Morgunblaðið - 04.11.2016, Side 72

72 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. NÓVEMBER 2016
✝ Soffía Wed-holm Gunn-
arsdóttir fæddist á
Eskifirði 13. októ-
ber 1950. Hún lést
á líknardeild Land-
spítalans 26. októ-
ber 2016.
Foreldrar henn-
ar eru Jóna Jó-
hannesdóttir Wed-
holm, f. 24. október
1924 og Gunnar
Wedholm Steindórsson, f. 17.
nóvember 1922, d. 7. mars 2000.
Systur Soffíu eru Bjarney
Kristín Wedholm Gunn-
arsdóttir, f. 15. ágúst 1946, gift
Gunnari Vilhelmssyni, og Reg-
ína Wedholm Gunnarsdóttir, f.
13. desember 1957, gift Birni
Gunnlaussyni.
Soffía giftist þann 23. júní
1973 Helga Björnssyni, aðstoð-
arframkvæmdastjóra flugleið-
apríl 2011 og Gunnar Gylfi
Guðmundsson, f. 19. júní 2014.
3. Erlen Björk Helgadóttir, f.
19. febrúar 1981, mannauðs- og
skrifstofustjóri, gift Kristni
Ottasyni, f. 12. ágúst 1981, við-
skiptafræðingi. Börn þeirra eru
Almar Kristinsson, f. 9. júní
2008, Agnes Kristinsdóttir, f. 4.
febrúar 2010, og Otti Þór Krist-
insson, f. 7. október 2014.
Soffía gekk í barna- og ungl-
ingaskóla á Eskifirði, Héraðs-
skólann á Laugarvatni og lauk
gagnfræðaprófi frá Neskaup-
stað. Eftir að hafa verið kosin
fulltrúi ungu kynslóðarinnar
1968 fór í hún í sumarskóla til
Englands og í framhaldi af því í
Húsmæðraskólann í Reykjavík.
Á Eskifirði vann hún frá unga
aldri í fiski og síðar versl-
unarstörf. Að loknu námi hóf
hún störf hjá Sambandi ís-
lenskra samvinnufélaga. Þá
starfaði hún um tíma í fyrirtæki
tengdaforeldra sinna og síðan
hjá Kreditkortum/Borgun þar
til hún lét af störfum árið 2012.
Úförin fer fram í Langholts-
kirkju í dag, 4. nóvember 2016,
og hefst athöfnin klukkan 13.
sögusviðs Isavia, f.
12. janúar 1952.
Börn Soffíu og
Helga eru: 1. Gunn-
ar Wedholm Helga-
son, f. 16. febrúar
1975, fram-
kvæmdastjóri, gift-
ur Þóru Björk Ey-
steinsdóttur, f. 17.
janúar 1975, við-
skiptafræðingi.
Synir þeirra eru
Helgi Valur Wedholm Gunn-
arsson, f. 28. janúar 2004, og
Baltasar Máni Wedholm Gunn-
arsson, f. 12. desember 2005. 2.
Ólöf Helgadóttir, f. 21. janúar
1980, rafmagnsverkfræðingur,
sambýlismaður Guðmundur
Jónatan Kristjánsson, f. 30. júní
1980, verkefnastjóri. Börn
þeirra eru Kristján Guðmunds-
son, f. 12. ágúst 2008, Soffía
Margrét Guðmundsdóttir, f. 12.
Hún Soffía mín, eða Fía, eins og
ég kallaði hana alltaf var einstök
kona.
Kona sem umvafði mig með ást,
kærleika og hlýju frá okkar fyrstu
kynnum fyrir liðlega 44 árum til
hinstu stundar.
Fía var mikill vinur barnanna
okkar, fjölskyldukona með stórt
hjarta, góð móðir.
Hún talaði af stolti um ríki-
dæmi sitt sem fólgið var í börn-
unum okkar, barnabörnum og
tengdabörnum.
Fía fann til með þeim sem
minna máttu sín og greiddi gjarn-
an götu þeirra þegar hún gat. Þá
samgladdist hún þeim sem betur
gekk í lífinu og vel vegnaði. Hún
öfundaði enga enda var slíkt orð
ekki til í hennar orðabók.
Ágjöfum í lífinu, að meðtöldum
alvarlegum veikindum sínum til
margra ára, mætti hún af miklu
æðruleysi og yfirvegun. Þrátt fyr-
ir veikindin bar hún sig ætíð vel og
var fremur umhugað um líðan
annarra þeirra vegna en sína eig-
in.
Ást okkar Fíu og vinátta var
ætíð einlæg og ósvikin og hjóna-
bandið kærleiksríkt og fjötralaust.
Samræður okkar voru hrein-
skiptar og opnar þar sem við bár-
um virðingu hvort fyrir skoðunum
annars. Á ferðalögum okkar, eink-
um til og frá sumarbústaðnum,
voru oft líflegar umræður en einn-
ig langar þagnir. Þagnir sem ein-
kenndust af gagnkvæmum skiln-
ingi og vináttu. Þagnir sem við
nutum saman.
Þú varst mín og ég var þinn.
Þú varst minn besti vinur.
Hafðu þökk fyrir allt og allt.
Þar til við hittumst á ný.
Helgi.
Elsku mamma mín.
Það er sagt að tíminn lækni öll
sár. Sárið sem myndaðist við frá-
fall þitt skilur eftir sig ör, ör sem
mun fylgja mér út lífið.
Ég veit að ég átti einstaka móð-
ur. Móður sem var falleg, hlý og
harðjaxl eins og þú sýndir svo vel í
langri baráttu við veikindi þín.
Móður sem var alltaf til staðar fyr-
ir mig, passaði mig, huggaði mig,
og umfram allt elskaði mig. Móður
sem gat hlegið með mér og grátið
með mér. Móður sem var vinur í
blíðu og stríðu.
Við mamma deildum saman
mörgum áhugamálum og var
þungarokk þar engin undantekn-
ing. Fórum við saman á marga
góða rokktónleika og bar þar hæst
tónleika með Rammstein í Laug-
ardalshöll í júní 2001. Þegar þeir
tónleikarnir stóðu sem hæst og út-
sýni í mannþrönginni fyrir framan
okkur fór minnkandi tók ég hana á
háhest til að hún gæti betur séð
yfir og notið rokksins.
Á milli okkar mömmu var ekk-
ert ósagt og fátt ógert. Það er
huggun harmi gegn og dýrmætt
að eiga slíkar minningar. Það er
því með þakklæti, ást og hlýju sem
ég gleðst yfir að móðir mín hafi
verið Soffía Wedholm Gunnars-
dóttir.
Minningin um þig
fegurð þína
ást og móðurhlýju,
er eins og ilmur
dalalæðu Stekkjardalsins.
Hún fangar mig
umvefur,
og veitir mér hugarró.
Við eigum alltaf hvort annað.
Þinn sonur,
Gunnar Wedholm Helgason.
Það eru fá orð sem geta lýst
þeim söknuði og því tómarúmi
sem við upplifum nú.
Mamma var okkar stoð og
stytta, helsta fyrirmynd og
dásamleg amma. Til hennar gát-
um við ávallt leitað, sama hvert til-
efnið var. Við vorum miklar vin-
konur og okkur þótti gaman og
gott að vera saman. Við gátum tal-
að um allt og ekkert og hlegið
endalaust.
Mamma tókst á við veikindi sín
af miklu æðruleysi. Aldrei kvart-
aði hún og þegar hún var spurð
um líðanina var svarið ávallt „ég
hef það ágætt“. Henni var meira
umhugað um líðan okkar en sína
eigin.
Takk fyrir allar minningarnar,
elsku mamma, minning þín lifir.
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni.
Drottinn minn faðir lífsins ljóss
lát náð þína skína svo blíða.
Minn styrkur þú ert, mín lífsins rós
tak burt minn myrka kvíða.
Faðir minn láttu lífsins sól
lýsa upp sorgmætt hjarta.
Hjá þér ég finn frið og skjól.
Láttu svo ljósið þitt bjarta
vekja hann með sól að morgni
Drottinn minn réttu sorgmæddri sál
svala líknarhönd.
Og slökk þú hjartans harmabál
slít sundur dauðans bönd.
Svo vaknar hann með sól að morgni
Farðu í friði vinur minn kær
faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær
aldrei ég skal þér gleyma.
(Bubbi Morthens)
Ólöf og Erlen Björk.
Elsku Fía.
Hvort sem það voru hversdags-
umræður yfir kaffibolla, matarboð
í Kvíslinni, eða barnapössun í
sveitinni þá geislaði af þér lífsgleði
og þróttur sem nærði alla í kring-
um þig.
Ég á eftir að sakna þess að rök-
ræða við þig um stjórnmál, svip
barna minna þegar þau eru að
reyna að átta sig á því hvort amma
sé alvöru dreki og þeirrar ástar-
sprengju sem við Ólöf urðum fyrir
í hvert skipti sem við vorum boðin
velkomin inn á annað heimili ykk-
ar í Stekkjardal.
Við dáðum þig svo mikið að við
skírðum stelpuna okkar í höfuðið á
þér.
Þú kenndir mér gildi einfald-
leikans; kvöldin fyllt af hlátri yfir
rauðvínsglasi í sveitinni eru minn-
ingar sem ég færi til geymslu á
besta stað í hjarta mínu.
Heimurinn er fátækari án þín.
Guðmundur „tengdasonur“.
Yndislega tengdamamma mín,
Soffía Wedholm, er nú fallin frá
einungis 66 ára að aldri. Mér var
tekið gríðarlega vel inn í fjölskyld-
una og var umvafin umhyggju frá
Soffíu og Helga Björnssyni,
tengdapabba, en það var svo sann-
arlega unun að fylgjast með Soffíu
í kringum fjölskylduna sína.
Soffía ólst upp á Eskifirði og
það eru ófáar sögurnar sem við
fjölskyldan höfum fengið að hlæja
að varðandi uppeldisár hennar
þar. Mikið var brallað og rætt um
fólkið sem hafði hvert og eitt sitt
uppnefni. Þar var einnig síld og
Soffía tók þátt í því ævintýri.
Soffía var fyrst og fremst harð-
dugleg íslensk húsmóðir, harð-
stjóri með gullhjarta. Hún var
með skipulag heimilisins og verk-
efnin þar á hreinu og vissi hvað
þurfti til að láta hlutina ganga
upp. Það var aldrei hægt að vera
með neitt væl við Soffíu, hún sagð-
ir hlutina eins og þeir voru og
hvatti fólk áfram. Það var frábært
að sjá kraftinn í Soffíu og hvernig
henni tókst að fá alla til að vinna
verkin á jákvæðan hátt, skipti
þeim upp í árstíðir og fylgdi nátt-
úrunni. Hún hefði svo sannarlega
getað stýrt stórfyrirtæki með
miklum sóma.
Soffíu var alltaf ofarlega í huga
hvar þörf væri á hjálp og stuðningi
hverju sinni í fjölskyldunni. Hún
var stórtæk í gjöfum og stuðningi,
var með puttann á púlsinum og
var svo oft komin skrefinu lengra
en foreldrarnir með þörfina fyrir
barnabörnin sín, eins og að koma
með nýja sæng þegar hún sá að
litlir fætur voru orðnir lengri en
sængin, svo dæmi sé tekið.
Henni leið vel með fólkið sitt
hjá sér og voru matarboðin tíð eða
í mörg ár vikulega en eftir að við
urðum mjög stór hópur sá hún til
þess að frystikistur okkar
barnanna væri fullar að hausti fyr-
ir veturinn, t.d. af lambakjöti, fiski
og fleiru. Hún sendi sína menn út
á veiðar og nýtti bráðina svo vel og
fallega til að sameina fjölskylduna
í matarboðum. Þegar fjölskyldan
fór á fiskveiðar var alltaf eitthvert
tilefni, það átti að veiða „skírnar-
fiskinn“, „stórafmælisfiskinn“ eða
hvert svo sem tilefnið var það árið.
Mér er það minnisstætt í fyrstu
skíðaferðinni okkar í Alpana að
Soffía var ekki að fara að borða
eitthvað minna en huggulegan,
góðan mat í ferðinni upp í fjöllin af
flugvellinum og var hún með villi-
bráðarveislu fyrir allan hópinn og
drykki ekki af verri endanum. En
þetta varð síðan að skemmtilegri
hefð sem við höldum í.
Það hefur verið mikil gæfa að fá
að fylgjast með samskiptum
þeirra hjóna, Soffíu og Helga.
Gagnkvæm virðing og svo auðsjá-
anlega mikill kærleikur og ást allt
fram á síðasta dag. Virðing fyrir
skoðunum annarra og umræður
alltaf á svo fallegum nótum. Það
var skýr verkaskipting þeirra á
milli og það er með svo miklum
söknuði sem ég þakka fyrir að
hafa verið þess aðnjótandi að fá að
mótast inn í ykkar fjölskyldu og
vona að ég nái að koma áfram
þessum fallegu samskiptum til
drengjanna minna, Helga og Balt-
asars Wedholm.
Elsku Helgi, Gunnar, Ólöf og
Erlen Björk, ég votta ykkur inni-
lega samúð á þessum erfiðu tím-
um.
Öll él birtir upp um síðir.
Þóra Björk Eysteinsdóttir.
Þetta er komið gott, svaraði
systir mín í haustbyrjun þegar ég
spurði hvort hún væri orðin
þreytt. Við vissum báðar að hverju
stefndi og þrátt fyrir endalausar
lyfjagjafir og veikindi kvartaði
hún aldrei. Var hörð af sér og kaus
frekar að snúa talinu að öðru.
Það sem auðkenndi Fíu systur
öðru fremur var glaðlyndi, glettni
og stundum gat hún verið stríðin.
Við ólumst upp á Eskifirði en
smám saman flutti fjölskyldan til
Reykjavíkur.
Fía var dugleg að drífa í hlut-
unum. Ég minnist þess að hún
stóð fyrir því að við byrjuðum að
skera út laufabrauð og við það
skapaðist ný hefð á aðventu. Við
hittumst í Tjarnarbóli og átti stór-
fjölskyldan margar ánægjulegar
samverustundir í kjölfarið.
Síðan flutti ég og fjölskylda mín
til útlanda og út á land í mörg ár
en alltaf var reynt að hittast þegar
við vorum á ferðinni í bæinn.
Þegar við fluttum endanlega á
höfuðborgarsvæðið fékk Soffía þá
hugmynd að við systurnar þrjár
myndum hittast reglulega á kaffi-
húsi yfir veturinn og það gerðum
við í mörg ár.
Þar var margt rætt og planað.
Við ætluðum til Kína þegar við
yrðum sextugar og búa niðri við
Skúlagötu og horfa yfir sundin blá
í ellinni. Margt fleira var á fram-
kvæmdalistanum.
Sumar ráðagerðir urðu þó að
veruleika, t.d. þegar við stelpurn-
ar í fjölskyldunni fórum að leita að
upprunanum í Danmörku með
mömmu. Skemmtileg ferð og eft-
irminnileg.
Minningar um þig, elsku systir,
eru ótal margar og skemmtilegar
en nú er komið að kveðjustund
alltof fljótt.
Ég á eftir að sakna þín og efst
er í huga þakklæti fyrir góða sam-
fylgd og alla hjálp í gegnum tíðina.
Elsku Helgi, þú varst klettur-
inn hennar Fíu í gegnum þetta
allt.
Samhryggist þér og fjölskyldu
þinni.
Regína.
Hún var rúmlega tvítug, falleg
og fíngerð, dökk á brún og brá, at-
hugul, yfirveguð og fáguð í allri
framkomu. Þannig kom Fía mér
fyrir sjónir þá er ég hitti hana
fyrst, þegar þau Helgi bróðir minn
fóru að draga sig saman.
Hún féll strax vel inn í fjöl-
skyldu okkar, það var eins og hún
hefði alltaf verið ein af okkur,
enda var það svo að þar sem Helgi
fór, þar fór Fía.
Lengi vel bjuggu Helgi og Fía í
næsta nágrenni við foreldra okk-
ar, mikill samgangur var á milli
heimilanna og varð það til þess að
styrkja tengslin innan fjölskyld-
unnar enn frekar.
Við skyndilegt fráfall föður
okkar og mikil veikindi móður
okkar stóð Fía eins og klettur við
hlið hennar og gerði allt sem hún
gat til þess að létta henni lífið.
Það er því ekki ofmælt þó ég
segi að með komu Fíu eignuðust
foreldrar mínir nýja dóttur, dóttur
sem reyndist þeim alla tíð vel, ekki
síst þegar mest á reyndi.
Heimili Helga og Fíu stóð okk-
ur systkinum ætíð opið, hvenær
sem var og hvernig sem á stóð.
Þar deildum við saman sorgar- og
gleðistundum. Bjuggu þau sér
sérlega fallegt, og hlýlegt heimili
og var Fía mikil húsmóðir. Alltaf
var allt hreint og fágað og enginn
fór svangur frá hennar borði.
Fía og Helgi voru einstaklega
samstiga í öllu því sem þau tóku
sér fyrir hendur. Sælureiturinn
þeirra austur í Stekkjardal ber
órækt vitni um alla þá alúð sem
þau í sameiningu hafa sýnt þeim
stað.
Fía var sönn dama og það var
yfir henni ákveðin reisn. Það var
sama hvort hún stóð fyrir framan
eldhúsvaskinn, bograði úti í garði,
stóð við ósinn með veiðistöngina
eða sótti mannamót, alltaf var Fía
flott.
Fía var kona sem stóð með
báða fætur á jörðinni og ekki lét
hún tilfinningarnar hlaupa með
sig í gönur. Hún hafði ákveðnar
skoðanir á mönnum og málefnum.
Lét hún þær í ljós ef svo bar undir
og gat þá staðið fast á sínu. Alltaf
var hún málefnaleg og hógvær í
málflutningi sínum og forðaðist að
særa nokkurn mann. Fía flíkaði
yfirleitt ekki tilfinningum sínum
og má með sanni segja að hún hafi
verið kona gerða frekar en orða.
Engin gjöf gladdi mig meira á sex-
tugsafmæli mínu en milliverkið
sem hún heklaði í sængurfötin
sem þau Helgi gáfu okkur af því
tilefni.
Þegar Helgi og Fía fluttu í
Fiskakvíslina urðu samskipti okk-
ar tíðari, sérstaklega eftir að við
báðar hættum að vinna utan heim-
ilis.
Höfum við í dagsins önn litið
inn hvor hjá annarri og átt saman
gott kaffispjall. Á þessum tíma hef
ég fylgst með veikindum Fíu og
hetjulegri baráttu hennar við
sjúkdóminn. Aldrei kvartaði hún.
Alltaf var allt gott að frétta og æv-
inlega bar hún sig vel. Fía var
sönn hetja í sínu langa og stranga
veikindastríði.
Helgi og Fía gengu í takt allt
frá fyrstu kynnum. Þau stóðu þétt
saman til hinstu stundar og hafa
þau ásamt börnum sínum og
tengdabörnum tekist á við erfið-
leika síðustu ára af aðdáunarverðu
æðruleysi. Ykkur öllum og börn-
um ykkar svo og móður Fíu og
öðrum ættingjum vottum við inni-
legustu samúð. Hugur okkar er
hjá ykkur.
Ragnhildur og Ólafur.
Enn er höggvið skarð í frænd-
garðinn við lækinn, þar sem við
fjölskyldurnar höfum átt okkar
samastað. Það eru ekki einungis
við foreldrarnir sem getum þakk-
að vaxandi vináttu þeirra Helga
og Soffíu síðustu áratugi, heldur
gildir það sama um börnin okkar
og þeirra. Samverustundirnar
hafa ekki aðeins verið í sveitinni,
heldur höfum við hjónin í mörg ár
verið saman á skíðum í ítölsku
Ölpunum. Hún Soffía sýndi í þess-
um ferðum sem og annars staðar í
lífinu, að staðið skyldi meðan
stætt var.
Soffía var falleg, gáfuð og
skemmtileg. Hún ræktaði mjög
garðinn sinn og uppskar eftir því.
Einstaklega mannvænleg börn og
barnabörn. Og svo auðvitað græn-
meti sem hún deildi með sér
beggja vegna Grenlækjarins!
Við höfum oft haft ástæðu til að
gleðjast saman. Útskriftir
barnanna, giftingar og ekki síst að
fylgjast með ört vaxandi hópi
barnabarna. Og Soffía var sann-
arlega afburðaamma.
Við þökkum fjölmargar góðar
stundir saman sem og einstakan
stuðning Helga og Soffíu við okk-
ur á erfiðum tímum.
Skipstjóri skútunnar er lagstur
til svefns en samt skal siglt áfram í
þeim ólgusjó sem lífið er á stund-
um.
Ykkar sorg er okkar sorg.
Helga og Sigurður,
hinum megin lækjar.
Mikið sem ég á eftir að sakna
þín, elsku Fía. Mér hefur þótt
vænt um þig frá því að ég var
barn, þú varst alltaf svo hlý, góð
og einstaklega skemmtileg. Ég
var líka með mikla matarást á þér.
Ég man eftir mér bíðandi handan
lækjar eftir að þið Helgi og stelp-
urnar kæmuð austur. Grasið í
dalnum þurfti að slá og ég hlakk-
aði svo til að hjálpa við raksturinn.
Af hverju? Jú, af því að þú gafst
mér alltaf Soda-Stream og súkku-
laði í raksturspásum. Síðan fylltist
ég þakklæti ef sláttuvélin varð
bensínlaus eða bilaði, ég hafði ver-
ið bænheyrð. Af hverju? Jú, því þá
myndi ég líka ná kaffitímanum hjá
þér og hann var einfaldlega bara
alltaf miklu betri en hjá mömmu.
Eftir því sem bletturinn óx þurfti
að byrja að raka fyrr á daginn og
þá var ég glöð. Af hverju? Jú, af
því að þá fékk ég líka hádegismat
hjá þér sem var náttúrlega topp-
urinn á tilverunni. Mesti heiður-
inn var þó að fá að vera í tvílitu
brúnu flíspeysunum við rakstur-
inn enda í mínum augum einkenn-
isbúningur Stekkjardalsins. Hall-
andi mér upp að bústaðnum í
eftirmiðdagssólinni, í Stekkjar-
dalsflíspeysunni, með Soda-
Stream í annarri og sætmeti í
hinni, þá man ég hvað mér leið vel.
Þú hafðir nefnilega einstakt lag á
að láta manni líða vel. Eins og þeg-
ar ég var sjö ára þá fór ég í pössun
til þín í Sólheimana á virkum degi
og þú heilgrillaðir fyrir mig kjúk-
ling í hádegismat. Þvílík hetja sem
þú varst í augum sjö ára barns
sem elskaði mat umfram allt ann-
að. Einkennilegt, en satt, þá er
þetta einn af þeim dögum í æsku
minni sem standa upp úr. Ég sitj-
andi við eldhúsborðið í Sólheimum
og þú að elda stórmáltíð, bara fyr-
ir mig. Síðan borðuðum við saman
tvær og eftir að ég hafði klárað í
raun allan matinn fékk ég ís í de-
sert. Í heil 25 ár hélt ég að þú hefð-
ir eldað svona máltíðir í hverju há-
degi. Það var þó ekki fyrr en
síðasta sumar að ég í raun fattaði
að þú varst að elda fyrir krakkana
og Helga þar sem þú varst að fara
að vinna um kvöldið. Mikil ósköp
sem við hlógum ég og þú enda
kannski þarna komin skýringin á
því af hverju ég kann t.a.m. allan
páskamatseðilinn ykkar utan að
og þar er nú föstudagurinn langi í
sérstöku uppáhaldi. Á fullorðins-
árum var ég hætt að bíða jafn oft
eftir stelpunum en stóð mig samt
að því að bíða eftir þér og Helga.
Mér fannst alltaf svo notalegt að
koma yfir til ykkar og þá spjöll-
uðum við endalaust um allt og
ekkert. Manni leið alltaf betur í
návist þinni og ykkar. Ég á eftir að
sakna þín, elsku Fía, og takk fyrir
allt. Takk fyrir að taka alltaf vel á
móti mér og mínum, takk fyrir að
vera svona góð við börnin mín,
krakkana hans Árna, pabba,
mömmu og okkur öll hinum megin
lækjar.
Elsku Helgi, Gunni, Ólöf, Erlen
og allir hinir í Stekkjardalnum, ég
votta ykkur mína dýpstu samúð,
missir ykkar er mestur og sendi
ég ykkur allan minn styrk í sorg-
inni. Minningin lifir um afburða-
konu sem forréttindi voru að
þekkja og máttur minninganna er
mikill en einhvers staðar er klukk-
an orðin 17, þess vegna hneigi ég
mig og skála fyrir þér, elsku hjart-
ans Fía.
Margrét Ágústa
Sigurðardóttir.
Okkar elskulega vinkona, hún
Soffía, hefur kvatt þetta jarðlíf,
laus við þrautir veikinda og komin
í ljósið.
Það hefur verið yndislegt að
ganga með henni veginn sl. 40 ár
og erum við afar þakklát fyrir
þennan tíma þó hann væri alls
ekki nógu langur.
Soffía var falleg bæði að utan
og innan og hélt vel utan um fólkið
Soffía Wedholm
Gunnarsdóttir