-
inni.
Eitt sinn bað ég Sjöfn um upp-
skriftina að pönnukökunum en
fékk það svar að engin uppskrift
væri til, þetta væri bara „slump“
af öllu. Ég tók mig til eitt sinn
þegar hún var að hræra í þær og
skrifaði niður „slumpið“ og á ég
því til bestu uppskrift að pöns-
unum hennar frænku.
Alltaf var hún frænka mín
spengileg og frá á fæti og það var
fart á minni konu, hálfhljóp upp
og niður stigana og hjólaði árum
saman um bæinn. Og reiðhjólið
fór ekki langt frá henni, hún
geymdi það á Höfða ef hún skyldi
nú vilja hjóla einn rúnt um bæinn.
Það er sjónarsviptir að þessari
góðu konu. Missirinn er mikill
fyrir móður mína, fyrst voru þær
saman í foreldrahúsum á Auðn-
um og enduðu svo saman á dval-
arheimilinu Höfða þar sem þær
hittust daglega og töluðu um
heima og geima.
Nú er komið að leiðarlokum og
ég þakka Sjöfn samfylgdina.
Elskulegu „systkini mín“, ég
votta ykkur mína dýpstu samúð.
Guðmunda Ólafsdóttir
(Búbba).
✝ Ólafur BjörnBaldursson
fæddist 30. júlí
1965 í Reykjavík.
Hann varð bráð-
kvaddur þann 24.
október 2016.
Foreldrar hans
eru María Frí-
mannsdóttir, f. 22.
júní 1940, og Bald-
ur Ólafsson, f. 14.
maí 1940. Ólafur
Björn átti eina systur, Rósu
slitu samvistum og Ólafur Björn
fluttist aftur til Íslands. Sam-
býliskona Ólafs Björns var
Gríma Eik Káradóttir og eign-
uðust þau soninn Kára Frey, f.
22. september 2008. Leiðir
þeirra skildi síðar. Ólafur Björn
ólst upp í Reykjavík, lauk þar
grunnskólaprófi og vann ýmis
verkamannastörf þar til árið
2007 að hann stofnaði tölvu- og
viðgerðafyrirtækið Tölvuvini
ehf. sem hann rak til dauðadags.
Hann hafði mikið yndi af góðri
tónlist og söng um árabil í Dóm-
kórnum. Hann naut þess af heil-
um hug að ferðast innan- og ut-
anlands
Útförin fer fram frá
Dómkirkjunni í Reykjavík í dag,
4. nóvember 2016, klukkan 13.
Kristínu Bald-
ursdóttur, f. 28.
janúar 1963.
Ólafur kvæntist
Evu Sigurðardótt-
ur og eignuðust
þau tvö börn, Emil
Örn, f. 19. nóv-
ember 1991, og
Ölmu Maríu, f. 7.
apríl 1998. Bjuggu
þau í Sönderborg í
Danmörku um
nokkurra ára skeið þar til þau
Hann Óli var litli bróðir minn.
Tveimur árum yngri en ég, falleg-
asta barn sem ég þekkti með
stóru dökku augun og fínlega
andlitsfallið. Hann var húmoristi
og grallari en líka svo hlýr og
mjúkur allur og dálítið viðkvæm-
ur. Svo óx hann úr grasi, spilaði
fótbolta, eignaðist mótorhjól og
kærustur og varð töffari í leður-
buxum. Samt var hann var alltaf
litli bróðir minn. Hann Óli bró.
Hann flutti með ungu konunni
sinni til útlanda og þau eignuðust
tvö dásamleg börn og bróðir minn
var eiginmaður og faðir og allt í
einu fullorðinn. Lífið alls ekki
alltaf einfalt eins og allir sem
verða einhvern tíma fullorðnir
þekkja af eigin raun. Sum árin
reyndust honum Óla meira að
segja afar erfið. Kannski var það
á þessum tíma sem hann tileink-
aði sér djúpa rósemi, endalausa
bjartsýni og þolinmæði. Hann var
vanur að segja að lífið byði ekki
upp á vandamál heldur verkefni
til að leysa.
Fyrir Óla var þetta ekki bara
einhver innantómur frasi. Þetta
varð inntakið og þungamiðjan í
lífsstíl hans. Hann mætti fólki af
virðingu og væntumþykju og
mikilli auðmýkt. Hann var fynd-
inn og skemmtilegur en aldrei
kaldhæðinn. Honum þótti vænt
um lífið allt enda var hann jú rík-
ur maður að eiga Emil, Ölmu og
hann Kára Frey sem hann eign-
aðist í nýja lífinu sínu á Íslandi.
Fyrirtækið hans blómstraði og
hann leyfði sér að ferðast innan-
og utanlands. Ég dáðist að hon-
um, dáðist að hæfileikanum til að
lifa og njóta hvers augnabliks.
Hann kenndi mér margt á síðustu
árum; svo margt að mér fannst
hann stundum vera orðinn að
stórum bróður. Stórum og sterk-
um bróður. Mér fannst gott að
eiga hann Óla fyrir bróður.
Ótímabært og óskiljanlegt að
missa hann svo skyndilega. Sökn-
uðurinn og treginn eru alltum-
lykjandi á þessari stundu. Ég
horfi inn í fallegu augun hans á
mynd frá liðnu sumri og trúi því
að hann sé þar sem lífið er enn
fallegra og mýkra og hlýrra, í Ei-
lífðarlandinu hans Guðs.
Rósa Kristín Baldursdóttir.
Elsku systursonur minn.
Mikið er erfitt að setjast niður
og skrifa til þín nokkur orð því ég
er ekki enn búinn að átta mig á
því að þú sért farinn, svo snöggt
fórstu frá okkur. Þennan tiltekna
dag ætlaði ég ekki að mæta í
vinnu til þín en örlögin réðu því
að ég fór og verð ég ævinlega
þakklátur fyrir það. Þennan síð-
asta dag okkar saman í vinnunni
átti ég með þér ógleymanlega
stund í hádeginu þegar við borð-
uðum saman eins og við gerðum
svo oft. Þú lékst á als oddi, sýndir
mér myndir frá síðasta ferðalagi
þínu og sagðir mér glaður í
bragði frá næstu ferðaplönum og
því sem framundan var hjá þér
varðandi Tölvuvini. Eftir
hádegisverðinn héldum við áfram
að vinna og þú kvaddir okkur
strákana og sagðist þurfa að
skreppa til að kaupa varahluti.
En sú sendiferð varð lengst allra
því þú snerir aldrei til baka úr
henni. Það er gjörsamlega óger-
legt að lýsa því hversu erfitt var
að koma að þér sitjandi í bílnum
og vita að ekkert væri hægt að
gera til að bjarga þér, þú varst
bara farinn og það á einu augna-
bliki. Innst inni vissi ég að svona
gæti farið hvenær sem er vegna
hjartveiki þinnar og höfðum við
stundum rætt það og þú sagt að
þú yrðir nú kannski ekki gamall,
en þetta var allt of snemmt.
Myndir af þér streyma í gegnum
huga minn, kæri frændi, en ég hef
verið þér samferða í lífinu allt frá
því að þú leist dagsins ljós. Þegar
ég lít til baka kemur upp mynd af
yndislegum snáða, dásamlegum
ungum manni og síðan ólýsanlega
góðum föður. Það sem einkenndi
þig var æðruleysi, rólegheit og
traust. Þú varst maður orða
þinna og eyddir þeim ekki í
óþarfa hjal eða yfirborðsskap.
Aldrei heyrði ég þig hnýta í nokk-
urn mann enda drengur góður í
alla staði. Oft heyrðum við nefnt
að við tveir værum líkir í töktum
og húmor og fannst okkur það
ekki leiðinlegt enda kom okkur
alltaf einstaklega vel saman og
það yljar mér svo sannarlega á
svona stundu. Það var svo algjör-
lega óvænt en ánægjulegt að ég
skyldi koma til starfa hjá þér þeg-
ar ég fór á eftirlaun á síðasta ári.
Þú bauðst mér vinnu og mátti ég
algjörlega ráða hvenær og hversu
mikið unnið var í þeim sérverk-
efnum sem mér voru falin. Þann-
ig hittumst við nánast daglega
síðastliðið ár og vorum við báðir
sérlega ánægðir með þetta fyrir-
komulag. Á þessum tíma náðum
við að tengjast enn nánari vin-
áttu- og frændaböndum sem
aldrei bar skugga á.
Að lokum viljum við Hildur
þakka þér fyrir allar yndislegu
samverustundirnar, vináttuna og
kærleikinn.
Farðu í friði, elsku vinur.
Þinn frændi,
Frímann (Donni).
Elsku frændi minn.
Mánudagurinn örlagaríki vík-
ur mér seint úr minni. Þegar mér
bárust þau hræðilegu tíðindi að
þú værir farinn frá okkur fann ég
fyrir algjöru máttleysi og vanlíð-
an. Þetta gat ekki verið satt, ég
neitaði að trúa þessu. Þið pabbi
höfðuð átt saman dýrmæta sam-
verustund í hádeginu þennan dag
og var það honum afar þungbært
og erfitt að koma að þér látnum
aðeins augnabliki síðar. Þrátt fyr-
ir ítrekaðar tilraunir var ekkert
hægt að gera og eftir sátu allir,
máttvana og bjargarlausir. Að
upplifa í kjölfarið þá stund að
kveðja þig uppi á spítala var svo
óraunverulegt og sárt að því
verður ekki með orðum lýst.
Um huga minn fara nú ótal
minningar um þig, stóri, ljúfi og
trausti frændi minn sem öllum
vildi vel. Þú varst þvílíkur öðling-
ur og þig einkenndi alveg ein-
stakt æðruleysi og yfirvegun.
Aldrei minnist ég þess að hafa séð
þig skipta skapi eða segja ljótt
orð um nokkurn mann. Þú varst
þakklátur, duglegur, vinnusamur
og naust þess að vera til. Ég furð-
aði mig oft á því að aldrei kvart-
aðir þú undan veikindum þínum
eða líkamlegu ástandi heldur
tókst öllu sem á þig var lagt með
þinni stóísku ró. Þú varst mein-
fyndinn og einstaklega orðhepp-
inn enda kolsvarti húmorinn í
ættinni og eru þær ófáar gleði- og
hláturstundirnar sem fjölskyldan
átti saman.
Mér þótti svo vænt um að sjá
hvað þér vegnaði vel með Tölvu-
vini, fyrirtæki sem þú stofnaðir
frá grunni og sinntir af alúð alla
daga. Að sjá fyrirtækið fara ört
stækkandi var stórkostlegt og
minnist ég með hlýju þegar þú
baðst mig að hjálpa þér að inn-
rétta búðina þegar þú opnaðir á
Langholtsveginum. Við frænd-
systkinin skelltum okkur þá í
nokkra bæjarleiðangra og versl-
uðum eins og vindurinn, mottur,
ljós, myndir og aðra muni sem
skreyta áttu þessa flottustu og
vinalegustu tölvubúð bæjarins.
Þú treystir mér algjörlega fyrir
þessu verkefni, trítlaðir á eftir
mér með innkaupakerruna og
samþykktir með þínu kankvísa
brosi alla þá hluti sem ég skellti
ofan í kerruna. Þú varst fyrir-
mynd að svo mörgu leyti, elsku
frændi, og það var mannbætandi
að umgangast þig. Við sem
þekktum þig erum lánsöm að
hafa átt þig að og börnin þín voru
svo sannarlega heppin með
pabbaeintakið sitt. Þú elskaðir
börnin þín af öllu hjarta, varst
stoltur af þeim og ljómaðir allur
þegar þú talaðir um þau, sem og í
návist þeirra.
Elsku Emil, Alma, Kári, Maja,
Baldur og Rósa, ykkar missir er
mikill og eftir situr tóm sem aldr-
ei verður fyllt en minningin um
dásamlegan pabba, son, bróður,
frænda og vin lifir björt í hjörtum
okkar allra um ókomna tíð.
Kærleiksknús,
Anna Rún.
Kær vinur minn og samstarfs-
maður er horfinn af sjónarsvið-
inu. Hann kvaddi fyrirvaralaust,
hljótt og snöggt, e.t.v. hans stíll,
enda var sjaldnast hávaði í kring
um hans framkomu eða gjörðir.
Kynni okkar Ólafs hófust fyrir
um sex árum, er mig vantaði
tölvuviðgerð og hafði heyrt góð
ummæli um Tölvuvini, fyrirtæki
Ólafs. Eignaðist ég þá minn
fyrsta tölvuvin. Ólafur hringdi í
mig skömmu síðar og tjáði mér að
hann vantaði bókhaldsvin. Þessi
tölvubilun hjá mér varð til þess að
ég hef annast bókhald, uppgjör
og ýmsa fyrirgreiðslu fyrir félag
Ólafs í um sex ár.
Með kynnum af Ólafi eignaðist
ég ekki eingöngu tölvuvin, heldur
kæran og góðan vin og samstarfs-
mann í raun. Þótt Ólafur hafi ein-
ungis verið 51 árs gamall er hann
lést, þá hafði hann hlotið mikla
lífsreynslu á sínu æviskeiði, bæði
sára og erfiða og einnig góða og
gleðiríka. Þetta varð til þess að
við áttum oft trúnaðar- og vina-
samtöl, þar sem við þekktum og
áttum báðir ýmsa sameiginlega
snertifleti lífsins.
Ólafur var alltaf glaðlyndur,
tók á öllum hlutum með æðru-
leysi og jafnaðargeði. Það var oft
góð afslöppun og hvíld í því að
staldra við í búðinni hjá honum í
skamman eða lengri tíma, því
samskipti okkar voru oftar en
ekki með með glettni og gamni
sem létti manni lund. Alvarlegar
samræður áttum við líka sem fyrr
er getið.
Dugnaður og elja Ólafs var
með eindæmum, þótt hann gengi
ekki ávallt heill til skógar. Hann
var hæfileikaríkur maður og fjöl-
margt til lista lagt. Þegar atvinna
minnkaði eftir hrunið skellti Ólaf-
ur sér í nám varðandi tölvuvið-
gerðir, hóf síðan sinn viðgerðar-
feril í herbergi á heimili sínu og
stofnaði fljótlega félag sitt sem
hann vann við að þróa og efla
fram til síðasta dags. Fullyrða má
að hið snjalla vöru- og firmamerki
Tölvuvinir hefur gert fyrirtæki
Ólafs að einu þekktasta tölvu-
verkstæði landsins.
Það var mannbætandi að
kynnast þessum ötula frumkvöðli
og mannvini, hann skilur eftir sig
fallega minningu, kærleik og vin-
arþel, sem ég er afar þakklátur
fyrir.
Ég votta börnum Ólafs, for-
eldrum, systur, ættingjum og vin-
um mína dýpstu samúð.
Sigurður Jakob Halldórsson.
Besti vinur minn, hann Óli, er
dáinn, svo skyndilega og óvænt,
langt fyrir aldur fram. Ég kynnt-
ist Óla þegar við byrjuðum að
vinna saman hjá Ísaga 1982, hann
var 17 ára gutti og ég lítið eitt
eldri, við urðum strax bestu mát-
ar og unnum saman í nokkur ár.
Þar kynntist ég allri fjölskyld-
unni hans. Síðan skildi leiðir eins
og gengur og gerist, en um alda-
mótin hittumst við aftur og höf-
um haldið góðu sambandi síðan
og vináttan hefur dýpkað með ár-
unum. Þá var Óli nýkominn heim
frá Danmörku þar sem hann
hafði búið um nokkurt skeið með
Evu, fyrrverandi eiginkonu sinni,
og börnunum þeirra, þeim Emil
Erni og Ölmu Maríu, sem búa
enn í Sönderborg. Óli var yndis-
legur pabbi og það var aðdáun-
arvert hvað hann hélt miklu og
nánu sambandi við börnin sín.
Fyrstu árin eftir skilnaðinn var
hann oft sorgmæddur yfir að geta
ekki verið alltaf með þeim. Það
fór ekki framhjá neinum sem til
þekkti hvað hann elskaði þau
mikið, hann vildi allt fyrir þau
gera. Ég varð þess aðnjótandi að
fara með honum nokkrum sinn-
um til útlanda, oftast til Sönder-
borg að heimsækja börnin hans,
þar á meðal í fermingu Ölmu og
útskriftina hans Emils.
Það var mjög gaman að ferðast
með Óla og hann kenndi mér að
meta Danmörku en hann vissi
ótrúlega mikið um staðhætti þar.
Fyrir ári síðan fórum við til Aust-
urríkis, hittum Emil og Rósu,
systur Óla, og áttum mjög góða
daga saman.
Ég og Tímon minn vorum
mjög tíðir gestir á heimili Óla og
Grímu í Bjallavaðinu og áttum við
margar yndislegar stundir þar
saman, sérstaklega minnist ég
morgunverðarstundanna. Kári
Freyr, augasteinn þeirra, fæddist
2008 og þau veittu mér þann heið-
ur að vera guðfaðir hans. Óli var
einstaklega góður pabbi og félagi
barna sinna og var mjög dugleg-
ur að vera með Kára Frey, þrátt
fyrir að leiðir hans og Grímu hafi
skilið.
Við fórum einnig oft saman í
skemmtilegar dagsferðir um
landið, Óli var fróður um landið
okkar og hafði mjög gaman af að
segja frá staðháttum.
Hann byrjaði 2008 að gera við
tölvur heima í Bjallavaðinu og
það þróaðist yfir í það að hann
stofnaði fyrirtæki sitt, Tölvuvini.
Óli var einstaklega vinalegur
maður og nafnið sem hann valdi á
fyrirtækið sitt lýsir persónuleika
hans mjög vel.
Einn af framtíðardraumum
Óla var að flytja aftur til Sönder-
borg og opna þar útibú Tölvuvina
sem átti að heita Computerven-
ner.
Það var alltaf gott að fara með
Óla í kaffi til yndislegu foreldra
hans, Maju og Baldurs, í litla hlý-
lega eldhúsið í Njörvasundinu og
áttum við oft góðar stundir þar.
Það er hefð að afi Baldur gefi Tí-
moni mínum skinkusneið, hann
hefur alltaf jafngaman af því.
Það er ekki sjálfgefið að eign-
ast svona góðan vin og fyrir það
er ég innilega þakklátur. Ég á
eftir að sakna samverustundanna
og símtala okkar. Við áttum líka
ótalmargar góðar stundir, þar
sem við gátum talað um allt milli
himins og jarðar, sérstaklega um
fallegar konur.
Elsku Emil Örn, Alma María,
Kári Freyr, Maja, Baldur og
Rósa, missir ykkar er mikill. Ég
votta ykkur mína dýpstu samúð
og bið góðan Guð að gefa ykkur
styrk á þessum erfiðu tímum.
Sigurjón Valur.
Ólafur Björn
Baldursson
Ég var 17 ára
þegar ég kynntist
Teiti, mági mínum.
Við áttum vel skap
saman og það var alltaf gaman í
kringum þig, húmorinn og létt-
leikinn allsráðandi. Við gátum
spjallað um heima og geima og
ljósmyndaáhuginn var okkur
sameiginlegur. Þú varst dugleg-
ur að kynna mér nýja tónlist hver
einustu jól og alltaf náðir þú að
koma mér á óvart með hinum og
þessum hljómsveitum. Þú hafðir
einstakt lag á börnum og þau löð-
uðust að þér og þessum lifandi
skemmtilega karakter sem þú
hafðir að geyma. Þau jól sem þú
deildir með okkur fjölskyldunni
voru alltaf tilhlökkunarefni.
Stelpurnar okkar Flóka elskuðu
þig og dáðu og þær hlökkuðu allt-
af til að sjá Teit frænda.
Það gladdi okkur að sjá hversu
vel gekk hjá þér undanfarið. Allt
á fullu í vinnunni, endalaust af
verkefnum og starfsemin og tón-
listin að vaxa og dafna. Þú hafðir
fundið ástina í lífinu. Það er ekki
sjálfsagt og eitthvað sem margir
missa af. Missir Carolinu er ólýs-
Teitur Árnason
✝ Teitur Árnasonfæddist 28.
september 1983.
Hann lést 2. októ-
ber 2016.
Útför Teits fór
fram 28. október
2016.
anlega mikill og
hugur okkar fjöl-
skyldunnar er hjá
henni á þessum erf-
iðu tímum. Við höf-
um öll misst svo
mikið að það er eig-
inlega ekki hægt að
koma því í orð.
Teitur minn,
elsku mágur og vin-
ur, ég held í vonina
um að hitta þig á ný.
Þín verður saknað ólýsanlega
mikið.
Jenný.
Það var mikið áfall að fá fregn-
irnar af skyndilegu andláti Teits,
bróður míns. Söknuðurinn er
ólýsanlega mikill, þetta er svo
ósanngjarnt. Við erum í sárum
sem erum hérna megin hulunnar.
Við hugsum til þín allar stundir
sólarhringsins. Brosandi og hlæj-
andi þú. Alltaf eitthvað að bralla
og vesenast. Svo klár og dugleg-
ur.
Þú hafðir hjarta úr gulli og góð
áhrif á fólk í kringum þig. Þú
elskaðir að lifa lífinu og þú lífg-
aðir upp á tilveruna hvar sem þú
komst. Þitt ljós skein svo skært.
Minningarnar eru endalaust
margar og fallegar. Ég held í
þann fjársjóð sem þær eru og tala
við þig í huganum um ókomna tíð,
elsku bróðir. Þinn,
Flóki.